Նաիրիտցիները բողոքում են՝ դատավորն անաչառ չէ
2015թ․ փետրվարի 6-ին «Նաիրիտ» գործարանում զանգվածային կրճատումների արդյունքում աշխատանքից ազատվեց շուրջ 1700 մարդ։ 9 ամսվա պայքարից հետո նաիրիտցիներն ստացան մոտ 20 ամսվա աշխատավարձերը՝ պայմանագրով զիջելով օրենքով նախատեսված աշխատավարձի ուշացման համար կուտակված տույժ ու տուգանքները կառավարության սեփականություն հանդիսացող «Նաիրիտ-2» ՓԲԸ-ին։
Հետագայում, «Նաիրիտի» նախկին աշխատակիցները դատական հայց ներկայացրին դատարան՝ անվավեր ճանաչելու պայմանագրի այն կետը, համաձայն որի՝ իրենք հրաժարվել են աշխատավարձի ուշացման համար կուտակված տույժ ու տուգանքներից։
Օրերս Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում տեղի ունեցավ «Նաիրիտ» գործարանի աշխատակիցների՝ «Նաիրիտ-2» ՓԲԸ-ի հետ կնքած պահանջի իրավունքի զիջման պայմանագիրը մասնակի անվավեր ճանաչելու մասին հերթական դատական նիստը:
Նշենք, որ նաիրիտցիները դժգոհում են դատավոր Նաիրա Հովսեփյանի գործելաոճից, քանի որ հարկի-անհարկի հետաձգում է նիստերը և ամեն անգամ ինչ-որ մանրուքի վրա է կենտրոնանում, քան նաիրիտցիների բողոքի, կանխատրամադրված է և այլն:
Աշխատակիցները կասկածներ ունեն, որ դատավորն անաչառ չէ և պաշտպանում է «Նաիրիտ-2»-ի շահերը:
Նաիրիտցիները միջնորդություն են ներկայացրել, որ դատավորն ինքնաբացարկ հայտարարի, սակայն դատարանը մերժել է նաիրիտցիների միջնորդությունը:
Նշենք, որ «Նաիրիտ» գործարանի պատմությունը խաբեությունների մի ողջ շարան է, որի մեջ ներքաշված է նաև կառավարությունը, և այսօր դատարանի միջոցով իրենց իրավունքների վերականգնումը նաիրիտցիների հույսն է` արդարության հասնելու և ստանալու իրենց հասանելիքը:
Պատահական չէ, որ նաիրիտցիները դժգոհ են դատավորից. եթե խնդրին լուրջ վերաբերեին կամ փորձեին լուծել աշխատավորների խնդիրները, ապա դատարանն անաչառություն կցուցաբերեր խաբված աշխատակիցների նկատմամբ, ոչ թե դատական նիստերը կվերածեր կրկեսի, որտեղ հայցվորները կհասկանային, որ նա կողմնակալ է և հրաժարվեին Նաիրա Հովսեփյանի «արդարությունից»:
Չի բացառվում, որ նա կողմնակալ է, քանի որ դատարանի անաչառության դեպքում «Նաիրիտ-2»-ը պետք է մարդկանց հսկայական գումարներ վճարի, իսկ, ինչպես գիտենք, «Նաիրիտից», սովորաբար, գողանում են, ոչ թե աշխատակցիներին վճարում հասանելիքը:
Ակնհայտ է, որ «Նաիրիտն» իր գոյությամբ խանգարում է գործարանը թալանողներին, և այսօր այս հսկայի գործարկումը շատ քչերին է ձեռնտու, որոնց թվում են «Նաիրիտի» նախկին աշխատակիցները, իսկ կառավարությանն արդեն «Նաիրիտը» պետք չէ. ինչ-որ պետք էր գործարանից` ստացել են, իսկ աշխատակիցների հասանելիքը կա′մ կվճարեն, կա′մ ոչ: Ահա այս քաղաքականությունն է արտացոլվում դատական նիստերին: