Քոռին ի՞նչ է պետք` երկու աչք. տրանսպորտի թանկացման մասին
Վերջին տարիներին Երևանի քաղաքապետարանը և որոշ շահագրգիռ անհատներ` օլիգարխիկ տեսքով, բոլոր հնարավոր միջոցներով փորձում էին տրանսպորտի գինը բարձրացնել: Է՛լ ՀԿ հորինեցին, է՛լ վարորդների իրավունքների պաշտպաններ, է՛լ ժողովրդի համար մտահոգ քաղաքացիներ. բոլոր ջանքերն ուղղված էին նրան, որ բոլորին համոզեն` տրանսպորտի թանկացումն անխուսափելի է:
Թանկացման գործընթացը որոշ ժամանակ կանգ առավ՝ հասարակական ճնշման տակ, սակայն այս անգամ դժվար թե մարդկանց բախտը բերի: Նախ՝ միասնական տրանսպորտային համակարգ են ստեղծում և, ըստ այդ տրամաբանության, որոշել են, որ միասնական տրանսպորտային համակարգի դեպքում տրանսպորտի վարձը բարձրանալու է, իսկ թե ինչո՞ւ՝ հազար ու մեկ պատճառաբանություն:
Բացի այդ, անհասկանալի միասնական տրանսպորտային համակարգին զուգահեռ՝ 2018 թվականի հունվարի մեկից թանկացումներ կան վառելիքի ոլորտում՝ դարձյալ անհիմն:
Երկու անհիմն գումարելիս ստացվում է մեկ հիմնավոր. տրանսպորտը թանկանալու է:
Եթե միասնական համակարգը քննադատեն՝ մեջտեղ կբերեն վառելիքի թանկացումը, եթե վառելիքի թանկացումը մեջտեղ բերեն՝ քաղաքապետարանն ամեն ինչ կբացատրի միասնական տրանսպորտային համակարգով: եթե նախկինում տրանսպորտի թանկացման պատճառաբանությունները ժանգոտել էին կրկնությունից, ապա այս անգամ՝ նոր համակարգ և, իհարկե, թանկացումներ:
Մամուլում հավատարիմ մարդկանց շուրթերից արդեն հանրության ականջն են լցնում տրանսպորտի թանկացման մասին տեղեկությունները, ինչը նշանակում է, որ թանկացումը յոթ սարի հետևում չէ, թեև քաղաքապետարանից դեռևս որևէ հստակ խոսք տրասնպորտի թանկացման մասին չեն ասում. փորձում են այդ ծանր բեռը նախարարության, ՀԿ-ների և այլ հավատարիմ կառույցների ուսերին դնել:
Հայաստանում տրանսպորտային խնդիրները մասնավորեցումից հետո անցել է «ծանրակշիռ» մարդկանց ձեռքը, քանի որ բիզնեսի առումով հրաշալի և գերշահութաբեր միջոց է: Նախորդ մի քանի տարում միայն շահույթի ապահովումը «գծերի» սեփականատերերի համար բավարար չէր, կրկին գերշահույթ է պետք, իսկ դրա համար անհրաժեշտ է բոլոր հնարավոր պատճառաբանություններով տրանսպորտը թանկացնել:
Կփորձեն այս անգամ թանկացումն ապահովել, իսկ թե ինչ կստացվի, սպասելու համար շատ չի մնացել: