Չինովնիկների դեմ հասարակության հաղթանա՞կ, թե՞ հերթական հուսախաբություն
Վարչապետը նոր դրայվի մեջ է մտել։ Իր պաշտոնավարման առաջին երկու ամսում, երբ նա հռետորական հայտարարություններով կառավարությունը տակնուվրա արեց, մարդկանց մեջ ինչ-որ չափով հույս արթնացավ, թե դրական փոփոխություններ կլինեն։ Նույնիսկ ընդդիմադիր դաշտը (եթե իսկապես ունենք ընդդիմություն), սկսեց հավատալ, որ լուրջ «մրցակից» է հայտնվել։
Բոլորն են հիշում, որ նա սկզբնական շրջանում բացեիբաց հայտարարում էր այն, ինչի մասին շատերը, թեև գիտեին, բայց չէին համարձակվում բարձրաձայնել։ Ու այստեղ նաև կարևոր այն էր, որ չնայած վարչապետը փաստացի խոսում էր իշխող կուսակցության բացթողումների մասին, սակայն նրա բերանը ոչ-ոք չէր փակում։
Վարչապետի այս հայտարարությունները, որոնք ինչ-որ տեղ կարելի էր համարել հասարակության երազանքների ձևակերպումներ, ակնկալվում էր, որ կետ առ կետ ներառվելու է կառավարության 6-ամսյա ծրագրում։
Սակայն Կարեն Կարապետյանի հայտարարությունները մնացին՝ ոչ միայն որպես սին հայտարարություններ ու սպառեցին իրենց, այլև բոլորը հասկացան՝ նա այս պաշտոնին է՝ իմիտացիայի համար, իսկ ավելի կոնկրետ՝ ՀՀԿ վարկանիշն ԱԺ ընտրությունների շեմին բարձրացնելու համար։
Կառավարության 6-ամսյա ծրագրին այլևս անցյալում է․ ոչինչ արված չէ, բացառապես ոչինչ։
Այժմ վարչապետն իր պաշտոնավարման երկրորդ շրջանն է մտնում և մտնում է նույն դրայվով ու հռետորական հայտարարություններով։ Նա հանձնարարել է կարճաժամկետ ժամանակահատվածում լուծել ծառահատումների հետ կապված հարցերն ու հաշվետվություն ներկայացնել։
Բացի այդ, պետական գերատեսչությունները պետք է կրճատեն շքեղ ծախսերը, ավտոմեքենաների քանակը։ Նա մասնավորապես աշխատակազմին հրահանգել է, որ ծրագիրը ներկայացնելու ժամանակ հատուկ ուշադրություն դարձնեն իրենց կառավարման կառույցներին։
«Մենք բազմաթիվ տեղեր ունենք դուբլյաժ անող կառույցներ, էդ ամեն ինչը պետք է վերացնել՝ ծախսեր, ավտոմեքենաների քանակ, շքեղ, չգիտեմ, դրսևորումներ: Շքեղ բառը գուցե ճիշտ չեմ օգտագործում, բայց կառավարության ծրագիր տալու ժամանակ իջնում ենք մինչև էդ մակարդակ՝ ինչ կառավարման համակարգ ենք անում, ինչ ծախսերով, և այլն, լա՞վ․․․»,- հրահանգել է Կարեն Կարապետյանը:
Այլ կերպ ասած՝ նրա կուլ գնացած դրայվն անորոշ ժամանակով վերադառնում է, սակայն դեռ դժվար է ասել, թե այս անգամ ուր կտանի նրա դրայվը։ Իհարկե, ցանկալի է, որ ի վերջո դա իսկապես դառնա չինովնիկների դեմ հասարակության հաղթանակը, և ժողովուրդն այս անգամ էլ հուսախաբ չլինի։