Սահմանամերձ Վազաշեն գյուղը` իր խնդիրներով

Տավուշի մարզի Վազաշեն գյուղն ունի 800 բնակիչ. մինչև 1990-ականները գյուղն ունեցել է 370 տնտեսություն, այսօր գրեթե մնացել է ուղիղ կեսը: Ադրբեջանի սահմանից գտնվում է 2 կմ հեռավորության վրա, տեղ-տեղ նույնիսկ՝ 1 կմ:

Գյուղի բնակիչները պատմում են, որ հատկապես 1992թ. հետո սկսվեց արտագաղթը, երբ ադրբեջանցիները մտել էին գյուղ և 17 հոգու սպանել:

Վազաշենցիները չեն կարողանում զբաղվել հողագործությամբ, քանի որ գրեթե երեք կողմից գտնվում են թշնամու նշանառության տակ. շուրջ 1650 հա չեն կարողանում մշակել, այն սահմանային գոտում է:

Վազաշենցիներն զբաղվել են հիմնականում խաղողագործությամբ, իսկ այս տարիներին չմշակվելով՝ այգիների հիմնական մասը չորացել է. անգամ չեն կարողանում տնամերձերում բանջարեղեն աճեցնել, ստիպված գնում են:

Լրագրողների հետ զրույցում Վազաշենի գյուղապետ Լորիկ Բադիրյանը հաստատում է համագյուղացիների խոսքը, որ գյուղում չեն կարողանում զբաղվել հողագործությամբ՝ նախ կրակոցները հնարավորություն չեն տալիս, նաև ոռոգման խնդիր կա:

Գյուղապետը նշում է, որ գյուղից արտագաղթ կա, հիմնականում աճող ընտանիքներն են հեռանում գյուղից, երիտասարդները, տները դատարկվում են, դռները` փակվում: Նաև 2015թ. օգոստոսյան դեպքերից հետո է նկատվել արտագաղթ. «Այդ ժամանակ ադրբեջանցիները կրակում էին գյուղի ուղղությամբ, և հինգ ընտանիք գյուղից տեղափոխվեց Իջևան»,- ասում է Լ. Բադիրյանը:

Նա նաև նշում է, որ վերջին շրջանում զենքերի տեսակները խոշորացել են, և ադրբեջանցիներն իրենց ավելի լկտի են պահում, հաճախ են կրակում, նաև դպրոցի վրա:

Գյուղապետը փոխանցեց, որ գյուղի տարածքում ոսկու բազմամետաղային հանք կա, կանադացիներն աշխատանքներ են տանում, չի բացառվում, որ շահագործեն, թեև տեղեկացված են հանքերի վտանգների մասին, սակայն սահմանային գյուղի համար կարևորն աշխատատեղերի ստեղծումն է և արտագաղթի կանխումը:

Լորիկ Բադիրյանը շեշտում է, որ կարևորն աշխատատեղ լինելու հարցն է, իսկ ադրբեջանական կրակոցներին արդեն սովորել են: