Շնորհավոր ծնունդդ, Արմեն ջան, ների՛ր ինձ, զավակս, ների՛ր բոլորիս․․․ Մարինե Հովհաննիսյան

Այսօր կրտսեր սերժանտ, «Արիության համար» և «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» առաջին աստիճանի հետմահու մեդալակիր Արմեն Հովհաննիսյանի ծննդյան օրն է: Արմենի մայրը՝ տիկին Մարինե Հովհաննիսյանը գրառում է կատարել՝ այն վերնագրելով «Զրույց ցավիս հետ»:

Ցավիս մեջ ծվարած փորձում եմ ետ գլորել ժամանակը․․․Երանելի օրեր էին։ Ծննդյանդ օրը քեզ ճանապարհում էինք բանակ։ Տխրությունն ու ուրախությունը շաղախվել էին միմյանց։ Դու անվերջ ժպտում էիր, հերթով փարվում բոլորիս։ Հուզված էինք, շփոթված, իսկ ես․․․ ես առիթը չէի կորցնում անվերջ դիպչել քեզ, կախվել պարանոցիցդ, շոյել գրեթե սափրած գլուխդ ու անվերջ շշնջալ ականջիդ․ «Ծնունդդ շնորհավոր բալես․․․Բարով գնաս, բարով գաս, ԱՍՏՎԱԾ քեզ հետ․․․»։

Հետո․․․հետո ես որբացա, այո՛ որբացա որդուցս՝ միակ արու զավակիցս․․․

Աշխարհում չի գտնվի այն կշռաքարը, որ նժարի ցավս․․․

«Այսօր ծննդյանդ օրն է, որդիս, շփոթված եմ, ցրված, բացակա․․․ Ամեն ինչ գլխիվայր շուռ է եկել․․․Նայում եմ դատարկ աթոռիդ, սիրտս ճմլվում է,այնպես եմ ուզում փախչել, բայց ու՞ր․․․»։

Իմ ոտքերն այլևս միայն Եռաբլուր են տանում։ Եռաբլուր՝ աշխարհի ամենախաղաղ վայրը, որտեղ բիբլիական Արարատ լեռան հայացքի ներքո բյուրավոր վարդեր լռիկ խոնարհվում են քաջերի շիրիմներին։ Այստեղ տղերքի վերջին խրամատն է․․․ Ամեն թմբի տակ մի հերոս է հանգչում․․․ հաղթանակ ու պատմություն կերտած ազգի նվիրյալ զավակներ․․․ Երիցս փա՜ռք ձեզ տղերք․․․

«Եկա այցի սուրբ շիրիմիդ, տղա՜ս, ու փլվեցի ցավից, ծնրադիր խոնարհվեցի, համբուրեցի ու կարոտս առա փոքր-ինչ։ Իմ սիրասուն զավակ, որտե՞ղ փնտրեմ քեզ, իմ հավերժի՛ ճամփորդ, սպասի՛ր կը գամ մի օր ու կփարվե՜մ կրկին կրծքիդ առնական ու կպատմեմ անվերջ կարոտներիս մասին․․․ Շնորհավոր ծնունդդ, ԱՐՄԵՆ ջան, ների՛ր ինձ զավակս, ների՛ր բոլորիս․․․»։

Դու՛ իմ անսահման կարոտի վկա
Դու՛ իմ սկիզբ ու վերջ
Դու՛ իմ ամենա․․․

Ե՛ս քո մի մասնիկը
Դու՛ իմը ամբողջովին․․․

Աշխարհի գույները կտեսնեի
Միայն թե կրկին գրկեի քեզ,
Աշխարհն էնպե՜ս կգրկեի
Միայն թե կրկին տեսնեի քեզ․․․

Բառերս քո կարոտից են ծնվում,
Մտքերս քո կարոտից են հյուսվում,
Սիրտս լիքն է քո կարոտից անափ,
Քո կարոտից անվերջ հայացքս քեզ է փնտրում,
Քո կարոտի ծովում խեղդվում եմ,
Կարծես անհետանում․․․
Կանգ է առնում կյանքս կարծես քո
Կարոտների գրկում․․․
Արցունքից ծովացած աչքերով՝ ծնկած
Աղոթք եմ մրմնջում․․․
Վառվում են մոմերը հանդարտ
Ու խնկաբույր աղոթքը դանդաղ
Դեպի երկինք է բարձրանում․․․
Հեռվում պատկերդ եմ նշմարում
Անու՜նդ սրտիցս է պոկվում ԱՐՄԵՆ
Ու հրեշտակները երկնքում շշնջում են․․․ԱՄԵՆ․․․

Մարինե Հովհաննիսյան