Քոչարյանի վախից «Մարտի մեկ են անում»

2008-ի մարտի մեկի դեպքերից հետո ո՛չ գտան մեղավորներին, ո՛չ էլ որևէ մեկը պատժվեց։ Ինչ վերաբերում է ընդդիմությանը, ապա շշուկներ էին շրջում, որ ընդդիմությանը քաղաքակիրթ ձևով «գնել են»։

Ով էր ընդդիմություն, ով էր իշխանությունը պահում. այս բոլորը լցվեց մեկ կաթսայի մեջ և միասեռվեց։ Տարիների կտրվածքով, ժամանակ առ ժամանակ, Մարտի մեկի դեպքերը հայտնվում են Ազգային ժողովում, քննարկվում, փաստահավաքությամբ են զբաղվում, «ընդդիմությունն» ընդդիմանում է, բարձրացնում է Մարտի մեկի դեպքերի հարցը, սակայն այդպես էլ պատասխան չկա, թե ով էր միտինգի 10 մասնակցի սպանության պատասխանատուն և թե ինչու ոչ ոք չպատժվեց։ Այդ շրջանում ընդդիմություն-իշխանությունը լծված էր Երևանում հավաքների ցրման գործին, քանի որ այդ ալիքը տարածվելու դեպքում՝ սրբելու էր տաներ թե՛ ընդդիմությանը, թե՛ իշխանությանը։

Չմոռանանք, որ Երևան մտնող ճանապարհները մշտապես փակվում էին, ոտնահարվում էր մարդկանց ազատ տեղաշարժվելու իրավունքը, Երևանում զինված ջոկատներ էին շրջում՝ տանկերով և այլ զինվորական մեքենաներով․ կարճ ասած՝ 2008-ին իշխանությունն իր ողջ ռեսուրսով պահում էր իշխանությունը։

Իսկ ինչո՞ւ այս տարի ևս «ընդդիմության» ձեռամբ Մարտի մեկի դեպքերը կրկին հայտնվեցին Ազգային ժողովում․ ՀՀԿ-ի աչքերը հաստատ չէին ուռել՝ իր 10 տարվա վաղեմության մեղքերը կրկին շրջանառելու համար։

Պարզվում է՝ երկարատև հրապարակային լռությունից հետո, ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը մեկնել է Արցախ՝ մասնակցելու ազգային-ազատագրական շարժման 30-ամյակի միջոցառումներին։

Ի դեպ, 2008-ին, թեև նախագահի ընտրություններն արդեն պատմություն էին, և ՀՀ երրորդ նախագահ էր դարձել Սերժ Սարգսյանը, սակայն դե ֆակտո և դե յուրե ՀՀ նախագահը Ռոբերտ Քոչարյանն էր. նա նաև երկրի գերագույն գլխավոր հրամանատարն էր։ Ազգային ժողովում ընդդիմության ձեռամբ մարտիմեկյան դեպքերի քննարկումն ԱԺ-ում պարզապես նշանակում է սանձել Քոչարյանին․ միգուցե վախենո՞ւմ են, քանի որ վախենալու է։

Կա նաև մեկ այլ հանգամանք․ Քոչարյանի ժամանակ և Սարգսյանի ժամանակ միջին օղակներում աշխատանքը տարբեր էր. մի շերտ կա, որը կարծես թե գոհ էր Քոչարյանից և հակառակը․ դժգոհությունները հատկապես պետական ապարատի շրջանակներում են, որտեղ մարդիկ աշխատելով Քոչարյանի ժամանակ և Սարգսյանի ժամանակ, կշռադատելով՝ ծանրության նժարը թեքվում է Քոչարյանի կողմը։ Եթե Քոչարյանը փող էր աշխատում՝ բոլորն էին աշխատում, եթե Սերժ Սարգսյանը փող է աշխատում, ապա միայն ինքն ու իր շրջապատը։

NEWSPRESS.am