Արժե՞ր դառնացնել Անկախության տոնը

Խորհրդային տարիներին պարգևատրումները պարտադիր էին. պետք է պարգևներ ստանային կոլխոզնիկները, կթվորուհիները, նաև մտավորականությունը, կար նաև սոցիալիստական աշխատանքի հերոս և հարակից այլ պարգևների ու կոչումների սանդղակ:

Խորհրդային շրջանում նախապատվությունը տրվում էր բացառապես կոլխոզնիկներին, իսկ մշակույթի ոլորտում՝ մշակութային կոլխոզնիկներին. Երբեմն-երբեմն դեմքեր էին սպրդում` այն էլ միայն համամիութենական մասշտաբով, երբ պարգևատրվում էր երկրում անտեսված մտավորականը:

Այն ժամանակ Հայաստանում պարգևատրման շարժառիթներն այլ էին, իսկ այժմ` այլ, թեկուզև, ըստ էության, բնույթը նույնն է, չի փոխվել առանձնապես:

Նախ պարգևատրումների սանղդակը բավականին նվազել է` հատկապես երգիչ-երգչուհիների շրջանում:

Խորհրդային տարիներին մերժելի ռաբիսը ներխուժել է և′ հեռուստատեսություն, և′ բեմեր` ունենալով հովանավորներ: Եվ նույն ռաբիսի հաղթարշավն այժմ տեղի է ունենում նախագահականում:

«Ինչո՞ւ». հարցի պատասխանը բոլոր գիտեն:

Զարմանալի չէ, որ նման պայմաններում, երբ պարգևատրումները քաղաքական սիրո արտահայտություն են, հանրության շրջանում բողոքի ալիք է բարձրացրել:

Եթե նախկինում գնահատում էին կթվորուհու` երկրին մատուցած ծառայությունները՝ կաթի տեսքով, ապա այսօր գնահատում են նախագահի մերձավորներին մատուցված կթվորուհու ծառայությունները: Հատկապես շոշոփվում է առաջին տիկնոջ ակտիվ մասնակցությունը մրցանակակիրների ընտրությանը:

Հատկապես երաժշտության ոլորտում բացառապես այն երգիչ-երգչուհիներն են, որոնց, ըստ շրջանառվող լուրերի, հովանավորում է առաջին տիկին Ռիտա Սարգսյանը և նաև նրանք, ում հարսանիքներին պատիվ է համարել առաջին տիկինը ներկա գտնվել:

Ինչպես գիտենք, հարսանիքներին ո′չ Կոմիտաս են երգում, ոչ էլ Մոցարտ են լսում: Այն, ինչ ընդունված է հարսանիքներում, պետք է այնտեղ էլ մնա, քանի որ նման իրադարձության ժամանակ երաժշտությունն ավելի պարզունակ, ավելի պարեղանակային է հնչում, սակայն խնդիրը նման երաժշտության կրողներին բարձրագույն մրցանակներ տալն է:

Մարդիկ պետք է իրենց տեղն իմանան:

Իհարկե, ամբողջ աշխարհում է ընդունված, որ հայտնի երգիչ-երգչուհիները երգեն հարսանիքներին, և եթե որևէ երգիչ նման քայլի է գնում, սակայն ոչ բոլոր երգիչները, ապա նրանք հարսանիքի մասնակիցներին բարձրացնում են վեր, ոչ թե հայկական հարսանիքներին նման` երգարվեստն իջեցնում են ռաբիսի մակարդակի, հանրությանն էլ քարշ տալիս իրենց ետևից:

Ինչո՞ւ հանրությունն սկսեց քննարկել հատկապես երաժշտության ոլորտի պարգևատրումները, քանի որ այդ «հերոսները» մշտապես հանրության աչքի առջև են, իսկ մնացած ոլորտները քիչ թե շատ հեռու են հանրության աչքից և քիչ քննարկվող: Իհարկե, մասնագիտական առումով ևս արձագանքներ եղան:

Հայաստանի անկախության օրվա պարգևատրումների արժանանալը վաստակ է նաև պետության առջև, և պետք չէ հատկապես այս տոնը նսեմացնել, այս օրը պարգևներ պետք է ստանան այնպիսի մարդիկ, ովքեր նաև ներդրում են ունեցել հանրային կյանքում: Չէ՞ որ, նման պարգևատրումներով նաև անկախությունը ևս մեկ անգամ նստվածք է տալիս:

Պատահական մարդկանց պարգևատրելով` երկիրը պատասխան է տալու հիասթափության և դառնության հերթական չափաքանով: Արժե՞ր:

NEWSPRESS.am