«Ես ի՞նչ անեմ, պրոպկայա…»

Առավոտյան շտապում եմ աշխատանքի: Ինչպես միշտ` երթուղայինս ուշանում է: Վերջապես եկավ` ուղևորներով լի: Կանգառում ինձ հետ ևս մի քանի մարդ էր սպասում այդ երթուղայինին, նրանք էլ ինձ հետ մոտեցան` ասելով. «Գոնե կանգնելու տեղ լինի»: Բոլորս մի կերպ տեղավորվեցինք, ու դուռը հազիվ փակեցինք: Հաջորդ կանգառում վարորդը հարցրեց. «իջնող կա՞», ու չսպասելով պատասխանի`արգելակեց մեքենան:

Ճիշտն ասած, վարորդների այս հոգեբանությունը երբեք չեմ հասկացել: Մարդիկ նույնիսկ կանգնելու տեղ չունեն, իսկ  նրանք արգելակում են: Էլի մի կերպ կհասկանայի, եթե տեղ լիներ: Դե՛, մարդ են, ուզում են  ծախսը հանել, օգուտ ունենալ: Իսկ այս պարագայում ուղղակի անհասկանալի է: Բայց սա մի առանձին թեմա է:

Վարորդն արգելակեց. կանգառում կանգնածներից մի քանիսն առանձնացան մյուսներից ու մոտեցան այս երթուղուն: Բացեցին դուռը, տեսա՛ն տեղ չկա` փակեցին: Վարորդը չի քշում. չգիտես ինչի է սպասում: Կանգառում կանգնածները նորից բացեցին դուռն ու այս անգամ, վճռական տրամադրված, փորձեցին բարձրանալ` սրտնեղելով թե ուշանում են:

«Ուշանում ենք, պե՛տք է նստենք, մի քիչ առա՛ջ շարժվեք»: Ասաց բարձրացողներից մեկը: Ուղևորներն անհաղորդ մնացին, քանի որ առաջ շարժվելու տեղ չկար: Մեկի ձեռքը չգիտես ում մեջքին կամ գլխին էր, մյուսի ոտքերը չգիտես ում ոտքի վրա, իսկ մի քանիսի պայուսյակներն էլ` մի երկուսի ծնկներին:

Բայց նոր բարձրացնողները չէին հանգստանում: Նրանցից մեկն ասաց. «Ի՞նչ անեմ թե. պետքա  բարձրանամ»: Բարձրանալը` բարձրացան ու անհասականլի եղանակներով տեղավորվեցին:

Այս իրավիճակում չես էլ հասկանում, երթուղային տաքսիններն են առաձգակա՞ն, թե՞ մարդիկ են առաձգականություն ձեռք բերում: Ամեն դեպքում իրենց համար տեղ գտնում են: Բայց քանի որ նեղվածք էր, նրանցից մեկը հավանաբար բարձրացել էր ինչ որ մեկի վրա: Ասում եմ հավանաբար, քանի որ ոչինչ չէր երևում. ուղևորները շատ էին:

Մեկ էլ հանկարծ մի կնոջ ձայն է լսվում. «Ընկերուհի՛, մի՛ բրթի»: Հիշյալ ընկերուհին էլ, թե «ես չե’մ բրթում, մարշուտկայի ընթացքից եմ շարժվում»: Զրուցակիցը պակաս համառ չգտնվեց. «շարժվում ես` չբարձրանայի՛ր»:  Այս անգամ նոր բարձրացողի նյարդերը տեղի տվեցին և գոռալով ասաց. «Է՛, իջնեիր` ե՛ս նստեի»:

Նա, ով սկսել էր` լռեց. Չգիտեմ զղջա՞ց,  որ սկսել էր, հասկացա՞վ, որ իրավիճակը նախանձելի չէ, իրենցից և ոչ մեկի համար, թե՞ պարզապես չցանկացավ շարունակել: Ակնհայտ է, որ նրանք երկուսն էլ շտապում էին աշխատանքի, ու երկուսի օրն էլ վատ սկսվեց:

Բայց այստեղ ավելի տխուր մի պատկեր կա: Ուղևորները, ովքեր ակամա ունկինդիր էին դարձել, այս խոսակցության ամբողջ ընթացքում ծիծաղում էին: Իրականում, այս պարագայում, իրենք էլ նրանցից մեկն էին. Ճմրթված ու խղճուկ, կծկված ու խցկված, կիսակնքված կանգնած երթուղայինում: Նրանք ծիծաղում էին իրենց իսկ վրա, իրենց վիճակի վրա:

Երթուղայինի գծի համարը չեմ նշում, քանի որ հատկապես առավոտյան և երեկոյան պիկ ժամերին բոլոր երթուղայիններն էլ այս վիճակում են:

Հարցնում եմ վարոդին. «ինչո՞ւ եք  ուշանում, որ մարդիկ այս օրն են ընկնում»: «Մեր գրաֆիկը 5 րոպե ինտերվալով է»,- արդարանում է վարորդը: «Բայց դուք հինգ րոպեն մեկ չեք գալիս, ուշանու՛մ եք»,- նկատում եմ ես: «Էհ ե’ս ի՞նչ անեմ, պրոպկայ ա…»,- պատասխանում է վարորդն ու վե՛րջ. հարցն այսքանով «լուծվում է»…

Բոլորը լռում են: Իսկ պատկան մարմինները մնում են խնդրին ականջալուր ու անհաղորդ`  շարունակելով իրենց տաքուկ ավտոմեքենաներով կամ «պադավատով» շարքային քաղաքացու համար պիկ ժամերից հետո, հանգիստ ու հանադարտ աշխատանքի գնալ:

Եթե, իհարկե՛ գնում են…