Հայաստանյան քաղաքականության մեջ գլխավոր խնդիրը քաղաքական համակարգի թույլ կառուցվածքն է. Սարգիս Աղաջանյան

NEWSPRESS.am-ի զրուցակիցը Եկատերինբուրգի Հայկական համայնքի երիտասարդ ներկայացուցիչ, պատգամավոր  Սարգիս Աղաջանյանն է:

Վերջինիս հետ հանդիպումը տեղի է ունեցել Եկատերինբուրգի «Дом народов Урала» կենտրոնում, որտեղ էլ յուրաքանչյուր հինգշաբթի, ժամը՝ 19: 00-ին, Հայ Երիտասարդական կազմակերպությունը պարտադիր անցկացնում է ժողովներ, ինչպես նաև հանդիպում-քննարկումներ:

Սարգիս Աղաջանյանը ծննդով Վանաձորից է: 1994-ից ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Եկատերինբուրգ:

-Սարգիս, ինչպե՞ս որոշեցիք մտնել քաղաքականություն, որոնք են Ձեր նպատակներն այդ դաշտում:

– 2013 թ. Սվերդլովսկի երիտասարդական պառլամենտում ընտրվել եմ պատգամավոր՝ աշխատել երկու տարի, իսկ 2014 թ. դարձել եմ «Единая Россия» կուսակցության անդամ: Կուսակցության կողմից մասնակցել եմ քաղաքական բանավեճի՝ Եկատերինբուրգի քաղաքային խորհուրդ ընդունվելու համար, իսկ շինարարական կազմակերպության ղեկավար լինելու ժամանակ էլ մասնակցել եմ կուսակցության կողմից կազմակերպված «Детские сады детям» ծրագրին և մինչ օրս էլ ծավալում եմ կուսակցական և քաղաքական գործունեություն:

Նպատակս է ծառայել ժողովրդին, հասարակությանը՝ չմոռանալով իմ արմատներն ու, թե որտեղից եմ ես:

-Որպես քաղաքական գործիչ, ինչպե՞ս եք գնահատում հայաստանյան քաղաքականությունը:

-Լինելով ռուսաստանյան քաղաքականության մեջ՝ չեմ կարող ասել, թե ինչպիսին է քաղաքականությունը Հայաստանում, իսկ կա՞ արդյոք ՀՀ-ում քաղաքականություն, թե՞ ոչ՝ մտածում եմ, որ որոշակիորեն կա, սակայն շատ բան կփոխեի հենց հայաստանյան քաղաքականության մեջ: Գիտե՞ք, գլխավոր խնդիրը հայաստանյան քաղաքականության մեջ հենց քաղաքական համակարգի թույլ կառուցվածքն է:

Իսկ ընդհանրապես, այն մեթոդները, որոնք օգտագործում են հայ քաղաքական գործիչներն իրենց նպատակներին հասնելու համար՝ ժամանակակից աշխարհում անընդունելի է: Ճիշտ է, հեղափոխությունների և ռադիկալ քայլերի կողմնակից չեմ, սակայն հայ երիտասարդներին, որոնք երկրի ապագան են՝ ցանկանում եմ ասել, որ չվախենան արտահայտել իրենց մտքերն ու կարծիքները, չվախենան ներկայացնել իրենց ծրագրերն ու վստահորեն քայլեր անել դեպի մեծ քաղաքականություն՝ սեփական գափարներն ու ծրագրերն իրականացնելու համար՝ հանու՛ն սեփական ժողովրդի, հանու՛ն երկրի կայունության:

-Ո՞րն է Հայ երիտասարդական կազմակերպության գործառույթը: Ի՞նչ նպատակ է հետապնդում այն:

– Եկատերինբուրգում գործող Հայ երիտասարդական կազմակերպության ստրուկտուրան հետևյալն է՝ գործում է մոտ 5-6 կառույց՝ սպորտային, մշակութային, արվեստ, ժամանց և այլն, որոնք էլ ունեն իրենց ղեկավարներն ու անդամները, սակայն ցանկացած գործնեություն ծավալվում է Հայկական համայնքի ղեկավար Մասիս Նազարյանի գլխավորությամբ ու նրա խորհուրդներով:

Կազմակերպությունը ստեղծվել է 2008 թ. և հենց այդ ժամանակ էլ տեղի է ունեցել կազմակերպության առաջին ժողովը: Եկատերինբուրգի Դեկաբրիստով 88 հասցեում գործող Հայկական կիրակնօրյա դպրոցում հավաքվեցին ոչ անտարբեր հայ այն երիտասարդները, որոնց իսկապես հետաքրքրում էր կազմակերպությունը և նրա գործնեությունը, հետագա անելիքները և հատկապես այն, թե ով է լինելու այդ կազմակերպության նախագահը:

Որքան հիշում եմ երեք թեկնածուներ էին, և ամեն մի թեկնածու ներկայացրեց իր ծրագիրն ու այն իրականացնելու տարբերակները, սակայն նախագահ ընտրվեց Սամվել Պապոյանը՝ ակտիվ մի երիտասարդ, ով այժմ դասախոսում է բժշկական համալսարանում: Հետագայում ինչ-ինչ պատճառներով Սամվելը դադարեց ղեկավարելուց. այսօր կազմակերպությունը դեռ չի ընտրել իր ղեկավարին: Չեմ ուզում ասել լիդեր բառը, քանի որ մեր մեջ լիդերներ շատ կան, սակայն կազմակերպությանն անհրաժեշտ է հեռատես, նպատակասլաց ու պատասխանատվության մեծ զգացում ունեցող ղեկավար:

– Ինչպե՞ս եք գնահատում Սվերդլովսկի մարզում ապրող հայ երիտասարդների ակտիվությունն ու գործունեությունը:

– Ինձ համար շատ կարևոր է միմյանց հանդեպ փոխվստահությունն ու հարգանքը: Եթե որևէ մեկի հանդեպ չկա՛ վստահություն, չկա՛ հարգանք՝ իմաստ չեմ տեսնում շփվելու: Փառք Աստծո՝ մեր կողքին կա այն մարդը, ում հաջողվեց համախմբել հայ երիտասարդներին մեկ գաղափարի՝ օտարության մեջ հայ մնալու գաղափարի շուրջ, իսկ մենք պարտավոր ենք միասնականորեն լինել ու մնալ համախմբված:

Անկեղծ կլինեմ, իսկապես կան խելացի գրագետ երիտասարդներ, սակայն քիչ են նրանք, ովքեր գործին մոտենում են մեծ պատասխանատվությամբ: Օրինակ՝ շատերն են առաջարկում ծրագրեր, նոր գաղափարներ, բայց, ցավո՛ք, չեն կարողանում առաջարկել դրանք իրագործելու կոնկրետ քայլեր ու մեթոդներ, կյանքի կոչելու գլխավոր ու կարևոր ուղիներ: Չնայած տեղի են ունենում քննարկումներ, կարծիքների փոխանակում, ինչպես նաև քննադատություներ, սակայն կան երիտասարդներ, ովքեր իսկապես չեն ընդունում որևէ քննադատություն, իսկ դա կարծում եմ՝ կյանքի փորձի բացակայության արդյունք է:

Ժամանակի խնդիր է:

– Իսկ ո՞վ է Ձեզ համար այս պահին սահմանը պահող, պաշտպանող հայ զինվորը:

– Հայաստան Աշխարհի խաղաղության դեմքը: (Փոքր – ինչ լռելուց հետո հուզված պատասխանեց) մենք միշտ պատերազմ ենք գնացել ազգային երգ ու պարով ու հաղթել ենք՝ հայկական ոգին մեր մեջ անկոտրում պահելով: Սահմանին կանգնած հայ զինվո′ր, ես ողջունում եմ քեզ ու, եթե դու հիմա ինձ լսում ես՝ իմացի՛ր, որ դու մենակ չես, կողքիդ ենք միշտ (լռեց, հետո հավելեց), իսկ սրանք լոկ բառեր չեն …

Զրուցեց՝ Արսի Մանուկյանը

Եկատերինբուրգ