Իշխանությունն ստուգում է ազգի դիմադրողականությունը. գներն օրեցօր աճում են, եկամուտը` պակասում

Հայաստանում արձանագրվել է 2,6 տոկոս գնաճ. սա պաշտոնական տվյալ է: Նույն վիճակագրությունն արձանագրել է նաև, որ նախորդ տարվա համեմատ, այս տարի սննդամթերքի վրա մարդիկ սկսել են քիչ գումար ծախսել:

Այս ֆոնին, սակայն, Հայաստանի գլխավոր ֆինանսիստ Վարդան Արամյանը ճիշտ ու տեղին է համարում այն, որ ՀՀ ԿԲ-ն ընդունել է գնաճի երկարաժամկետ կայուն՝ 4±1.5 տոկոս ցուցանիշը:

Այսինքն՝ սա նշանակում է, որ Հայաստանում արդեն իսկ արձանագրված 2,6 տոկոս գնաճը կարող է հասնել մինչև 4 տոկոսի: Արամյանը հայտարարել է նաև, որ.

«Մեր նման տնտեսության համար պատահական չէ, որ չորս տոկոս թիրախ է ընտրվել, որովհետև չորս տոկոս գնաճն այն է, որն ընդհանուր տնտեսության մեջ ստեղծում է ռեսուրսների վերաբաշխման համար ճիշտ հիմքեր, որպեսզի չտուժի տնտեսական աճը»…

Իհարկե, նա էլի չհիմնավորված ինչ-որ հայտարարություններ է արել՝ արդարացնելով գնաճը, սակայն ժողովուրդն այդ բացատրությունների և Արամյանի դրոշակ դարձրած «տնտեսական աճի» հետևանքներն իր գրպանի ու իր մաշկի վրա է զգում:

Այսինքն՝ մարդիկ իրենց սննդակարգից, եթե մինչ այդ հանել էին միսը, ձուկը, կարագը, ինչ-որ չափով նաև կաթնամթերքը և դրանք օգտագործում էին միայն տոնից տոն, ապա այժմ շատերն արդեն նույնիսկ ո՛չ միայն տոնական առիթներին չեն կարող միս ու ձուկ ուտել, այլ իրենց սննդակարգից հանել են նաև միրգն ու քաղցրավենիքը՝ կոնֆետները, խմորեղենը, թխվածքաբլիթները:

Չէ՛, իհարկե, հասկանում ենք, որ շատ մոդելներ գեղեցիկ կազմվածքը պահպանելու և ավելորդ քաշ չհավաքելու համար հենց այդպես էլ սնվում են՝ հանելով իրենց սննդակարգից կարգը, կաթնամթերքը, միսը,  մի խոսքով՝ այն ամենը, ինչը կարող է ավելորդ կալորիաներ ու քաշ ավելացնել կազմվածքին: Բայց սա այդ դեպքը չէ:

Սա արդեն նշանակում է, որ ազգը սկսել է թերսնվել: Թերսնվել ո՛չ թե իր կամքով, այլ պարտադրված. օրեցօր աճող գներն ուղղակի հարկադրում են մարդուն, ինչպես ասում են, կտրել իր բերանից ու տնտեսել կոմունալ վճարների, երեխայի կրթության ու էլի որոշ բաների համար, որոնք բոլոր նորմալ մարդկանց անհրաժեշտ են՝ նորմալ ապրելու համար:

Բայց ցավալին նաև այն է, որ վաղվա՝ պայծառ ու փայլուն օրվա հույսով ապրող մարդկանց, կառավարությունից հուսադրող ու լավատեսական ակորդներ չեն հաղորդվում: Եթե նախորդ տարիներին գնաճին զուգահեռ գոնե ինչ-որ չափով ավելանում էին աշխատավարձերը, նպասներն ու թոշակները, որը քիչ, շա՜տ քիչ, բայց մխիթարում էր մարդկանց ու հույս տալիս, որ դժվարությունները կանցնեն, ապա այս անգամ առանց բարձրացումների՝ եղան թանկացումներ: Ու վատն այն է, որ սրա վերջը չի երևում. թանկացումներ էլի են սպասվում:

Ու այս պարագայում, երբ գներն օրեցօր աճում են, իսկ մարդկանց եկամուտը` պակասում, անհեթեթություն է խոսել ինչ-որ չեղած «տնտեսական աճի» մասին, ու հայտարարել, թե.

«Պետք է մի փոքր դադար տանք, որ այդ բարձրացումները մարսենք, որովհետև դա համընկել է 2014-2016 թվականների շոկերի հետ: Որպեսզի այդ շոկերից դու դուրս գաս, պետք է տնտեսությունդ աճի..»:

Այդ տնտեսությունը, եթե իրոք աճում է, ապա աճում է միայն ներկրող օլիգարխների համար, իսկ աղքատներն ավելի են աղքատանում, ու այն, որ հաջորդ տարի մարդիկ ավելի վատ են ապրելու՝ երկրորդ կարծիք լինել չի կարող: Ինչպես նաև չի քննարկվում, որ գնաճն ու աղքատությունն ինքնին «շոկ» են երկրի տնտեսության համար:

Սա արդեն ծաղր է՝ ազգի ու ժողովրդի հանդեպ: Իշխանությունը կարծես ստուգում է իր ազգի դիմադրողականությունը. դիմադրեց՝ լավ, տեսնենք է′լ ինչ կարող ենք կրճատել, չդիմադրեց՝ Աստված հոգին լուսավորի…

Արմինե Մկրտումյան