«Հիշում եմ, որ ինձ վրա կրակել է իմ սպան». Պայքար կյանքի ու մահվան համար. Մի զինվորի պատմություն

Հիվանդանոցի մահճակալին նստած Ալբերտը պատրաստվում էր համալսարանական դասերին: Անհամբեր ժամացույցին էր նայում, թե երբ է գնալու համալսարան: Ալբերտը գլխի հրազենային վիրավորում է ստացել 2016 թվականի ամռանը՝ Հադրութի մարտական դիրքերից մեկում: Վիրավորվելուց հետո 28 օր անգիտակից է եղել, իսկ իր անունը հիշել է միայն 6 ամիս հետո: NEWSPRESS.am-ի թղթակիցը զրուցել է Ալբերտ Դալաքյանի հետ ու լսել նրա պատմությունը:

-Ալբերտ, եթե չեմ սխալվում, ապա Դուք հնարավորություն ունեիք բանակ չգալու: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ որոշեցիք գալ Հայաստան ու ծառայել Արցախում:

– Ես մեծացել եմ Ռոստով քաղաքում, սակայն միշտ մտածել եմ իմ հայրենիքի մասին: Հանգիստ կարող էի Հայաստան չգալ ու բանակ չգնալ, սակայն մտածում էի, որ եթե ես չգամ, ապա ինձ նման շատերը չեն գա: Ու կստացվի, որ Ռուսաստանում ու արտերկրում ապրող հայերը կխուսափեն բանակ գալուց: Այդ օրերին ամբողջ ընտանիքս ինձ հետ վիճում էր ու չէին ցանկանում, որ գամ Հայաստան: Ես էլ խորամանկություն արեցի ու բոլորից թաքուն եկա: Եկա, քանի որ ուզում էի ծառայել հենց Արցախում: Երկար տարիներ զբաղվել եմ սպորտով ու առողջ ապրելակերպով եմ ապրել: Եկա, քաշեցի թուղթն ու տեսա, որ ծառայելու եմ Արցախում: Ուրախացա:

-Հիշո՞ւմ եք, թե հրազենային վիրավորումն ինչպես ստացաք, թե՞ դեռ ոչ:

– Շատ բան չեմ հիշում: Նոր-նոր եմ սկսել ինչ-որ բաներ հիշել: Հիշում եմ մանկությունս ու 3 տարի առաջ տեղի ունեցած դեպքերը: Վիրավորվելուց 6 ամիս հետո միայն հիշեցի անունս: Անգամ մորս չէի հիշում: Դեռ դատեր են ընթանում՝ պարզելու համար, թե ես ինչպե՞ս եմ վիրավորվել: Հիշում եմ, որ ինձ վրա կրակել է իմ սպան: Հստակ ոչինչ չեմ կարող ասել, քանի որ ուղեղիցս որոշ հատվածներ կտրված են, որի պատճառով էլ չեմ կարողանում հիշել շատ բաներ:

-Հիմա ինչպե՞ս եք Ձեզ զգում: Ի՞նչ խնդիրներ ունեք:

-Հիմա բավականին լավ եմ, քանի որ ինձ հետ աշխատել են լավ ու պրոֆեսիոնալ բժիշկներ: Ինձ հետ աշխատել են կամավորներ, որոնց շնորհիվ ես հիմա խոսում եմ, քայլում, տեսնում ու լսում: 3 անգամ վիրահատվել եմ. մեկ անգամ՝ Արցախում, իսկ 2 անգամ՝ Երևանում: Դեռ 2 վիրահատություն ունեմ, սակայն ոչնչից չեմ վախենում: Սկզբում բժիշկներն ասում էին, որ կշարժվեմ 4-5 տարի հետո միայն: Սակայն երբ սկսեցի շարժվել, խոսել ու քայլել, բոլորը հրաշք համարեցին սա: Բժիշկներն ինձ ասացին, որ իմ բուժմանը, կենդանի մնալուն նպաստել են իմ ֆիզիկական տվյալները, քանի որ երկար տարիներ սպորտով եմ զբաղվել, չեմ ծխել: Հիմա ուղեղի անոթների վիրահատության խնդիր կա, որը Եվրոպայում պիտի արվի, քանի որ էնտեղ կան և՛ համապատասխան սարքավորումներ, և՛ վիրահատության հաջողության տոկոսն է շատ բարձր: Վիրահատության համար անհրաժեշտ է բավական մեծ գումար: Եթե գումարի խնդիրը լուծվի, ապա ես պատրաստ եմ: Իմ դուխը տեղն է»:

Հ.Գ. Ալբերտը զրույցն ավարտեց, ինձ հետ կանգնեց: Հագուստն էր հագնում, որ գնա համալսարան: Համալսարանից հետ էր գալու հիվանդանոց, ճաշելու էր ու պատրաստվի վաղվա օրվան: Ալբերտը քաջ է, ուժեղ ու անկոտրում: Նա պայքարեց մահվան դեմ, հաղթեց, հիմա շարժվում է առաջ: Հավատում է, որ ամեն ինչ լավ է լինելու: Ինչպես ինքն է ասում. «Իմ դուխը միշտ տեղն է»:

Ալբերտի մոր՝ Արմինե Ղազարյանի հեռախոսահամարը . +37495 96 46 96.
Ալբերտ Դալաքյանի վիրահատության համար «Յունիբանկում» կա բացված հաշվեհամար Արմինե Ղազարյանի անվամբ:
24100365620400-Դրամ
24100365620401-Ամերիկյան դոլար
24100365620402-Եվրո
SWIFT: UNIJAM22