Ինչո՞ւ գյուղնախարարությունը երբեք չի կարողանում ճշմարտությունն ասել

Բուսաբուծությունը 16,8 տոկոսով է նվազել, պատճառը ցուրտ ու երկար ձմեռն էր։ Այսօր լրագրողներին հայտնել է ՀՀ գյուղատնտեսության նախարար Իգնատի Առաքելյանը։

Իհարկե, ամենահեշտ գործն է մեղքը բնության վրա թողնելը, սակայն դա այդքան էլ այդպես չէ։ Չնայած գործադրված ջանքերին՝ վերջին տարիներին ակնհայտ էր, որ Հայաստանը կերակրող տարածաշրջանում՝ Արարատյան դաշտում, բուսաբուծությունն անկում է ապրում։

Նախ խնդիր է ոռոգման ջուրը, որը կաթիլ-կաթիլ են տալիս, հետո արտեզյան ավազանի նվազման հարցը, երբ վերին հողաշերտն ավելի արագ է ցամաքում, և բույսերի ոռոգման համար ավելի շատ ջուր է անհրաժեշտ. ըստ հաշվարկների՝ մոտ 30 տոկոս:

Հաջորդ խնդիրը թանկ սերմերն են ու սածիլները, ոչ այդքան մատչելի պարարտանյութը և բուժանյութը։ Խնդիրներից է բերքի իրացումը, մթերման ոլորտում անարդարությունը և խաբեությունը․ բնական գործոններին գումարվում են մարդկային գործոնները: Արդյունքում՝ բուսաբուծության անկման մասին արդեն անհնար է չխոսել, սակայն պետք է ճշմարտությունը ասել։

Ի դեպ, երբ խոսվում է արտահանման ծավալների ավելացման մասին, ապա մոռանում են, որ այդ արտահանումը տեղի է ունենում ոչ թե հողագործի աշխատանքի, այլ մեծահարուստների ջերմոցների աշխատանքի շնորհիվ․ շատ-շատերն այլևս անգամ ջերմոց չեն կարողանում մշակել, արտահանման մասին խոսք չկա։ Միակ միրգը, որի արտահանմանն իսկապես մասնակցում է հողագործը՝ ծիրանն է, փոքր տոկոսով՝ կեռասը և շատ քիչ քանակով բանջարեղեն, իսկ գյուղմթերքի արտահանման առյուծի բաժինը տեղի է ունենում՝ շնորհիվ խոշոր հողատերերի։

Գուցե դա է պատճառը, որ արտահանման ծավալները զգալի չեն ավելանում․ հողագործը պարզապես չի մասնակցում արտահանմանը։ Սակայն դեռ հարց է՝ արդյոք 16,8 տոկոսո՞վ է նվազել բուսաբուծությունը, քանի որ տարիների փորձը ցույց է տվել, որ գյուղոլորտում թիվ նկարելն օդ շնչելուց էլ հեշտ է․ գրչի մեկ հարված, և բուսաբուծությունն աճում է, գրչի մեկ հարված, և արտահանումը հասնում է աստղաբաշխական թվերի։

Ելնելով այս տրամաբանությունից՝ կարելի է ենթադրել, որ հայրենի բուսաբուծությունն այնքան է ընկել, որ այդ մասին անհնար է չխոսելը, սակայն պատճառների մասին ևս խոսել է պետք և գոնե մեկ անգամ ասել ճշմարտությունը՝ մենք չենք կարողանում կազմակերպել նպատակային ոռոգում, մենք չենք աջակցում հողագործներին, հողի հարկը, ոռոգման ջրի վարձավճարներն այնքան բարձր են, որ անգամ բերքից հետո տակը դատարկ է մնում, և այդ է պատճառը, որ տարեցտարի ավելանում են չմշակվող հողատարածքները։

Կարո՞ղ է այսքանն ասել Իգնատի Առաքելյանը, իհարկե, կարող է, սակայն կառավարող համակարգը թույլ չի տալիս։

NEWSPRESS.am