Հարսնացուն՝ Երևանից, փեսացուն՝ բանակից. Արցախում Սարգսյանների ընտանիքում 7-րդ երեխան է ծնվել (ֆոտո)

Մարտակերտի շրջանի Հաթերք գյուղում պայմանագրային զինծառայող Անուշավան Սարգսյանի ընտանիքում տոն է. մայիսի 26-ին լույս աշխարհ է եկել 7-րդ երեխան: Փոքրիկ տղան, ում ծնողները դեռ չեն որոշել, թե ինչպես են անվանակոչելու, այնքան էլ փոքրիկ չէ. նա կշռում է 4 կգ, 600գ: Լույս աշխարհ դժվարությամբ է եկել:

Անուշավանը՝ ընտանիքի հայրը, արդեն 22 տարի է՝ ծառայում է Պաշտպանության բանակում: Մի տեսակ «սովորություն է» դարձրել ծառայելը: Ի դեպ, ծառայած տարիների մասին կնոջից իմացանք. ինքը չի խոսում: Ասում է՝ դե ծառայում եմ էլի, բա որ մենք չծառայենք… Բանակից հարցեր տալը ևս անօգուտ զբաղմունք է: Ըստ նրա՝ ամեն ինչ միշտ լավ է՝ «լոխ լյավ ա»: Անգամ ապրիլյան պատերազմի օրերին ընտանիքին չէր թողնում Երևան գալ: «Պյան չկա: Լյավ ա իննան»,- ասում էր: Միայն ապրիլի 5-ին՝ հրադադար հաստատելու օրն ընտանիքին Երևան ուղարկեց: Այդ օրը կինը ծննդյան տարեդարձն էր նշում:

Դեռ 14-15 տարեկան էր, երբ արցախյան կռիվը սկսեց, զինվորներին ջուր էր տանում, օգնում էր ինչով կարող էր: Ավագ եղբայրներն անմիջապես կռվի մասնակից էին:

Ի դեպ, կնոջ՝ Արփինեի մասին: Ընդամենը 35 տարեկան է: Երևանցի է: Համենայն դեպս այստեղ է ծնվել, մեծացել: Հետո նրան «փախցրին», երբ գյուղում փոքր բիզնես էր դրել ու աշխատանքի էր գնում: Ինքն էլ, ի միջի այլոց, դեմ չէր փախչելուն: Գյուղում շատերն այդպես էլ չհասկացան՝ ինչպես Երևանից կարելի է գալ, ապրել ամեն վայրկյան պատերազմի վերսկսման վտանգի տակ գտնվող գյուղում ու 7 երեխա ունենալ: Կասկածեցին՝ գուցե որևէ աղանդի՞ է հարում: Գուցե ո՞ւխտ ունի: Ի պատասխան Արփինեն ծիծաղում է: «Ոչ մի բանի էլ չի հարում, ուխտ էլ չունի: Պարզապես Արցախին շատ երեխաներ են պետք»: Հավանաբար, այսքանով կբավարարվի:

Սարգսյաններն ապրում են Անուշավանի մոր հետ՝ նրա իսկ տանը: Նրանց բնակարան պետք է հատկացվեր, բայց քանի որ դրա տեղը հեռու էր գյուղից և մոտ զորամասին, որտեղ զորավարժություններ են լինում, հրաժարվել են: Թե ինչ կլինի հետո, չգիտեն: Սպասում են պատկան մարմինների արձագանքին:

Ընտանիքի զավակներից մեծը տղա է՝ Արամայիսը: Ե՛վ հորական, և՛ մորական պապի անունն է կրում: 15 տարեկան է: Եղբոր ծնվելուն վաղուց էր սպասում. քույրերի հետ ջուրը մի առվով չի հոսում: Որոշել է՝ ոսկերչություն կսովորի, անպայման բանակ կգնա, կծառայի՝ հոր ու հորեղբայրների նման: Լավ կրակել գիտի: Երևանում եղած ժամանակ խաղասրահում լավ էր ստացվում: Հետոն… դե ժամանակը ցույց կտա:

Քույրերից առաջնեկին անվանել են Ալյոնա: 13 տարեկան է: Թե ինչու են հատկապես այդ անունն ընտրել Անուշավանի աղջկա համար, գյուղում լավ գիտեն, բայց խորհրդավոր ժպտում ու լռում են: Լավ է սովորում: Արդեն մեծ աղջիկ է ու օգնում է մայրիկին անել տան գործերը, մեծացնել փոքրիկներին:

Երկրորդ դստերն անվանակոչեցին Անի: Արագ, բայց քիչ է խոսում: Ինքնամփոփ է: Շուտով կլրանա 10 տարին: Քույրերից ամենալավը, ըստ ամենայնի, նա է սովորում: Անին էլ, քրոջ պես, հոգ է տանում իրենից փոքրերի մասին:

Չորրորդ երեխան Ալիսան է: Նա իր՝ հրաշքների աշխարհում էլ ապրում է: Քույրերից «ամենաթիթիզը»: Առաջին դասարան է հաճախել այս տարի: Դե… փորձում է լավ սովորել: Համենայն դեպս, դպրոց հասնելու համար մի քանի կիլոմետր է կտրում-անցնում: Հոգնում է: Հասկանո՞ւմ եք… Նրան պետք է հասկանալ:

Անիտան աղջիկներից նախավերջինն է: Անյուտա հորաքրոջ անունն ունի… գրեթե: Մանկապարտեզ է հաճախում: Տպավորություն է՝ եթե նրան թողնես, չի «խղճա», կարտասանի մինչև չխնդրես… չէ՛… չպահանջես, որ լռի: Ասում են՝ մի կերպ է աղջիկ «դարձել»: Իսկը չարաճճի տղա է:

Կրտսեր դուստրը՝ Աստղիկը: Քույրերի «ահուսարսափն է»: Վազվզում է, աղմկում, լաց լինում, երբ ինչ-որ բան սրտով չէ: Երբ հասնում է ուզածին, կչկչում է ու ծաղրում մյուսներին: Դե իհարկե, փոքրի իրավունքով: Սովորում է Անիտայի արտասանած ոտանավորներն ու խլում նրա «արտասանելու իրավունքը»:

Դե իսկ արդեն փոքրիկ եղբորն ու ապագա զինվորին երեխաները տանն անհամբեր են սպասում: Սպասում են, որ անպայման գրկեն, խաղան հետը և օրորեն-քնեցնեն: Սովոր են՝ տանը միշտ մանկական մահճակալ կա:  Դե… մինչ երկուշաբթի: Մինչ հանդիպում փոքր եղբոր հետ…

Աստղիկ Հովհաննիսյան