Ճմրթված հազարանոցը՝ դողացող ձեռքի մեջ սեղմած. աղքատի դատարկ սեղանը ձեր խղճի վրա է, եթե խիղճ ունեք

Սուպերմարկետներից մեկում գնումներ եմ անում: Հավի մսի վաճառակետի կողմից լսում եմ մի երիտասարդ վաճառողի ձայն.

-Մայրիկ ջան, ձեռքով մի կպեք, չի կարելի:

Ակամա քայլերս ուղղեցի ձայնի կողմը: Մի ծեր, թոշակառու կին էր՝ կյանքի դժվարություններից ծռած մեջքով և դողդոջուն ձեռքերով փորձում էր միս ընտրել ու գինն էր հարցնում: Նա ուզում էր հասկանալ, թե կբավականեցնի՞ իր գումարը՝ մսի այդ կտորը գնելու համար: Նայեցի դողացող ձեռքերին. դրանցից մեկում ամուր բռնել էր մեկ, թե երկու հազար դրամանոց, իսկ մյուսով այս ու այն կողմ էր անում մսի կտորները:

Երիտասարդ վաճառողներից մեկը սիրալիր դիմեց նրան.

-Մայրիկ ջան, ախր չի կարելի ձեռք տալ, դու ասա, որ կտորն ես ուզում, ինչքան ա քեզ պետք՝ ես կտամ:

Կինը դեռ չէր կողմնորոշվում: Ի վերջո նա ինչ-որ հարմար բան գտավ և դրեց տոպրակի մեջ:

Շուրջը մարդիկ ամանորյա գնումների եռուզեռի մեջ էին, ու կարծես չէին նկատում կնոջը: Նայում եմ նրա կողմը՝ ձեռքի հազար դրամաոնցին ու մտածում, թե որքան միայնակ թոշակառուներ այս օրերին մեկ, երկու կամ թեկուզ երեք հազար դրամի հույսին են ու սպասում են եկող ամսվա սկզբին ստանալիք թոշակին: Մինչդեռ մեկ շաբաթ դեռ պետք է գոյատևեն այդ չնչին գումարով, իսկ Ամանորյա սեղանի մասին՝ երազել անգամ չեն կարող:

Մտքերիս հետ զգացի, որ շարժվում եմ այդ կնոջ հետևից. չգիտեմ՝ ինչու, բայց գնում եմ: Կինը շարժվեց դեպի կարագի կողմը, նայեց, անհույս թափ տվեց ձեռքը և հեռացավ: Ու հուզախառն զգացումներս հիշեցրին ինձ Հակոբ Հակոբյանի խոսքերը.

«Աղքատը միևնույնն է կարագ չի գնում»…

Ճի՛շտ եք, պարոնայք իշխանավորներ․․․ աղքատին ու թոշակառուին փո՞ղ եք տալիս, կարողանո՞ւմ եք նրան պահել որպես պետություն, որ կարագ ուտի: Ձե՛ր պահած աղքատն է, ձե՛ր պահած թոշակառուն: Մինչդեռ ինքներդ ձեզ ոչ մի բանից չեք զրկում. սնվում եք ճոխ սեղաններից ու կարագ եք ուտում, իսկ աղքատին սնում միայն սուտ խոստումներով ու ոչնչացնող հայտարարություններով:

Իսկ կյանքը ժամ առ ժամ թանկանում է, այնպես որ՝ գոտիները սեղմելու համար էլ տեղ չկա: Աղքատների ու թոշակառուների դատարկ սեղանները ձեր խղճի վրա են, եթե խիղճ ունեք:

Արմինե Մկրտումյան