Թունել Հակոբը նստել է կոճղին, նայում է փողերին

Հայաստանում կրկեսը դեռ չէին կառուցել, իսկ ովքեր ցանկանում էին զվարճանալ, գնում էին Ազգային ժողով. միայն Գալուստ Գրիգորիչը բավական էր, որ օրվա ուրախության չափաբաժինն ապահովված լիներ:

Երբ արդեն Գալուստ Գրիգորիչն Ազգային ժողովի նախագահ չէր, օրերը դարձյալ ծույլ-ծույլ անցնում էին. Իհարկե, կրկեսը կար, սակայն ուրախությունն էր պակասել: Եվ ահա այդ պակասը որոշել է լրացնել Հակոբ Հակոբյանը՝ Թունել Հակոբը: Ժամանակին, երբ նա հայտարարում էր, որ միլիոնավոր դոլարների տրանսֆերտներ են մտնում Հայաստան, իսկ այդ դեպքում՝ աղքատություն կա՞, նրա ասածները լուրջ չէին ընդունում:

Այժմ էլ հայտարարել է, որ միսը և կարագը թանկացել են, սակայն դա աղքատների վրա չի ազդի, միևնույնն է, նրանք ո՛չ կարագ են գնում, ո՛չ էլ միս: Մի փոքր ծիծաղելուց հետո, ավելի լուրջ:

Եթե մարդիկ նորմալ չեն սնվում, ապա առաջանում է թերսնվածություն, իսկ այստեղ ահա խառնվում են միջազգային կառույցները՝ իրենց թեսնման գաղափարներով և գումարներով, որից լցվում են նաև որոշ մարդկանց գրպանները:

Բացի այդ, ոչ կալորիական սննդի դեպքում ի հայտ են գալիս մի շարք հիվանդություններ, և մարդիկ ավելի հաճախ են դիմում բժշկի, իսկ բուժման համար փող ճարվում է:

Միայն առաջին հայացքից են Թունել Հակոբի մտաոգորումները ծիծաղելի, հակառակը՝ նա հեռուն է նայում:

Իսկ նա չգիտի՞, որ Հայաստանում 1 մլն մարդ աղքատ է, որ այն տրանսֆերտները, որ գալիս են Հայաստան՝ միայն որոշակի մարդկանց գրպանն են ուղղվում:

Բավական չէ, որ հացի ծավալների նվազումը մեկնաբանում են որպես հացի քիչ օգտագործում՝ անտեսելով արտագաղթով պայմանավորված հացի իրացման ծավալների նվազումը, Թունել Հակոբն էլ որոշել է գլուխգործոցներ ստեղծել:

Մի ժամանակ հարստացված ալյուրն էին փորձում փաթաթել ժողովրդի պարանոցին, հետո զանազան փորձարկումներ, գարդասիլը, տարբեր անհասկանալի վարկեր, որոնցից և ՀՀ պարտքն է ավելանում. փոխարենը լցվում են իշխանական մեծ ու փոքր գրպանները, և մարդկանց հասցնում են այնպիսի վիճակի, որ դարձյալ փողեր են «կպցնում», որոնք կրկին մեծամասամբ ուղղվում են մեծ ու փոքր իշխանավորների մեծ ու փոքր գրպանները:

Այնպես որ, եթե որոշ մարդիկ մտածում են, որ Թունել Հակոբը հիմար է կամ լեզվի սայթաքում է թույլ տվել՝ այդպես չէ. մեծ բարեբախտություն կլիներ, եթե նա պարզապես հիմար լիներ. այդպիսով հարցը կփակվեր: Ո՛չ, նա հեռուն է նայում, որտեղ մեծ փողեր են պտտվում:

Մարդիկ մտածում են, որ կրկես են եկել, ուրախանում են նրա «պրապուսկատների» վրա:

Ամեն ինչ ավելի տխուր է, քան ծիծաղելի:

NEWSPRESS.am