Պադավատապետությունից միչև հեծանվապետություն

Աժ- ում շարունակում են քննարկել 2016թ.-ի պետական բյուջեն: Արդեն ստացել է «զգուշավոր»  բյուջե անվանումը, այսինքն պետք է զգույշ խոսել այս բյուջեի մասին և նույն զգուշավորությամբ էլ ծախսել նախատեսված գումարները: Նախ ամենավատ լուրը, որ 2016թ. –ին նպաստների, կենսաթոշակների ու բյուջետային աշխատողների աշխատավարձերի բարձրացում չի լինելու: Իսկ դա նշանակում է, որ սոցիալական բյուջեն մնաց հետևում:

2016թ.-ի համար նախատեսվում է 2.2 տոկոս տնտեսական աճ: Այս զուսպ ցուցանիշը պատճառաբանվում է համաշխարհային տնտեսության վատ վիճակով: Բայց համաշխարհային տնտեսություն ասելով Հայաստանում պետք է հասկանալ նախ Ռուսաստանի տնտեսություն, քանի որ 2016 թ-ին համաշխարհային տնտեսության աճը կազմելու է 3.8 տոկոս, ինչը վերջին 17 տարվա ընթացքում ամենաբարձր ցուցանիշներից մեկն է: Մինչդեռ Ռուսաստանում տնտեսական աճը կախված է լինելու նավթի գներից, իսկ Հայաստանի տնտեսությունն ուղիղ համեմատական կախվածություն ունի Ռուսաստանի տնտեսությունից: Ստացվում է, որ 2016-ը ծանր տարի է լինելու, ինչի համար այս օրերին մեր ականջին, առաջին հայացքից փաստարկված, մի շարք հուզական ելույթներ են հնչելու մեկ ընդհանուր հայտարարով` մենք մեղավոր չենք, մեղավորներին պետք է դրսում փնտրել` դոլար, նավթի գին, համաշխարհային տնտեսություն, պատժամիջոցներ, տրանսֆերտներ ու այդ տերմինաբանությամբ մի մեծ փաթեթ:

Այն որ դրսում ենք փորձում մեղավորներ գտնել հասկանում ենք, որ իրականում դրսի գործոնը կա, բայց դա ամբողջական չէ: Ստացվում է, որ մենք որքան քիչ փող ենք ունենում, այնքան առատաձեռն ենք լինում` որոշ մարդկանց որոշ ծառայություններ ավելի շքեղ մատուցելու հարցում: Այս առումով միայն մեկ համեստ փաստարկ. Դանիայի խորհրդարանում ծառայողական մեքենա ունի միայն խորհրդարանի խոսնակը: Հայաստանի ԱԺ-ն ունի 82 ծառայողական մեքենա, 81 ավտոմեքենա էլ` կառավարության աշխատակազմը, որն ունի 291 աշխատող:

Եթե լուրջ վիճակագրություն արվի, այսպես ասած, «պադավատների»  առատության առումով գուցե Հայաստանը համեմատվի Չինաստանի հետ: Իսկ քանի դեռ մեր մեծ ու փոքր պաշտոնյաները, առանց վարանելու, կշարունակեն ձգտել «պադավատապետության», շարքայինի համար «հեծանվապետությունն»  էլ անհասանելի է դառնում և ամեն անգամ հասարակություն-իշխանություն կապի խզումը խորանում է տնտեսական աճին ուղիղ համեմատական կարգով: Հասարակությունը չի վստահելու ու չի հավատալու բյուջեագետներին, անկախ այն հանգամանքից թե զուսպ ֆինանսական տարում ում կհաջողվի ծանր ապրել և ում թեթև:

Թերևս ծանր ու թեթև ապրելու մասին լուրջ մտահոգվելու կարիք ունի վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը. դեռևս երկու տարի առաջ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը հրապարակավ հայտարարեց` եթե կառավարությունը չապահովի 7 տոկոսանոց տնտեսական աճ, ապա հրաժարական կտա:

Իսկապես որ տարին ծանր է լինելու: