Սերժ Սարգսյանը հայրենիք է բաժանում
«Հայրենիքը մենակ մերը չի, հայրենիքը բոլորինն է»,- հայտարարել է ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Հետաքրքիրն այն է, որ նա ճիշտ է, սակայն այստեղ բայցեր ևս կան:
Հայրենիքն իշխանական վերնախավի համար տարիներ շարունակ ծառայել և ծառայում է եկամուտի աղբյուր, հենց իշխանական վերնախավն է նշանակում բոլոր քիչ թե շատ կարևոր պաշտոններում ընտրովի մարդկանց, անգամ եթե այդ պաշտոնների համար պետք է ընտրություն լինի, հենց իշխանական օղակների մեջ են անհետանում որպես վարկեր ստացված դրամաշնորհները, որոնք կա՛մ տեղ չեն հասնում, կա՛մ էլ հասնում են փշրանքներ: Հենց իշխանական օղակներում են իրենք իրենց աշխատավարձերը բարձրացնում, նպաստներ, թոշակներ, պարգևներ բաժանում՝ իրենք կամ իրենց ընկերներին:
Հենց իշխանական օղակներն են օգտագործում իրենց վարչական ռեսուրսը՝ այս կամ այն հարցը լուծելու համար, հենց իշխանական օղակ հանդիսացող ՀՀԿ-ականների մեծ մասը չի ծառայել բանակում, կամ իրենց որդիներին է ազատել բանակում ծառայելուց: Այժմ Հայաստանը մատուցվում է որպես մե՞րը կամ բոլորի՞նը: Հենց իշխանական վերնախավն է ապահով Հայաստանում բնակվում, իսկ «բոլորը» բնակվում են ինչպես պատահի և ուր պատահի, հենց իշխանական վերնախավին են տրված լիարժեք ապրելու բոլոր իրավունքները, իսկ մնացածին՝ ինչ պատահի:
Հենց իշխանական օղակների վերահսկողության ներքո են գտնվում դատական, մշակութային, հասարակական, տնտեսական և այլ հարցերի լուծման բանալիները և հակառակորդներին դաշտից դուրս մղելու համար օգտագործում են հասարակության ուժերը՝ որպես գործիք:
Այժմ Հայաստանը գտնվում է ՀՀԿ-ի տոտալ իշխանության ներքո և բողոքը՝ որպես այդպիսին, անհասնելի կատեգորիա է. ընտրությունները ոչինչ չեն տալիս, քանի որ դարձյալ վարչական ռեսուրսներ են օգտագործվում, ընդդիմությունը ՀՀԿ-ի սեփականն է, ՀՀԿ-ի քարոզչությունը տեղ հասցնելու համար կան բավականաչափ միջոցներ և ուղիներ, մնում է երկիրը:
Եվ երբ պետք է լինում, երկիրը կարող են բաժանել հանրության միջև, դե հո չբաժանեցին, խոսք է, ասում են՝ ինչքան գեղեցիկ, այնքան լավ, հոգ չէ, որ խոսքերը հիմնավորումներ չունեն:
Եվ այժմ էլ, Ամանորին ընդառաջ ամանորյա Հայրենիք են բաժանում՝ որպես Նոր տարվա նվեր. այժմ ժողովրդինն է հայրենիքը՝ վերցրեք ձեր կտորները, գուցե վաղն այլևս այդքան մեծահոգի չլինեն, և հայրենիք որևէ մեկին բաժին չհասնի: