Հայաստանի սահմանադրական բարդույթը

ՀՀ Սահմանադրական դատարանը մերժեց Կոնգրես-ՀԺԿ դաշինքի՝ ԱԺ ընտրությունների արդյունքներն անվավեր ճանաչելու վերաբերյալ դիմումը:

Այս տարիներին Սահմանադրական դատարանը, որպես այդպիսին, երբեք մեր երկրին պետք չի եկել. որևէ բողոք չի բավարարվել, բոլոր դժգոհություններին տրվել է բացասական պատասխան: Հետևություն՝ այս կառույցը մեզ պետք չէ, և իզուր է պետբյուջեից գումարներ հատկացվել՝ ոմանց բարեկեցիկ ծերությունն ապահովելու համար, անգամ եթե նրանք ծառայահաճո են յուրաքանչյուր իշխանության նկատմամբ:

Ի վերջո, ըստ Սահմանադրական դատարանի՝ մեր երկրում որևէ հանցագործություն, օրենքից շեղում, ժողովրդի կամարտահայտություն չի գրանցվում, այդ դեպքում՝ մեզ պետք չէ նման կառույց:

Կարծես թե, Հայաստանը հասել է բաղձալի ուտոպիստական երկրին, ամեն ինչ իդեալական ճիշտ է, ստույգ, և չկա ոչինչ, բացի ճշմարտությունից: Իսկ ընտրություններից մշտապես դժգոհողները, երևի թե սովորույթի ուժով են դիմում Սահմանադրական դատարան` անկենդան կառույցի գոյությունը հիշատակելու համար: Դրա համար կառույցը պետք է ոմանց անգամ շնորհակալագիր տա` մշտապես իրենց արյուն ներարկելու համար, եթե չլինեն բողոքները, Սահմանադրական դատարանի անդամներին կմոռանան դատարանում` հավիտյանս:

Ի դեպ, Սահմանադրական դատարանում հանգրվանել են բոլոր իշխանությունների մնացուկները, բոլոր իշխանությունների ծառաները. նման ցանկացած կառույց, որը մշտապես կրնկի տակ է եղել, չի կարող առողջ որոշում կայացնել. ողջ կյանքում ապրել են մեջքները ծռած, և այն երբեք չի շտկվի: Նման այն ստրուկին, ով ծնվել է ստրուկ, երբեք չի տեսել ազատությունը. կերակրել են, հագցրել, նրա պարտականությունն է ծառայել տիրոջը, և նա կատարում է իր պարտականությունները:

Այժմ ՍԴ-ին մեղադրել, որ նա սխալ է, ճիշտ է կամ կոռումպացված է, իմաստ չունի. ՍԴ-ն միշտ էլ ծառայել է, ծառայում է, այսպես շարունակվելու դեպքում, ծառայելու է իշխանություններին:

Ծառայամտությունը հանցագործություն չէ, այն ՍԴ-ի ապրելակերպն է՝ սկզբնավորման օրվանից:

NEWSPRESS.am