Սահմանին մատչելի, երկրում` անմատչելի. հարցեր, որոնք պատասխաններ են պահանջում

2005 թվականից հետո Հայաստանում ռուսական գազի գինն աճում է և 2016-ին գազի գինը մեկ խմ-ի համար հասավ 150 դոլարի. ռուսական կողմը գազի գինը նվազեցրեց 15 դոլարով:

Այս ընթացքում մեկ անգամ չէ, որ «Գազպրոմ»-ի ղեկավարությունն ակնարկել է, որ գազի գինը Հայաստանի համար թանկ չէ, սակայն՝ թե ինչու է այն կրկնակի վաճառվում բաժանորդներին, խորհուրդ էին տվել հարցերի պատասխանները փնտրել հենց Հայաստանում:

Գազը Հայաստանում վաճառվում է կրկնակի թանկ.  ի՞նչ է լինում այդքան գումարը: Իհարկե, մտնում էր «Գազպրոմ Արմենիա»-ի և ոլորտին կցված պաշտոնյաների գրպանները, Հայաստանում «Գազպրոմ»-ի աշխատակցիներն աստղաբաշխական աշխատավարձեր են ստանում` ՀՀ աշխատավարձի հետ համեմատած, և դա՝ դեռ մի բան էլ ավելին՝ այն լրացուցիչ 150 դոլարի շրջանակներում:

Բացի այդ, յուրաքանչյուր ամիս ներտնային ցանցի սպասարկման համար հանրությունը վճարում էր. Մի ծառայություն, որ երբեք էլ չէր մատուցվում, ուղղակի փող էին հավաքում և ստանում:

Այժմ խոսվում է, որ այդ լրացուցիչ գումարները, որ վճարվում էր ներտնային ցանցի սպասարկման համար` հանվելու է:

Չմոռանանք, որ ձմռանը ոչ բոլորն են օգտվում գազի ծառայություններից՝ նախընտրելով փայտը, կան ընտանիքներ, որտեղ անգամ խոհանցային կարիքների համար գազ չեն օգտագործում, պատահել է, որ գազի ծախսի համար վճարել են 100 դրամ, իսկ սպասարկման համար՝ 2400 դրամ: Հարց է առաջանում. եթե մարդիկ ընդհանրապես գազ չեն օգտագործել` ի՞նչն է սպասարկվել:

Այս հարցերը կունենան պատասխաններ, երբ գազի հաշվին հարստացման աղբյուրը հանվի:

Ի դեպ, Հայաստանը որևէ այլ երկրից չի կարող գազ գնել, քանի որ այդ դրույթը ներառված է հայ-ռուսական պայմանագրում. Անգամ մեծ ցանկության դեպքում Հայաստանը չի կարող Իրանից գազ գնել, քանի որ ռուսական կողմն արդեն հոգացել է այդ մասին: Մնում է՝ սահմանին 150 դոլար գազի գինը սպառողի համար էլ իջեցնել այնքան, որ գազի սպառման ծավալներն ավելանան և գազն, ի վերջո, մատչելի դառնա: