Արարատի մարզպետի ողբերգական «երջանկությունը»

Վերջին շրջանում հաճախ է խոսվում մարզային, մասնավորապես համայնքային իշխանություններին ավելի շատ լիազորություններ տալու, ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու հնարավորություններ տալու շուրջ` իհարկե պետական համակարգի առանձնահատկությունների շրջանակներում:

Սակայն, ինչպես երևում է, նման առավելությունները որևէ համայնքապետի պետք չէ:

Երբ Խոսրովի արգելոցում աննախադեպ հրդեհ էր, Արարատի մարզի 51 համայնքների ղեկավարներ Խոսրովում էին, սակայն չեն օգնել հրդեհաշիջման աշխատանքներին` հայտարարելով, որ ոչ թե ենթարկվում են Բնապահպանության նախարար Արծվիկ Մինասյանին, այլ մարզային իշխանությանը, ասել կուզի` Արամայիս Գրիգորյանին:

Իհարկե, չի բացառվում, որ նման համընդհանուր «բողոքը» նախապես հրահանգված է եղել: Իսկ ինչ վերաբերում է Արամայիս Գրիգորյանին, ապա նա հրդեհաշիջման աշխատանքների ժամանակ արգելոցում չի եղել: Միայն մի քանի երջանիկ ականատեսներ են եղել, որոնց հաջողվել է ֆիքսել Արարատի մարզպետի «սիլուետ»-ը և վերջ:

Ինչն է այստեղ խնդիրը, մարզային և համայնքային իշխանությունները սերտորեն կապված են միմյանց հետ և իրոք ենթարկվում են մարզային իշխանություններին, սակայն այստեղ մի քանի հարց կա. նախ՝ այնպես չէ, որ հրո ճարակ էր դառնում բնապահպանության նախարարության անձնական սեփականությունը, Խոսրովի արգելոցը ազգային հարստություն է: Ասել կուզի, պետական և ազգային մտածելակերպ չկա համայնքային իշխանությունների մոտ:

Նշենք նաև, որ համայնքային իշխանությունները ընտրվում են մարզային իշխանությունների «դաբրոյով» և հիմնականում հանդիսանում են «ձայն բերող». սրանով սահմանափակվում է նրանց առաքելությունը: Նման իրավիճակում համայնքայինն իշխանություններին տալ լրացուցիչ արտոնութուններ և լծակներ` վտանգավոր է:

Այս համակարգը հիշեցնում է ստրկական հարաբերություններ: Համայնքային իշխանությունները նայում են մարզային իշխանությանը, իսկ մարզային իշխանությունները նայում են ավելի վերև` նույն սկզբունքով. որևէ լրացուցիչ քայլ կարող է ճակատագրական լինել:

Իսկ այսպես առնվազն պահպանվում է համակարգված ստրկամտությունը, իսկ նրանց արտոնությունների պարագայում անհայտ է, թե ինչ են անելու նման արտոնությունների հետ. Այդ ուղղությամբ պետական ապարատը չի աշխատել և պարզապես համայնքային իշխանությունները չեն հասկանա, թե ինչո՞ւ է իրենց նման արտանություններ տրվել, նրանք այսպես էլ վատ չեն ապրում:

Իհարկե, Արամայիս Գրիգորյանը, թեկուզ որպես նախկին բնապահպանության նախարար կարող էր որևէ կերպ օգնել հրդեհաշիջման աշխատանքներին, թեկուզ հրդեհաշիջման աշխատանքներում ներգրավված անձանց սննդի տրամադրման հարցում, սակայն` ոչ: Միևնույնն է այլևս նախարար չէ, իսկ արգելոցը կարող է հանգիստ այրվե:

Մեր երկրի ձեռքբերումն է նման ոչ պետական մտածելակերպ ունեցող, ազգային հարստությունը չգնահատող գործիչների ներգրավումը կառավարման համակարգի մեջ. ինչ ուզում են լինեն, միայն ձայն բերեն:

Դե մարդն էլ եղել է Արամայիս Գրիգորյան, ընդամենը:

NEWSPRESS.am