Հայաստանի երկարակյաց պաշտոնյաների սինդրոմը

Հայաստանում պաշտոնյաներ կան, որ անգամ խորհրդային ժամանակներում էին պաշտոնյաներ, օրինակ՝ Սահմանադրական դատարանի նախագահ Գագիկ Հարությունյանը և այժմ էլ են:

Կան պաշտոնյաներ, որոնք անկախության շրջանից սկսած` տարբեր պաշտոններ են վարում և դեռ անհայտ է՝ որքան կմնան իրենց աթոռակներին:

Ո՞րն է նման պաշտոնյաների խնդիրը:

Նախ նրանք ամբողջովին կտրված են իրականութունից: Այդ է պատճառը, որ հաճախ ասում են, թե իշխանություններն իրականության հետ առնչություն չունեն: Երկար ժամանակ իշխանություն ունենալը կտրում է կապն իրականության հետ. որոշ պաշտոնյաներ անգամ իրենց անցյալ են փորձում ծածկել: Իրականությունից կտրվելը կատարվում է ինքնաբերաբար: Նրանք այնքան երկար են տեղափոխվում աթոռից՝ մեքենա, մեքենայից՝ աթոռ, աթոռից՝ ռեստորան, ռեստորանից՝ …, որ այդպես էլ չշփվելով կյանքի հետ՝ մեկուսանում են ու բնակվում միայն իրենց աշխարհում, իսկ թե ինչ է կատարվում իրականում՝ տեղյակ չեն: Եվ մեղադրելու հարց չկա այստեղ:

Իհարկե, յուրաքանչյուրի անձնական գործն է բնակվել մեկուսի, բնակվել կնոջ կամ ամուսնու հետ, թե բնակվել կյանքից կտրված, սակայն այստեղ կա մեկ բայց: Հաճախ այդ երկարակյաց պաշտոնյաները որոշում են երկրի այս կամ այն ներքին կամ արտաքին հարցը, կամ կարևորագույն որոշում են ընդունում: Որոշում եմ լուծել մի խնդիր, որից ոչ միայն չեն հասկանում, այլև չեն էլ պատկերացնում, թե նման խնդիր ի վերջո կա՞, թե՞ ոչ: Չի բացառվում, որ վարվում են մեքենայաբար՝ դիակի չվերածվելու համար:

Երկարակեցությունը դեռ չի նշանակում խոհեմություն կամ իմաստություն, երկար ժամանակ մնալով միևնույն իրավիճակում՝ անձը լճանում է:

Հիմա ՀՀ-ում քանի-քանի պաշտոնյաներ են նման իրավիճակում, որ երկրի խնդիրներին լուծում տալու փոխարեն, զբաղված են միայն նեղ-անձնական կնճիռներ հարթելով: Երկար տարիներ տարբեր պաշտոններ վարելը նաև կոռուպցիա է՝ մեկ անգամ կոռուպցիա՝ ողջ կյանքում կոռուպցիա սկզբունքով:

Այդ է պատճառը, որ ժողովրդավարական երկրներում պաշտոնյաներին փոխում են, նոր պաշտոնյաներ են ի հայտ գալիս, երկարակյաց պաշտոնյաներն այլ ոլորտներում են իրենց գտնում և այլն: Կարճ ասած՝ փոփոխություներ են տեղի ունենում, իսկ մեր երկրում՝ միայն լճացում, ինչպես արդեն եղել է Խորհրդային միության շրջանում:

Պաշտոնյաների՝ տարիներով լճացումն ազդում է երկրի զարգացումների վրա. թարմ մտածողություն չկա, արդեն հայրենասիրությունն այն չէ, թաղված են կոռուպցիայի շղթայի մեջ և միակ ելքը դարձյալ որևէ աթոռակ «զավթելն է»:

NEWSPRESS.am