Անարդարության զոհեր, որոնց ձայնը կառավարության դռներից այն կողմ չի լսվում (լուսանկարներ)

Կառավարության շենքի դիմաց այսօր հավաքվել էին մարդիկ, ում ներկայությունն այնքան էլ հաճելի չէր կառավարության աշխատակիցների համար: Նրանք ամեն հինգշաբթի այստեղ են՝ որևէ պաշտոնյայի հանդիպելու և իրենց խնդիրը ներկայցնելու ակնկալիքով, սակայն ինչպես միշտ, այս անգամ էլ նրանց ոչ ոք չմոտեցավ:

Կառավարության մշտական «անկոչ հյուրերի» ցուցակում է Նինա Իվանյանը:

Նա «Արմենիա» ԲԿ-ի նախկին աշխատող է: Արդեն 13 տարի այս կինը պայքարում է արդարության վերականգնման համար և փորձում է վերականգնել իր ոտնահարված իրավունքները: Նա NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում պատմեց, որ «Արմենիա» ԲԿ-ի տնօրեն Գրիգոր Գրիգորյանն ապօրինաբար իրեն հեռացրել է աշխատանքից: Այժմ Նինա Իվանյանը ցանկանում է փոխհատուցվել իր կրած նյութական ու բարոյական վնասի դիմաց:

Նա պահանջում է առերեսում ԲԿ-ի տնօրենի հետ, որի հնարավորությունը մինչ օրս նրան չեն տվել:

Տարիներ շարունակ կառավարության ու պատկան մարմինների փակ դռներն են թակում նաև խաղաղ պայմաններում զոհված զինվորների ծնողները:

Նրանք վստահ են, որ իրենց որդիներին սպանել են: Ու թեև արդեն վաղուց կորցրել են հույսը, որ իրենց զավակների սպանության գործը կբացահայտվի, սակայն շարունակում են պայքարել՝ պահանջելով արդարություն:

«Ասում են՝ հույսը վերջում է մեռնում: Քանի կանք, պետք է պայքարենք մեր տղաների սպանության բացահայտման համար»,-ասում են ծնողները, ովքեր պայքարի ճանապարհին կորցրել են իրենց առողջությունն ու հավատը՝ երկրի ղեկավարների նկատմամբ:

Այստեղ ավելի քան տասը տարի իրենց հասանելիք գումարներն են պահանջում նաև հաշմանդամ օդաչուները: Անցած տարիների պայքարի ընթացքում նրանք միայն մի բան են հասկացել՝  կառավարությունը «քցող է»:

2001 թ. Իրանում «Հայկական ավիաուղիներին» պատկանող 3ԱԿ-40 օդանավի զոհված օդաչուի մայր Ջեմմա Հովհաննիսյանն արդեն նախկին հույսով չի գալիս կառավարության դիմաց ակցիայի:

«Որդուս կորցրի, կառավարությունն էլ սենց արհամարհում է: Գոնե դուրս գա մեկը, մի բան ասի»,-ասում է 81-ամյա Ջեմմա Հովհաննիսյանն ու ձեռքն անհույս թափ տալիս:

Թե՛ վերոհիշյալ մարդիկ, թե՛ բոլոր նրանք, ովքեր գալիս կառավարության մոտ իրենց պաստառներն են թափահարում, կոչեր անում ու ներկայացնում իրենց պահանջները, թերևս անարդարության զոհեր են: Զոհեր, ովքեր չեն պատրաստվում զոհվել, բայց իրենց համարում են անարդարության զոհ: Զոհեր, որոնց ձայնը կառավարության դռներից այն կողմ չի լսվում, և որոնց կառավարությունը չի տեսնում:

Արմինե Մկրտումյան