Կոռուպցիան Դավիթ Հարությունյանի տարեց հարևանուհին է
Ազգային ժողովում Արդարադատության նախարար Դավիթ Հարությունյանն անդրադարձել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից ընդդեմ Հայաստանի դատական վճիռներին:
Դ. Հարությունյանի կարծիքով՝ պետք չէ դատավորների վրա ճնշում գործադրել, և ոչ ոք ձերբազատված չէ սխալներից, պետք է երաշխավորել դատավորների թե′ ներքին, թե′ արտաքին անկախությունը, նա նաև դեմ է դատավորներին, որոնց քննած գործերը ՄԻԵԴ-ով անցել են, և ըստ այդմ, ՀՀ-ն պարտավոր է վճարելու բյուջեից, պետք չէ անգամ նյութական պատասխանատվության ենթարկել:
Գաղտնիք չէ, որ դատական համակարգը ՀՀ-ում անկախ չէ և այն ոլորտն է, որտեղ կոռուպցիան ամեն քայլափոխի է: Եթե ըստ ՄԻԵԴ-ի կայացրած որոշումների՝ զանցառու դատավորներին թեկուզ նյութական պատասխանատվության ենթարկեն, ապա դատավորների մի ստվար բանակ ստիպված կլինի բյուջեն լցնել:
Ի դեպ, այս մոտեցումը վատ չէ. հաճախ ենք հանդիպում, որ անգամ երիտասարդ դատավորները հսկայական կարողությունների տեր են, իսկ թե որտեղից՝ բոլոր գիտեն, սակայն բռնված չէ, գող չէ:
Նաև դատական համակարգում յուրաքանչյուրն իր թևն ու թիկունքն ունի, և մեկ դատավորին նյութաթափ անելով հարցը չի լուծվի: Իհարկե, դատավորներին նյութաթափ անելը վատ գաղափար չէ` այդ միջոցով բյուջեն հաստատ կլցվի, սակայն լինելով տարիների Արդարդատության նախարար՝ Դավիթ Հարությունյանը մեծ ազդեցություն ունի ոլորտում, և չեն բացառվում խնամիական, ազգակցական, բարիդրացիական, ընկերական կապերը նաև այս ոլորտի ներկայացուցիչների հետ: Չէ՞ որ իշխանական էլիտայում բոլորը բոլորի հետ կապված են, և այդ է պատճառը, որ հաճախ նախկին պաշտոնյաները վերադառնում են և վուալա՝ արդեն նախկին տեղում են:
Կա նաև դատական համակարգի ձևական հեղինակության հարցը, բոլորը գիտեն, որ ոլորտը կույս չէ, սակայն հարսանիքին արդարադատությունը պետք է կույս լինի. հեղինակության հարց է: Ինչ վերաբերում է երկրի դատական հեղինակությանը, ապա այն ի սկզբանե կույս չէր:
Իսկ ՄԻԵԴ-ի մատնանշած դատական սխալ որոշումների համար ոչ ոք պատասխան չի տալիս, վճարում է պետությունը, այսինքն՝ ոչ ոք, էլ ինչո՞ւ իզուր անհանգստացնել դատավորներին:
Իշխանությունը յուրաքանչյուր ոչ իշխանանպաստ դատական գործում «իր» մարդն ունի, ով էլ «սև գործն» է անում իշխանությունների համար, կողքից էլ փող է աշխատում իր համար, նրան ինչպե՞ս նյութաթափ անես, իհարկե՝ հնարավոր չէ:
Ահա մի քանի հիմքեր, որոնք նկատի ունենալով՝ Դավիթ Հարությունյանն ակնհայտ կաշառակեր դատավորներին անգամ ցանկություն չունի նյութական պատասխանատվության ենթարկելու:
Դավիթ Հարությունյանն ակնհայտ կաշառակերության դեպքերի դեմ չի պայքարում, ինչպես կարող է երկրի կոռուպցիայի դեմ պայքարել: