Ի՞նչ ենք մենք պահանջում մի հասարակությունից, ով կրթվել է «Կարգին սերիալով». սոցիոլոգ

Երբ մասնագետները խոսում են հույների կամ Հունաստանի մասին, ապա նրանց մի մասն ուղղակի ասում է, որ այս երկիրն իրեն արդեն սպառել է։ Մենք չենք տեսնում երբեմնի հզոր մշակույթ, ազգային գաղափարախոսություն ունեցած հույներին։ Հիմա նրանք պարզապես մարդիկ են, ովքեր կրում են իրենց հզոր նախորդների անտարբեր ժառանգների կարգավիճակը։ Իսկ եթե խորը տեսնենք, ապա տեսականորեն մենք էլ հույների նման կամաց-կամաց սկսում ենք մեզ սպառել։ Մենք չենք լսում Կոմիտաս, չենք կարդում Թումանյան, չգիտենք, թե ով է Ալեքսանդր Թամանյանն ու այս տեմպերով մենք կանգնել ենք մեր հանճարի՝ Իսահակյանի տողերի դիմաց․ «Ես ձեզ ասում եմ՝ կգա Ոգու սով, Եվ դուք կքաղցեք ճոխ սեղանի մոտ»։

NEWSPRESS.am-ը զրուցեց սոցիոլոգ Լուսինե Սարգսյանի հետ, ով խոսեց մեր ազգային արժեքների, ազգային գաղափարախոսության ու մեր հասարակության անկիրթ մասի մասին։

-Ինչո՞ւ է մեր հասարակությունը հիմա կտրված իր ազգային արժեքներից։

-Ի՞նչ ենք մենք պահանջում մի հասարակությունից, որը կրթվել է «Կարգին սերիալի», հնդկական, թուրքական ու տեղական անորակ սերիալներով։ Մենք ունեցել ենք մշակութային դպրոց, սակայն չենք ունեցել հետևորդներ։ Մի շարք մեծ մարդիկ չուզեցան իրենց գիտելիքը փոխանցել հաջորդներին։ Մեր ու մեր պապերի արանքում մի մեծ դատարկություն է, որը պետք է լցված լիներ ազգային արժեքներով։ Ժամանակակից հայ մարդու կենցաղը լցված է «Կարգին սերիալով» ու այդ մարդկանց համար նորմալ է, երբ տղամարդն ու կինն իրար դավաճանում են։ Մենք չունենք հիմք, որի վրա կարող ենք կառուցել այն, ինչ ուզում ենք։

-Այդ ամենն ինչպե՞ս ու ի՞նչ ազդեցություն է թողել մեր հասարակության վրա։

Անգրագետ ամբոխը քաոսի ժամանակ կառավարելը շատ հեշտ է։ Մարդը, ով թքած ունի քո ազգայինի, քո հողերի, քո մշակույթի վրա, իրեն կարող ես տալ էն, ինչ ինքն ուզում է լսել։ Դու տաքսու վարորդին չես կարող բացատրել, թե ինչ արժեքային համակարգ ունեն Փելեշյանի ֆիլմերը։ Դու իրեն պետք է տաս Սպիտակցի Հայկո, քանի որ նա ձգտում չունի Հայկոյից անցնել ավելի լուսավոր բանի։ Հասարակությունն է մեղավոր ներկայիս իշխանության համար։ Եթե մենք լինեինք ավելի ոչ վախկոտ ու նպատակասլաց ու մեր վախկոտությունը չգցեինք իշխանությունների վրա, ապա ամեն ինչ այլ կլիներ։ Մարդիկ հիմա էլ են վախենում։ Վախկոտը միշտ վախկոտ է ու իրան ոգևորել պետք չէ, քանի որ ինքը կյանքում չի հասկացել, թե որն է ներքին ազատությունը, քանի որ «կարճ յուբկա» հագնելը դեռ ազատություն չէ։

-Ո՞ւր է գնալու մեր հասարակությունն այս տեմպերով։

-Հիմա անպատժելիության մթնոլորտ է ու դա ամեն տեղ երևում է․ մեքենա վարելուց, խոելուց, քննարկելուց։ Համացանցից էս կողմ դուխով են, իսկ իրականում խոսելու բազա չունեն, իսկ ամբոխում մեկը խոսեց, մնացածը խոսում են, իսկ խոսողը չգիտի, թե ինչ է խոսում։ Լուրջ մարդիկ, ովքեր գրագետ են, գիտեն՝ ինչ է կատարվում՝ լռում են։ Էս ամեն ինչը սպառվում է հիմա, քանի որ չունի հիմք։ Անցյալ օրը Գյումրիում էի ու մի գյումրեցի կին ասաց․ «Ազատություն կուզեինք, էն միմոսին դրին Երևանի քաղաքապետ»։ Գյումրիում ապրող տնտեսուհի է ու արդեն ինքը հասկանում է, թե ինչ է կատարվում։ Մարդը, ով չունի ինտելեկտ, նա միշտ վախկոտ է և նա երբեք չի կարող արտահայտել իր միտքը։ Մարդ կա, ով նայում է թուրքական սերիալ և իր համար դա մշակութային գլուխգործոց է։ Սերիալ նայելու հետ մեկտեղ էլ ասում է․ «Նիկոլը փրկեց մեր երկիրը»։ Իր կյանքում ոչինչ չի փոխվել, իր համար ամեն ինչ նույնն է․ ազգային գաղափարախոսություն չկա, անվտանգություն չկա։ Իր երջանկությունը թուրքական սերիալն է։ Էդպիսի մարդիկ շատ են։ «Մենք ենք մեր սարերի» վրա չմեծացան, քանի որ իրենց դա չտվեցին։

-Ստեղծված իրավիճակում ի՞նչը «կփրկի» մեզ։

-Մեզ կփրկի ազգային գաղափարախոսությունը, որը պետք է գա ընտանիքից ու դպրոցից։ Եթե դա չունենք, ապա մենք կործանված ենք։