Մի քիչ հանդարտ եղեք, հանգստացեք և իմ խոսքերը մի խեղաթյուրեք․ Սերժ Սարգսյանը՝ ադբեջանցի պատգամավորին

Նախագահ Սերժ Սարգսյանը ԵԽԽՎ լիագումար նիստում պատասխանել է պատգամավորների հարցերին:

Ադրբեջանի ներկայացուցիչ Պրն Սեյիդովը Եվրոպայի պահպանողականների խմբի անունից հարցրել է.

–Դուք նշեցիք, որ Ադրբեջանի դեմ տարվող պատերազմի առաջնորդն եք եղել: Ինչո՞ւ Դուք չհիշատակեցիք Խոջալուի կոտորածի մասին, որի ժամանակ երեխաները, տարեց անձինք, կանայք, մոտավորապես 800 հոգի սպանվել է հայերի կողմից: Ինչո՞ւ Դուք չնշեցիք Լեռնային Ղարաբաղում և շրջակա յոթ շրջաններում իրականացված 100 տոկոսանոց էթնիկ զտումների մասին: Իսկ այժմ Դուք փորձում եք մոլորեցնել միջազգային հանրությանը: Ինչպե՞ս եք կարողանալու կազմակերպել ձեր քաղաքականությունը, եթե պատրաստ չեք կատարելու ոչ այս, ոչ էլ այլ կազմակերպության բանաձևերը: ՄԱԿ-ը, Եվրոպայի խորհուրդը, Եվրոպական միությունը և բոլոր միջազգային կազմակերպություններն ասել են ադրբեջանական տարածքների օկուպացիայի մասին, իսկ Դուք պատրաստ չեք ընդունել այս կազմակերպություններից ոչ մեկը: Սա՞ է արդյոք դիտարկման հայկական տարբերակը…

-Գիտեք, ես նախ Ձեզ խնդրում եմ մի քիչ հանդարտ լինել, հանգստանալ և ապա իմ խոսքերը չխեղաթյուրել: Ես այս ամբիոնից չհայտարարեցի, որ ես եղել եմ պատերազմի առաջնորդ, ես այդպիսի պատիվ չեմ ունեցել, ես մասնակիցն եմ եղել Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի արդար պայքարի: Թե ինչո՞ւ ես չհիշատակեցի Խոջալուի դեպքերը, որ Դուք ցեղասպանություն եք համարում, շատ պարզ պատճառով, որովհետև այդ ցավալի իրադարձություններից անմիջապես հետո Ադրբեջանի Հանրապետության նախագահ Այազ Մութալիբովը շատ հանգամանորեն և շատ տեղեկացված ձևով շարադրել է փաստեր և հստակ ցույց տվել, թե ովքեր են եղել այդ ջարդի կազմակերպիչները: Եվ, գիտեք, ես շատ ափսոսում եմ, ցեղասպանությունը լավ բան չէ, ցեղասպանություն տանելը դա պատիվ չէ, դա տանջանք է, և կարծում եմ՝ ինչ-որ մի միտում կա Ադրբեջանում՝ անպայման ունենալ այն, ինչ որ ունեն հայերը: Գիտեք, սա անթույլատրելի մի բան է, ձեր ինչի՞ն է պետք մի բան անվանել ցեղասպանություն, որ երբեք չի եղել և հատկապես հայերի կողմից չի եղել:

Իսկ ինչ վերաբերում է միջազգային կառույցներում մեր ստանձնած պարտավորությունների կատարմանը, ապա Դուք սխալվում եք: Չկա միջազգային կառույցների կողմից որևէ ընդունված որոշում, որը Հայաստանի կողմից մերժվում է: Դուք փորձեցիք հիշատակել ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի բանաձևերը. ես ձեզ խորհուրդ եմ տալիս, երբ որ դուք ընկղմվում եք մի թեմայում, իրոք ընկղմվեք և ուսումնասիրեք, աշխարհին է հայտնի, որ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը երբեք չի անդրադարձել ԼՂ խնդրին, 1993 թվականին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդն ընդունել է չորս բանաձև ԼՂ հատվածում ռազմական գործողությունների դադարեցման մասին, և ամեն բանաձևից հետո Ադրբեջանը հայտարարել է, որ չի դադարեցնի ռազմական գործողությունները, փորձել է ձեռնարկել նոր հարձակումներ, բայց, ինչպես հաճախ է լինում, ունեցել է կորուստներ: Այդ չորս բանաձևերում Հայաստանի միակ հանձնառությունը եղել է օգտագործել իր ազդեցությունը և հեղինակությունը ռազմական գործողությունները դադարեցնելու: Եվ մենք ի պատիվ Հայաստանի այն ժամանակվա իշխանությունների՝ կատարել ենք այդ պարտավորությունը: Իսկ ամենաառաջին պատասխանատուն՝ Ադրբեջանը, որ պիտի դադարեցներ ռազմական գործողությունները, չի դադարեցրել այդ ռազմական գործողությունները, և ինչպես գիտեք, 1994 թվականին արդեն ստորագրվել է հրադադարի պայմանագիր, բայց արդեն այլ գործոնների ազդեցության տակ և ոչ թե ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի բանաձևի ազդեցության տակ: Բայց, ցավոք սրտի, այդ պայմանագրում ամրագրված դրույթները չեն կատարվում: Եվ այդ պայմանագրում շատ հստակ ամրագրված է, որ ռազմական գործողությունները պետք է դադարեցվեն, իսկ քաղաքական լուծումների համար պետք է բանակցային մեծ գործընթաց սկսել: Եվ ինչպես նշեցի՝ բանակցային այդ գործընթացում, ինչպես երևաց Ձեր խոսքերից, դուք առավելագույնն եք ուզում, դուք անհնարինն եք ուզում, դուք ուզում եք Ադրբեջանի կազմ վերադարձնել Ղարաբաղը:

Ցավոք սրտի, այլատյացությունն Ադրբեջանում այնքան է զարգացել, այնքան է զարգացել, որ արդեն դուք բացահայտ հայտարարում եք, որ Ղարաբաղը ձեզ պետք է առանց հայերի: Անհնար է, դա երբեք չի լինելու: Լեռնային Ղարաբաղի ժողովրդի պայքարի էությունը շատ պարզ է: Դա պայքար է ազատության համար, պայքար է ինքնորոշման համար, և այդպիսի պայքարը չի կարող դրական ելք չունենալ: Ես համոզված եմ: