Հեքիաթ Տարոնի մասին

Պատմում են, որ շատ հին ժամանակներում մի վեզիր է եղել, ով շատ է սիրել ուտել-խմել կամ խմել-ուտել: Նա հավաքել էր իր շուրջ իր նման ուտող-խմողներին կամ խմող-ուտողներին: Կյանքն ուրախ էր, թագավորն էլ բարի էր վեզիրի թուլությունների նկատմամբ: Դե, վեզիրը կարևոր գործ էր արել երկրի համար և կարևոր վեզիր էր, թեև ոչ ոք չէր հիշում, թե հատկապես ինչով էր կարևոր, սակայն հայտարարվել էր, որ նա կարևոր գործեր է արել երկրի համար և վերջ:

Բագրատյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ
Էջմիածնի քաղաքապետի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Թեև վեզիրն ապահովել էր իր վեզիրստանի բոլոր բնակիչներին, ազգականներին, մտերիմներին, մտերիմների մտերիմներին, սակայն պարզվեց, որ վեզիրի որդին չի ձգում վեզիրական օթոցին՝ վեզիրացու չէ: Թագավորն այդպես էլ չհիշելով վեզիրի վաստակը երկրի առջև՝ նրան հասցրեց նազիրական օթյակին: Թեև նշանակումը թագավորի սրտովը չէր, հիշում էր ուտող-խմող և խմող-ուտող վեզիրին, զգուշանում էր, որ որդին էլ ուտող-խմող կամ խմող-ուտող նազիր կդառնա, սակայն գործը գործ էր, և որոշեց, որ վեզիրից առնվազն նազիր դուրս կգա:

Պարզվեց, որ նազիրությունը վեզիրի զավակի սրտովը չէր՝ աչքը վեզիրության վրա էր, թեև ողջ կյանքում չէր հասկացել ոչ վեզիրությունից, ոչ էլ առանձնապես նազիրիությունից՝ կերել-խմել-ֆռռացել էր, սակայն նազիր-վեզիր խաղալը սրտովն էր:

Տիգրան Սարգսյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ
Գեներալի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Երբ նորաթուխ նազիրը նստեց նազիրության աթոռակին, շատ ջահել նազիր դուրս եկավ և երևի լավ էլ չէր պատկերացնում, թե նազիրը որս է, անգամ նոր մեծությունը չգիտեր՝ ինչ է նազիրությունը. նրա փոխարեն հենց սկզբից նազիրություն էր անում մեկ հարյուրամյակ փոխնազիրի պաշտոնը վարձակալած անփոփոխ նազիր Արայան:

Դե այդ հանգամանքը նազիրին չէր էլ հուզում, քանի որ քեֆ-ուրախություն էր տիրում նազիրստան, իսկ նրա գործերն աշխարհի սկզբից փոխնազիրն էր անում:

Իհարկե, թագավորի մոտ բամբասում էին, որ նազիրը բանի պետք չէ, որ օրն անց է կացնում քեֆերի և ուրախությունների մեջ, որ նա անգամ խոսել չգիտի, որ նրա փոխարեն փոխնազիրն է անփոփոխ աշխատում արդեն մեկ հարյուրամյակ, սակայն թագավորն ինչ-որ պարտքեր ուներ իր վեզիրին և ստիպված հանդուրժում էր նրա որդի նազիրին, իսկ թե ինչ մեղքերի մասին է խոսքը՝ թագավորն անգամ Բարձրյալին չէր ասում: Ինչևէ:

Շարմազանովի մասին հեքիաթն՝ այստեղ
Լֆիկի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Էս նազիրը սիրում էր կյանքը, գնահատում էր յուրաքանչյուր վայրկյանը, դե սիրառատ էր և′ կյանքում, և′ աշխատանքում: Բայց էս երկրի բնակիչներն այդքան էլ չէին գնահատում նազիրի սիրառատությունն ու անընդհատ բամբասում էին, թե մենք նազիրին տեսանք այս ռեստորանում, նազիրին տեսանք այն ռեստորանում, նազիրը չի աշխատում, միայն կարգադրություններ է ստորագրում, որ նազիրստանի աշխատողներին լարում է միմյանց դեմ, նա սիրում է քեֆ-ուրախությունները, իսկ նազիրստանը մատնել է փոխնազիրին և անտերության:

Էս ժողովուրդն էլ բան ու գործ չուներ և բամբասում էր ու բամբասում, որ նա նազիրստանի փողերն օգտագործում է՝ ըստ իր քմահաճույքների, որ նա թանկարժեք նվերներ է գնում օտարազգի դեսպանների, դիվանագետների համար, որ նա նազիրստանի փողերը քամուն է տալիս, որ նա միայն իր պալատներն է զարդարում ոսկով և մարգարիտներով, որ նա ուշադրություն չի դարձնում նազիրստանի ժողովրդին, որ նա միայն իրեն հավատարիմ մարդկանց է փող բաժանում, որ նա Նոր տարին անում է նազիրստանի հաշվին, թեև երկրի հարուստներից է և այլն, և այլն:

Գալուստ Սահակյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ
Հովիկ Աբրահամյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Էս նազիրը երկու կես էր լինում՝ ժողովրդին ապացուցելու իր սերն ու հավատամքը, իհարկե, իր ձևով, սակայն նրան չէին հասկանում, որ նա իր դղյակները կառուցում էր ժողովրդին հաճոյանալու համար, որ մարդիկ ամեն տեղ գեղեցիկը տեսնեն: Նա նազիրստանի փողերը բաժանում էր հարուստներին, որ ժողովուրդը տեսներ, թե նա ինչ առատաձեռն էր ու բարի հարուստների նկատմամբ, նա իր կիսագրագետ ազգականներին աշխատանքի էր տեղավորում, որ մարդիկ գնահատեին՝ տգետներին օգնելն օրհնություն է:

Գեղամյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Ու այսքանից հետո նազիրը մնաց անհուսության մեջ՝ իր վեզիր հոր ստվերում և այնպես, ինչպես երկիրը չէր հասկանում, թե վեզիրն ի վերջո ինչ ծառայություններ է մատուցել երկրին, այնպես էլ երկիրը չէր հասկանում, թե վեզիրի նազիր որդին ի՞նչ է ուզում էս խեղճ ու կրակ երկրից, որ նստել ու իր ազգականների, իր մտերիմների համար նազիրստանի չեղած բյուջեից միլիոններ է քամում ու դառնում մատի փաթաթան:

NEWSPRESS.am