Ծառատունկի օրով՝ մտորումներ էկո խնդիրների շուրջ

Այսօր՝ ապրիլի 13-ին Երևանում հայտարարված էր համաքաղաքային ծառատունկի օր։ Ըստ Երևանի քաղաքապետարանի տեղեկացման, ընդհանուր առմամբ մայրաքաղաքում տնկվելու էր շուրջ 7500 ծառ և թուփ: Դրանք լինելու էին հասցեական։ Ծառեր ու թփեր տրամադրվելու են մայրաքաղաքի բոլոր դպրոցներին մանկապարտեզներին, մնացած հիմնարկություններին ու կազմակերպություններին, որոնք դիմել են ու ցանկություն հայտնել մասնակցելու։ Ու քանի որ Հայաստանում իրավիճակ է փոխվել, ծառատունկի հետ կապված ևս փոփոխություններ կան։

Մասնավորապես, փոխվել են ծառերի հանդեպ դրված ստանդարտները և տեսակները։ Դրանք լինելու են ավելի կենսունակ։

Առհասարակ, մարտի 23-ապրիլ 13 հատվածում մայրաքաղաքի բուսազանգվածը համալրված կլինի 15 հազար ծառ ու թփով։ Իհարկե, այն, ինչ արվում է, շատ լավ է, սակայն ինչպես ասում են, տնկելը մի բան է, դրանք պահպանել կարողանալը՝ այլ։ Ծառատունկը որպես նման կոլեկտիվ զանգվածային միջոցառում՝ մեզ հասել է որպես խորհրդային ժառանգություն։ Այն յուրօրինակ ակցիա է, որը նպատակ ունի քաղաքացու ուշադրությունը հրավիրել իր շրջակա միջավայրի ու բնապահպանական խնդիրների վրա։

Որքան էլ տարօրինակ պետք է հնչի, սակայն խորհրդային ժամանակներից մնացած ժառանգություն է նաև հասարակական մտածելակերպը՝ կապված նույն շրջակա միջավայրի ու բնապահպանական խնդիրների հանդեպ։ Ավելի պարզ ասած, մենք այսօր ծառ ենք տնկում, իսկ արդեն մեկ ամիս անց չենք էլ հիշում՝ որն է մեր տնկած ծառը։ Մինչդեռ ծառատունկը պարզապես ակցիա է, իսկ բնության հանդեպ խնամքը՝ ամենօրյա պարտականություն, ինչպես տան մաքրության կամ անձնական հիգիենային հետևումը և այլն։ Բնության հանդեպ անխնամ վերաբերմունքի պտուղները քաղում ենք ոչ միայն մենք Հայաստանում, այլ նաև ողջ մոլորակը։ Ի վերջո, հենց բնության հանդեպ անխնամ վերաբերմունքի հետևանք է գլոբալ տաքացումը, կլիմայական փոփոխությունները, բնական տարբեր աղետներն ու կատակլիզմները, սմոգները, ջերմոցային էֆեկտը և այլն։

Հայաստանը ևս զերծ չէ այդ խնդիրներից։ Տասնամյակներ շարունակ բնության հանդեպ մեր անխնամ վերաբերմունքի հետևանք է այն, որ Հանրապետությունը կամաց-կամաց սկսում է անապատանալ։ Իսկ անտառային զանգվածի, առհասարակ բուսական զանգվածի շատացումը ինքնին՝ և՛ հավելյալ թթվածին է, և՛ հողի վերին շերտի ամրություն և հողում խոնավության առկայության պահպանում և անապատացման դեմ պայքարի ամենից արդյունավետ միջոց։

Հայաստանյան հասարակությունը էկո վերադասիտարակման կարիք ունի և եթե քաղաքակիրթ աշխարհը արդեն հասկացել է իր սխալները և փորձում է դրանք շտկել տարբեր կոնվենցիաների, կանաչ էկոնոմիկայի, այլընտրանքային էներգետիկ աղբյուրների և այլնի կիրառումով, ապա մենք դեռևս այդ գիտակցությանը հասնելու բավական ճանապարհ ունենք անցնելու։

NEWSPRESS.am