Շատերի կոկորդում կանգնում է հացը, քանի որ դրսում թափառում են սոված մանուկները
Շատերի կոկորդում կանգնում է հացը, կուլ չի գնում սեփական քրտինքով վաստակած կերակուրը, քանի որ փողոցներում թափառում ու մի կտոր հաց են մուրում անկախության սերնդի երեխաները: Անկախության սերնդի լույս երեխաները, որոնց ծնողներն իրենց զոհեցին պատերազմի դաշտում, պայքարեցին ու ստեղծեցին անկախ պետություն, կառուցեցին նոր ու անկախ Հայաստան, բայց այդ անկախ արևի տակ չկարողացան մեկ կտոր հաց անգամ ապահովել իրենց որդիների համար:
Սակայն մուրացկան երիտասարդների ու երեխաների ներկայությունն անգամ չի խանգարում, որ պետությունը պահպանի իր գոյությունը: Պետություն, որ չունի սեփական խոսք ու կարծիք, որ չունի սեփական ժողովրդին պահելու կարողություն, չունի սեփական դիմագիծ, չունի…
Բայց փոխարենն ունի լույսի պես մանուկներ, ունի հզոր ու ուժեղ զինվոր, ով մեր ապահովության ու անվտանգության միակ երաշխիքն է: Ապրիլյան պատերազմը ցրեց տարիների ընթացքում կուտակված այն միֆը, որ հակառակորդի հարձակման դեպքում մեր զինվորները միգուցե կփախչեն:
4-5 օրվա ընթացքում միֆը պայթեց, քանի որ մարտական դիրքում ոտքի վրա կանգնած մնացին ու մինչև վերջ կռվեցին, թշնամուն մի կողմ շպրտեցին իրենց բազուկներով: Նրանք պիտի կռվեին զենքերով: Պիտի կռվեին նոր ու ժամանակակից զենքերով, բայց կռվեցին հին ու անսարք զենքերով: Կռվեցին, չնահանջեցին, ամուր մնացին, զոհվեցին ու անմահացան:
Փողոցներում պտտվում են սոված երեխաները: Նրանցից շատերը չունեն տուն ու ընտանեկան երջանկություն: Չեն հասկանում, թե ինչ է նշանակում ընտանիք: Տեսնում են շենքերի լուսամուտներն ու երազում, որ օրերից մի օր իրենք նույնպես կլինեն տաքուկ լուսամուտներից ներս, կտեսնեն ջերմություն, սեր, հոգատարություն ու ապագա: Նրանք ապագա չունեն, քանի որ իրենց ապագան կապված է մեկ կտոր չորացած հացի հետ: Եթե կա մեկ կտոր հաց, ուրեմն վաղը կարթնանան քնից:
Ու այդ սոված մանուկներն ու պատանիներն են, որ պաշտպանելու են մեր սահմանները, ապահովելու են մեր խաղաղ քունն ու պետության գոյությունը: Նրանք սիրում են իրենց հայրենիքը, իրենց հողն ու ջուրը: Նրանք ամեն օր կռվում են կյանքի հետ, պայքարում են հասարակության մեջ ու ապրում: Ապրում են, որ գտնեն իրենց երջանկությունը: Ապրում են, որ վաստակեն իրենց արժանի լավ կյանքն ու ապագան:
Մնում է հավատալ միայն, որ այդ պատանիներն ու մանուկները կերտելու են ամուր ու պինդ Հայաստան: