Ի՞նչ կապ ունի Մանարխի Արմենը Մարտի 1-ի հետ. գործը «բացահայտված է», իսկ «մեղավորներ չկան»

Մարտի 1-ի գործով ներգրավված նախկին պաշտոնյաների համար, փաստորեն, Ռուսաստանն «ապաստարան» դարձավ:

Խոսքը ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար Միքայել Հարությունյանի, ՀԱՊԿ արդեն նախկին գլխավոր քարտուղար Յուրի Խաչատուրովի և քննչական խմբի նախկին ղեկավար Վահագն Հարությունյանի մասին է:

Վիճելի հարց է, թե արդյոք Հայաստանին կհաջողվի՞ «ստանալ» նրանց Ռուսաստանից՝ հատկապես երբ, կարծես թե, Հայաստանի շահագրգռվածությունն այս հարցում մեծ չէ, իսկ Ռուսաստանում էլ կան հովանավորներ:

Ակնհայտ է, որ Մարտի 1-ի գործով քննությունն ի սկզբանե դատապարտված է եղել տապալման այն պարզ պատճառով, որ գործի քննության մեջ ներգրավված անձինք նպատակ չեն էլ ունեցել բացահայտելու այն: Նրանք միտումնավոր գործի բացահայտումը տարել են ձախողման:

Թերևս այս առումով ամենաակնառու մեղավորը Վահագն Հարությունյանն է: Ասում են, որ նա գործով քննիչ լինելով, հարցաքննությունների ժամանակ այնքան էլ շահագրգռված չի եղել և գործի քննությունը համակարգող քննիչի վարքագիծ չի ցուցաբերել։ Ասում են՝ հիմնականում հենց նա է գործը փակուղի տարել. շատ հանգամանքներ սկզբնական քննության ժամանակ տարվել են հակառակ ուղղություններով՝ շեղելով իրական պատկերից ու իրական մեղավորներից: Ու նաև դա է պատճառը, որ այսօր մարդիկ, ում անունները հնչում են որպես գործով մեղավորներ, վստահաբար հայտարարում են, թե իրենց մեղավոր ճանաչելու համար բավարար փաստեր ու հիմքեր չկան: Չկան նաև իրենք՝ կասկածյալները... ավելի ճիշտ՝ նրանց տեղը հայտնի է, բայց Հայաստանի ձեռքերը կարճ են այդ մարդկանց հետ բերելու համար, քանի որ Ռուսաստանը նրանց ապահով տանիք է տվել:

Ի դեպ, 1in.am-ի տվյալներով՝ Վահագն Հարությունյանին ՌԴ-ում ապաստան գտնելու գործով աջակցել է քրեական հեղինակություն, բայց գործարար ու բարերար ներկայացող Արմեն Գինոսյանը՝ Մանարխի Արմենը։ Նույն աղբյուրի համաձայն՝ Գինոսյանը հովանավորյալներ ունի նաև ՀՀ իրավապահ, ուժային այլ կառույցներում, այդ թվում նաև խոսվում է ՊԵԿ օպերվարչության պետ Կարեն Կարապետյանի հովանավորության մասին:

Ավելորդ է նկարագրել, թե ինչ հետևանքներ կարող է ունենալ քրեական հեղինակության և հանցագործության մեջ կասկածվող պաշտոնյայի կապը՝ ՀՀ-ի համար: Ակնհայտ է, որ Մանարխի Արմենը Վահագն Հարությունյանի «սիրուն աչքերի» համար չէ ստանձնել նրա հովանավորությունը, այլ ժամանակին վերջինիս կողմից իրեն մատուցված ծառայության, ինչն ավելի է խորացնում «փախստական» Վահագն Հարությունյանի մեղավորությունը: Ու եթե Մանարխի Արմենն այսօր ապաստան է տալիս Մարտի 1-ի գործի ձախողման առաջին մեղավորներից մեկին, ապա «բարերարի» տիտղոսը կարող է իսպառ մոռանալ, քանի որ բարերարությունն այդ մեղավորին պատժելը կլիներ, կամ թեկուզ նրա մեղքն իր վրա վերցնելը, որը նա հաստատ չի անի: 

Իհարկե, մի կողմից դրսի հովանավորները, մյուս կողմից՝ ՀՔԾ հապաղումները թույլ են տալիս ասել, որ գործի բացահայտման համար շահագրգռվածություն չկա...

ՀՔԾ պետ Սասուն Խաչատրյանը խոսում է ՀՔԾ-ի կողմից հայտարարված հետախուզման մասին, Մարտի 1-ին կրակված փամփուշտներից, բանակի ներգրավվածությունից, պաշտոնյաների անուններ է տալիս, բայց միայն այդքանը. սպանվողներ կան, կասկածյալներ ևս, իսկ սպանության գործով պատժվածներ՝ ոչ...

Այն ժամանակ, երբ արդեն վստահաբար գիտեին, որ գործով կասկածյալ է այս ու այն պաշտոնյան, կարող էին հենց այդ պահին կալանավորել նրանց, բայց ՀՔԾ-ն չշտապեց: Ավելին՝ կասկածյալներին «անհասկանալի» կերպով թույլ տվեցին հեռանալ երկրից ու բոլորի դեպքում էլ եղավ նույն սցենարը. պաշտոնյաները բավականին ժամանակ ունեցան իրենց զբաղեցրած պաշտոններից ազատվելուց հետո, հանգիստ հավաքել ճամպրուկները և սահմանն անցնել: Ու երբ նրանք արդեն հեռու էին և ապահով, ՀՔԾ-ն հայտարարեց հետախուզում: Դա այն դեպքում, երբ բոլորը գիտեին՝ այդ մարդիկ գնում են մի երկիր, որը ոչ միայն ապաստան կտար նրանց, այլև 99%-ով կհայտարարեր (և հայտարարեց), որ

 «ՌԴ-ն իր տարածքում հետախուզումը չեղյալ հայտարարելու որոշում է կայացրել»...

Թե ինչու ուշացրին կալանավորումը՝ հարցին պատասխանելով՝ ՀՔԾ պետ Սասուն Խաչատրյանը մի անգամ ասել է, թե այն ժամանակ բավարար հիմքեր չկային այդ մարդկանց կալանավորելու համար, և միայն «բամբասանքների և ասեկոսեների հիման վրա չէին կարող քայլեր ձեռնարկել», սակայն ակնհայտ էր, որ դա ոչ թե պարզապես բամբասանք էր, այլ հիմնավոր կասկած, ու այդ ֆոնին ՀՔԾ-ի հապաղումը միայն կարելի է տարօրինակ որակել:

Տարօրինակ է նաև վարչապետի Ժ/Պ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը, թե Մարտի 1-ի գործը բացահայտված է: Դա ավելի շատ կարելի է համարել հռետորական հայտարարություն և հերթական պոպուլիզմի դրսևորում. բացահայտված կլիներ, եթե գործով մեղավորները պատժված լինեին: Սակայն նրանք ո՛չ միայն բանտում չեն, այլև հանգիստ հեռացել են երկրից՝ շառից ու փորձանքից հեռու լինելու համար: Ու չի բացառվում, որ նրանք սպասեն ևս մի քանի տարի, իսկ հետո արդեն, ՀՀ օրենսդրության համաձայն, նրանց նկատմամբ «վաղեմության ժամկետ» կիրառվի. նախադեպեր կան...

Եթե այդպես է, ապա ո՞րն էր մարդկանց մեջ զուր հույսեր արթնացնելու և Մարտի 1-ի գործի բացահայտման «բեմականացման» իմաստը...