Երբ վարչապետը վարչապետ չէ

Թերևս Կարեն Կարապետյանի նման ունիկալ և ճկուն մտածելակերպով, ու հետևաբար նաև խոսքով ուրիշ մեկին հազիվ թե գտնեին, ում հնարավոր կլիներ վստահել վարչապետի պաշտոնը. այն վարչապետի, ով պետք է մանևրի՝ խաղա ժողովրդի առաջ:

Ինչպես նախագահը կասեր՝ վարչապետի «stand up շոուների նմանվող ելույթներ»-ից բոլորը շատ արագ հասկացան, որ «վարչապետը վարչապետ չէ»: Չնայած դրան, այնուամենայնիվ, բոլորն ինչ-որ տեղ նաև ուզում էին հավատալ, որ երիտասարդ, խարիզմատիկ, ինքնավստահ և գեղեցկադեմ վարչապետը դրական փոփոխություններ կանի:

Բայց բարեփոխումների իմիտացիան ստեղծելն ու հասարակության վրա լավ տպավորություն թողնելն էլ հենց վարչապետի պաշտոնում նշանակված երիտասարդի «միսսիայի առաջին փուլն էր»:

Այսպես, փուլ առ փուլ, հասել ենք նրան, որ այսօր վարչապետը հայտարարում է օպտիմալացման մասին. այսինքն՝ կլինեն հերթական կրճատումները: Ընդ որում նա, դարձյալ մանևրելով, ուզում է տպավորություն թողնել, թե կրճատվում են ավելորդ հաստիքները:

«Դուք մեզնից պահանջում եք արդյունավետ աշխատանք, որ պետական աշխատողն իր գործառույթը կատարի: 5.500, որ կրճատում ենք, լավագույնին չենք կրճատում… դե եկեք բոլորին ընդունենք պետական ապարատ, էդպես կլինի՞ »,-հայտարարել է վարչապետը:

Անկեղծ լինելու համար պետք է ասել, որ այո՛, պետական համակարգն ուռճացված է, և որոշ հաստիքների կրճատման կարիք իսկապես կա, սակայն հարցն այն է, թե ինչ մոտեցմամբ կիրականացվեն կրճատումները. այսինքն՝ ովքեր կընկնեն կրճատման տակ՝ նրանք, ովքեր իրենց պաշտոնում են հայտնվել «պապաների» շնորհի՞վ, թե՞ նրանք, ովքեր գտնվում էին իրենց տեղում, բայց թիկունք չունեն:

Վարչապետն այս թեմային անդրադառնալով նկատել է. «Ասում են՝ ուսուցչին ո՞նց եք կրճատում. քիչ օրինակ գիտե՞ք, որ ուսուցիչն ուսուցիչ չի, բժիշկը բժիշկ չի…»:

Ինչ խոսք, եթե այս տրամաբանությամբ սկսվեն կրճատումներ, ապա թերևս դրանք պետք է սկսվեն հենց վարչապետից, քանի որ ինչպես արդեն նկատեցինք՝ «վարչապետը վարչապետ չէ»:

Արմինե Մկրտումյան