Էհե՜յ, ՀՀԿ-ում բանական մարդ կա՞…
Հասարակությունը չի ներում ՀՀԿ-ական պատգամավոր Հակոբ Հակոբյանին՝ աղքատության ու թանկացումների մասին երեք օր առաջ արված մեկնաբանությունների համար:
Ու մինչ սոցցանցերում շարունակում են ակտիվ քննարկումներն ու պահանջում են մանդատից զրկել պատգամավորին, նրա կուսակիցները նույն ակտիվությամբ լծվել են պաշտպանական գործընթացին:
Իհարկե, որպես այդպիսին` ինչպես միշտ իր փայլով աչքի է ընկել էդուարդ Շարմազանովը:
Ընդհանրապես, նրա զբաղեցրած պաշտոնների համար «ՀՀԿ մամուլի խոսնակ» ու «ԱԺ փոխխոսնակ» եզրույթները թերևս այնքան էլ տեղին չեն ընտրվել: Նա ծնվել է ՀՀԿ-ի շնչից, հոգին տվել է ՀՀԿ-ին ու հիմա էլ «դոշ է տալիս» ՀՀԿ-ի ու ամեն մի ՀՀԿ-ականի համար: Ավելին՝ դեռ բոլորի սխալների համար էլ «խեղճ» Շարմազանովն է ներողություն խնդրում ու պատասխան տալիս:
Նա արդեն տարբեր մարդկանց անունից հասցրել է ներողություններ խնդրել: Ինչ-որ նման առիթներից մեկի ժամանակ էլ նա հորդորել է «հանդուրժող լինել», քանի որ «մենք այսօր ապրում ենք մի քիչ նյարդային պահեր՝ ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո, ու հնարավոր է էմոցիոնալ հայտարարություններ անենք…»:
Իսկ մեկնաբանելով Հակոբ Հակոբյանի հայտարարությունը՝ նա մոտավորապես ասել է.
«Հա, ի՞նչ է ասել որ…»:
Ավելին՝ նա հայտարարել է, որ պատրաստ է ներողություն խնդրել Հակոբ Հակբյանի փոխարեն, եթե նա ինչ-որ մեկին վիրավորել է:
Իհարկե, այս դեպքն ապրիլյան պատերազմից հեռացել է, և, ինչպես ասում են, պետք չէ մատի փաթաթան սարքել այն՝ հատկապես երբ այդ պատերազմը շաղախված է այն տղերքի արյունով, որոնց գերակշռող մասը դուրս են եկել «կարագ ու միս գնելուց ինքնաբուխ խուսափող» աղքատ ընտանիքների ծոցից: Ու պաշտպանել են կարագ ու միս ուտողներին:
Բայց սա ո՞նց հասկանա Շարմազանովը, երբ ինքը որպես շարքային զինվոր, նույնիսկ թիկունքում չի ծառայել: Աղքատ ընտանիքի հնարավորությունների մասին ի՞նչ պատկերացում ունենա Շարմազանովը, երբ նրա ձայնը տաք տեղից է գալիս… այս շարքը գուցե երկար թվարկենք, բայց անդրադառնանք վերջին դեպքին:
Հիմա էլ եկել ու ի՞նչ է ասում. ասում է, թե այստեղ վիրավորական ոչինչ չկա:
«Առավոտ»-ին տված հարցազրույցում Շարմազանովը մասնավորապես ասել է.
«Ո՞րն է վիրավորականը. ս ա նշանակում է, որ աղքատը պիտի վա՞տ ապրի, մեր քաղաքացիները պիտի մեռնե՞ն»…
Այստեղ ասելիքներն իրոք սպառվում են. Ի՞նչ մեկնաբանես, երբ մեկնաբանելու ու ասելու ոչինչ չկա, երբ իշխող կուսակցությունը «տեղում չէ»:
Մնում է թակել ՀՀԿ դուռն ու հարցնել. «էհեյ, էստեղ բանական մարդ կա՞… »