Ծխող կանայք, սոված շներն ու կիսաքուն վարորդները. ովքե՞ր են գիշերային Երևանի պահապանները

Գիշերային Երևանի մասին լսել ենք շատ պատմություններ, տեսել լուսանկարներ ու հաղորդումներ: Երևանը գեղեցիկ քաղաք է, մաքուր, անվտանգ: Մեր քաղաքն ավելի հին է, քան Հռոմը…..

Քնել չէր լինում: Այս պատմությունները հիշեցի ու որոշեցի քայլել գիշերային Երևանում: Շենքից դուրս եկա ու տեսա ճանապարհի դիմաց կանգնած տաքսի, որի վարորդն արդեն քնել էր, իսկ ավտոմեքենայի ռացիան անդադար կրկնում էր. «Կենտրոն չորրորդին, կենտրոն….., չե՛ս լսու՞մ դու»:

Աբովյան փողոցում ոչ ոք չկար: 5-6 րոպեն մեկ անցնում էր տաքսի ու վարորդն ուշադիր նայում էր դեմքիս: Փողոցի խանութներից մեկի դիմաց կանգնած էր տարեց տղամարդ, ով ուներ հոգեկան խնդիրներ: Նա երգում էր, ծամածռում դեմքն ու պատռում ձեռքերի մեջ ամուր բռնած թուղթը:

Հեռվում նկատվեց գեղեցիկ զույգ, ովքեր այդ ժամին զբոսնում էին, ուտում քաղցրավենիք ու ուրախ ծիծաղում: Ժամանակն անցնում էր, ու Երևանն ավելի անկենդան էր դառնում: Փողոցի երկայնքով մեկ կանգնած էին տատիկները, ովքեր մաքրում էին փողոցն ու ներս քաշում սիգարետի թմրեցնող ծուխը: Երևի ամենալավն իրենք էին հասկանում, որ այս մեռյալ քաղաքում ապրելու համար հարկավոր է ծխել, թուլացնել նյարդերը, թմրեցնել գլխուղեղն ու ապրել: Ապրել Երևանում: Ձգտել ապրել: Մեռած Երևանում:

Օպերայի տարածքում հավաքվել էին շները, որոնք քանդում էին աղբարկղերն ու փորձում էին գտնել ուտելիքի մնացորդները: Շները վազվզում էին, հաչում: Աշխատանքից հետո կանայք նստեցին ճանապարհի եզրին շարված սառը քարերի վրա ու սկսեցին ծխել: Նրանք ծխում էին ու լուռ նայում իրենց կոշիկներին, դատարկ քաղաքին, ճամփեզրին քնած տաքսու վարորդներին, փողոցում թափառող շներին:

Երևանում լռություն էր: Գիշերային Երևանում կա տխրություն ու ցավ: Ցավ, քանի որ թափառում են սոված շներն ու փողոցները մաքրում են տարեց կանայք: Այդ ժամին մեռյալ քաղաքի պահապանները աշխատող կանայք են, թափառող շներն ու տաքսիների մեջ պատսպարված կիսաքուն վարորդները:

Գիշերային Երևանում կա տխրություն ու ցավ:

Ա.Զ.