Ովքե՞ր են ավելի մեղավոր՝ հանցագործություն անողնե՞րը, թե՞ նրանց հովանավորողները

Արդեն մի քանի օր է՝ համացանցը պայթում է «Ճըվճվ Արոյի» որդիների ձերբակալության լուրից։ Սոցցանցերի օգտատերերը մի տեսակ թերահավատորեն են տրամադրված․ կարծիք կա, որ այս անգամ էլ «հարցերը կլուծեն ու բաց կթողնեն»։

Այս թերահավատությունն իր շարժառիթն ունի․ Սարգիս ու Սերժ Վարդանյանները, որոնց համապատասխանաբար կոչում են «Սաքուլիկ» և «Սերժուլիկ», մեկ անգամ չէ, որ կրակել, խփել, գողացել ու «մարսել են», քանի որ, ինչպես ասում են, «պապան հարցերը լուծել է»։ Բայց միայն «պապան չէ», որ կանգնած է եղել իր տղերքի թիկունքին։ Նա արդեն կես տարի է՝ չկա։

Ասում են՝ տղաներն ավելի ամուր թև ու թիկունք ունեն․ նրանց պապը՝ միլիոնատեր Նիկոլայ Վազգենի Գաբրիելյանը (գազի Կոլյան), ով արդեն 20 տարի «Տրանսգազի» տնօրենն է, միշտ սատարել է տղերքին և մղել նոր հանցագործության։ Այո՛, հենց այդպես՝ մղել է հանցագործության, քանի որ, ամեն անգամ նոր հանցագործությունից հետո, երբ նրա միջնորդությամբ ու Քննչական կոմիտեի թողտվությամբ տղաներն ազատվում են,  հասկանում են, որ իրենց ամեն ինչ կարելի է և անպատիժ մնալու զգացումը նրանց մղում է նոր հանցագործության։

Ասում են՝ ոստիկանական մեքենային իր մեքենայով բախված «Սաքուլիկը» նույնիսկ ժամանակին զրկվել է վարորդական իրավունքից, իսկ ոստիկանության հաղորդագրությունների համաձայն էլ՝ նա անցել է տարբեր քրեական գործերով, հայտնվել քրեածին պատմությունների մեջ, որոնցից տուժել են տարբեր քաղաքացիներ։ Բայց անպատժելիության արդյունքում վարորդական իրավունքից զրկված լակոտը, փաստորեն իր մեքենայի ղեկին նստած՝ սպանեց երկու ոստիկանի։

Խնդիրը նաև այն է, որ նրանց կատարած ցանկացած հանցագործություն անվրեպ չի մնացել, ամեն անգամ ոստիկանությունը նրանց բերման է բերել, սակայն երբ գործը մտել է Քննչական կոմիտե և հասել «դիվան բաշուն», այն կարճվել է, փակվել ու մոռացվել։ Նա երբեք «մեղավոր չի եղել», քանի որ Քննչական կոմիտեի նախագահ Աղվան Հովսեփյանը երբեք չի մերժել այլասերված լակոտների պապին։ Մինչդեռ նույն Քննչական կոմիտեն ի՞նչ մեղադրանքներով կկալանավորեր ցանկացած շարքային քաղաքացու դաստիարակված որդուն, եթե նա թեկուզ «խազեր» որևէ մեկի մեքենան կամ թեթև վիճաբանության մեջ մտներ։

Ստացվում է, որ հարուստների լակոտների «գյամերը քաշելու» և հանցագործությունների թիվը նվազեցնելու փոխարեն, Կոմիտեն հակառակը՝ քողարկում է նրանց ու ավելացնում նոր սպանությունների, վթարների ու քրեածին պատմությունների թիվը։

Չի բացառվում, որ այս անգամ էլ քննեն-քննեն, ու պարզվի, որ վթարի ենթարկված մեքենան, այնուամենայնիվ, Սաքուլիկին չի պատկանում, և նա չի եղել ղեկին ու այս «բարի» երիտասարդը պարզապես փրկել է իր ընկերներից մեկին՝ իր վրա վերցնելով նրա հանցագործությունը։ Իսկ Սերժուլիկի մեքենայի մեջ գտնված ատրճանակն ու մեքենաների` օտարերկրյա համարանիշները չար մարդկանց ձեռքի գործն են, ովքեր ցանկացել են «սարքել խեղճ տղայի գլխին»։

Եվ ցավալին այն է, որ Սաքուլիկն ու Սերժուլիկը միակ «լավ» պապաների «լավ տղերքը» չեն։ Պարզապես անհասկանալի է, թե մինչև ինչքա՞ն ժամանակ են դեռ վերևներում պատրաստվում հանդուրժել նրանց ու ե՞րբ պետք է հասկանան, որ այդ լպիրշ «թուլաները» հասարակության համար վտանգավոր են ու նրանց՝ հասարակության մեջ գտնվելը հանցագործություններով լի է։

Այս ֆոնին արդեն առաջ են գալիս մի քանի վիճելի հարցեր․ ովքե՞ր են ավելի մեղավոր՝ հանցագործություն անողնե՞րը, թե՞ նրանց հովանավորողները, և ի վերջո․ ո՞վ է ավելի շատ հովանավոր՝ անառակ որդիների «պապանե՞րը», թե՞ չինովնիկները։

NEWSPRESS.am