Վարդանի՛կ, կարևորը քո տղան չասի «պապա ջան, սոված եմ, պապա ջան, հաց կուզեմ»

Դեկտեմբերի 7-ը միշտ էլ ծանր է մեզ համար: Այդ օրը հիմնական թեմաները Գյումրիի շուրջ են պտտվում: Իհարկե, եկել է ժամանակը՝ շրջելու երկրաշարժի պատճառների մասին խոսելու էջը, և անհրաժեշտ է հետևանքների վերացման ուղիները քննարկել: Ճիշտն ասած՝ քննարկելու էջն էլ պետք է արդեն փակած լինեինք, և անցած 29 տարին պետք է անգամ մոռացնեին արհավիրքը:

Ցավոք, դա այդպես չէ. մենք դեռ քննարկում ենք, դանդաղ վերակառուցման համար մեղադրում ապաշնորհ իշխանություններին:

Օրերս էլ Գյումրիի 13 տարվա քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանը, ով, բախտի բերմամբ, թե պատահմամբ, ՏԻՄ-ից անցում կատարեց ԱԺ, սրտառուչ ելույթ ունեցավ քաղաքի վերաբերյալ՝ մատնանշելով անմխիթար վիճակը: Իհարկե, այս օրերին մամուլը պարզապես ծփում է նմանատիպ նյութերով, տեսանյութերով ու հոգեպարար լուսանկարներով, բայց Վարդանիկի ելույթն արժանի էր ուշադրության և, բացի այդ, բազմաթիվ հարցեր հարուցող էր:

Ելույթում նա ասում է, թե գյումրեցին, որ երկրաշարժի ժամանակ կոստյումով դրսում կանգնած էր, այդպես էլ մնացել է, և ոչինչ չի փոխվել նրա կյանքում: Ղուկասյանը խոսում է նաև աշխատատեղերի, հատկապես գործարանների բացման անհրաժեշտության, ծնելիության ու մահացության, բնակչության ընդհանուր թվի նվազման, արտագաղթի մասին:

Այո՛, խնդիրները միանշանակ կան: Համաձայն ենք Գյումրին լավ իմացող մարդու հետ, բայց եկեք հասկանանք, թե ո՞վ է այս ամենն ասողը: Մարդ, ում 13 տարի տրված է եղել հնարավորություն՝ այդ խնդիրները լուծելու: Կարելի է անգամ ասել, որ այդ խնդիրները ո՛չ պետությունը, ո՛չ էլ հասարակությունն ամբողջությամբ այդ կառավարչի վրա չի դրել:

Միշտ էլ եղել է սփյուռքում ապրող բարի կամեցողների աջակցությունը, որոնց պետք էր համախմբել, կոորդինացնել խնդրի լուծման համար, իսկ անո՞ւմ էր դա խորհրդարանի բարձր ամբիոնից հոխորտացող պատգամավորը, իհարկե, ոչ:

Նրա օրոք ի՞նչ ենք լսել մենք Գյումրիի մասին՝ կրիմինալ, զենք, ծեծ ու ջարդ, քաղաքապետի «բեսպրիդել» որդի ու մեկ-մեկ էլ Աստվածաշնչից մեջբերումներ: Արդյոք նման կառավարիչն իրավունք ունի՞ այսօր ամբիոնից ելույթներ ունենալ, ու ոչ մեկ չասի՝ եղբա՛յր, բա դու ի՞նչ էիր անում 13 տարի:

Ելույթի մեջ մի տող հատկապես գրավեց մեր ուշադրությունը.

«Երբ գյումրեցի տղամարդը տուն է մտնում, երեխաներն ասում են՝ պապա ջան, սոված ենք, պապա ջան, հաց կուզեմ, և այդ հոր սիրտն է պայթվում»:

Այստեղ Վարդանիկին պետք է հարցնենք, թե հեչ իր որդի Սպարտակն իրեն չի՞ ասել. «պապա ջան, սոված եմ, պապա ջան, հաց կուզեմ», ու հեչ իր սիրտը չի՞ պայթում, որ ատկատներով առած հացը տալիս է բալին:

NEWSPRESS.am