Ամիրյանն էլ շարքային հայ նախարար է

Երբ Արմեն Ամիրյանը նշանակվեց մշակույթի նախարար, հանրության շրջանում հույսեր կային, որ Արմեն Ամիրյանը կտարբերվի մյուս նախարարներից, քանի որ իրոք հայ շարքային պաշտոնյաներից տարբերվելու, մշակույթի նկատմամբ փոքրիշատե անհանգստանալու նշաններ էր ցույց տալիս:

Սակայն, ինչպես ասում են՝ եղավ ինչպես միշտ:

Հունիսի 15-ին Երևանում համերգով հանդես եկավ Ռուսաստանի պետական ակադեմիական Չայկովսկու անվան մեծ սիմֆոնիկ նվագախումբը՝ հռչակավոր մաեստրո Վլադիմիր Ֆեդոսեևի ղեկավարությամբ:

Պարզվում է՝ Մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանը ներկա չէր եղել համերգին, քանի որ նույն օրը նախարարի աղջիկը Պարոնյան թատրոնում մի քանի պարի մենակատար էր, և աղջկան խոստացել էր ներկա գտնվել համերգին: 

Իհարկե, որպես հայր՝ նա իրեն ճիշտ է դրսևորել, սակայն կա մեկ բայց. պետական գործիչները պետք է անձնականը ստորադասեն երկրի առջև պարտականություններին:

Ամիրյանը պարզապես վարվել է որպես ընտանիքի հայր, եթե պետական գործիչը չունի պետական մտածելակերպ, սա խնդիր է: Այս խնդիրը մենք ունենք, սակայն Ամիրյանի հետ հանրությունն այլ հույսեր էր կապում:

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ զինվորը լքի իր դիրքը` ընտանեկան հարցերը լուծելու համար. սա ևս նույնն է:

Ի դեպ, Չայկովսկու անվան սիմֆոնիկ նվագախմբում նաև հայ երաժիշտներ կան, իսկ համերգը նվիրված էր հայ-ռուսական դիվանագիտական հարաբերությունների 25-ամյակին, այսինքն՝ համերգը դիտարկվում է նաև քաղաքական ենթատեքստով:

Նվագախմբին Պ.Ի. Չայկովսկու անունն է շնորհվել 1993թ-ից՝ կոմպոզիտորի ստեղծագործությունների լավագույն և խորաթափանց կատարումների համար:

Կարճ ասած՝ սա այն դեպքը չէր, որ Ամիրյանը որպես մշակույթի նախարար կարող էր անտեսել համերգը՝ հանուն դստեր համերգի, իր հայրական պարտականությունները կարող էր հաջորդ անգամ կատարել, սակայն ոչ:

Սա մարդկային տեսանկյունից, իսկ պետության տեսանկյունից, նա ուղղակի պարտավոր էր ներկա գտնվել համերգին, քանի որ դա նրա պարտականությունն է, և նա դրա համար աշխատավարձ է ստանում: Ոչ ոք քաղաքացուն չի վճարում, որ նա ներկա լինի իր զավակի համերգին, սակայն պետությունը վճարում է իր Մշակույթի նախարարին, որ նա ներկա գտնվի երկրի համար կարևորագույն մշակութային միջոցառումներին, առավել ևս, եթե պետությունն այդ միջոցառումների իրականացման համար վճարում է բյուջեից, այն է` քաղաքացիների գրպանից:

Եթե պարոն Ամիրյանը հակված է դստեր քմահաճույքները կատարելուն, քան իր պարտականությունները, երևի թե նախարարի պաշտոնում անելու ոչինչ չունի այլևս:

Ինչպես ասում են` երկրի վրա Մշակույթի նախարար չի գալիս, իսկ Ամիրյանի պարագայում հիասթափությունն ավելի մեծ է:

NEWSPRESS.am