Ջահելն արդեն անտանելի է դառնում

ՀՀԿ մամուլի խոսնակ Էդուարդ Շարմազանովը միշտ էլ փայլում է «խելոք» մտքեր արտահայտելու և խորհուրդներ տալու մեծ ձիրքով՝ հաճախ շփոթելով իր կարողություններն ու հնարավորությունների սահմանը՝ դիմացինի համեմատությամբ։ Եթե նկատի ունենանք, որ հարգարժան պարոնն արտահայտում է այն կուսակցության կարծիքը, որի անդամներն, այդ թվում նաև ինքը, մեծամասնություն կազմած ու ամեն ճոխ բաժնում փայ մտած ցոփ ու շվայտ ապրում են՝ թքած ունենալով ժողովրդի վրա, գուցե ինչ որ տեղ հասկանալի լինի։ Բայց երբ փորձում է իր սեփական կարծիքը, որպես վերջին ճշմարտություն, փաթաթել հանրության գլխին՝ ջահելն արդեն անտանելի է դառնում։ Դեռ ուսանողական տարիներից ճիշտ տեղում ու ճիշտ ժամանակին կողմնորոշված երիտասարդն իր բախտի ու ճակատագրի վրա զարմացած չի էլ պատկերացնում, թե ինչքան ցավոտ կլինի վայրէջքը, եթե…

Իհարկե, «եթե»-ի մասին մտածելը նրա համար գուցե հեռավոր ապագայի կամ էլ անիրագործելի ու անհավանական պատմությունների շարքից է թվում։ Բայց քանի որ կյանքում շատ հաճախ բոլոր անհավանականությունները իրականություն են դառնում, կարծում ենք, զգուշությունը չի խանգարի, որպեսզի հատկապես ՀՀ առաջին և երկրորդ նախագահների արտահայտած տեսակետները հակադարձելիս, առավել ևս՝ կասկածի տակ առնելիս, ավելի զգուշավոր լինի։ Թե չէ՝ ո՞վ իմանա, թե վաղն ինչ կարող է լինել։

Ախր պե՞տք է չէ, հնարավորություն թողնել, որ գոնե «եթե»-ի դեպքում կիսաբաց դռան արանքից ծիկրակելու հնարավորություն ունենա։ Ուստի, խորհուրդների ու խրատների ջատագով ՀՀԿ մամուլի խոսնակին հիմա էլ մենք մի խորհուրդ տանք. Խոսելուց ու տեսակետներ հայտնելուց առաջ, հատկապես եթե դրանք ոչ թե կուսակցության անունից, այլ՝ անձնական են, մի քիչ ավելի խորը մտածիր, ծանր ու թեթև արա ու հետո արտահայտվիր։ Թե չէ՝ ի՞նչ իմանաս, թե ինչ կլինի։

Մեծ աշխարհ է։