Գնում են Ազգային ժողով, որ բանտ չգնան

Ասում են, որ այս Ազգային ժողովի ընտրություններն ամենաթանկ ընտրություններն են ՀՀ-ում, որոշ թեկնածուները մի քանի մլն դոլար են ծախսել նախընտրական գործընթացների վրա և քանի որ գաղափարական ոչինչ առաջարկել չեն կարող, միայն «մենք ձեր կողքին ենք» չարչրկված արտահայտությունը, կամ «մեկն ենք ձեզանից», գունաթափված նախադասությունը, մնում է ընտրակաշառքը։

Կարող է հարց առաջանալ, թե ինչո՞ւ երկրիս մեծահարուստները, որոնց օրենսդրական աշխատանքը ոչ միայն չի հետաքրքրում, այլև անհասկանալի է՝ ձգտում են Ազգային ժողով։ Ազգային ժողովի անհետաքրքիր հասարակությունը, չնչին աշխատավարձը, լրագրողների մշտական հսկողությունը․ մի շարք անհարմարություններ, որոնց նորընտիր Ազգային ժողովի պատգամավորները սովոր չեն։

Ինչո՞ւ են իրենց կյանքը ծանրացնում։

Պատգամավոր դառնալու համար կա մի քանի պատճառ. առաջին հերթին անձեռնամխելիություն։

Երբ չգիտեն՝ երկրիս քաղաքականությունն աշխարհի որ ուղղությամբ կգնա, և ովքեր ոտնատակ կլինեն, լավագույնս մնում է անձեռնմխելի դառնալը։ Չի բացառվում, որ մի գեղեցիկ օր հարկային կամ ազգային անվտանգությունը թակի քաղաքականության անհաջողակի դուռը։

Օրինակ՝ Արգամ Աբրահամյանը․ նրան պետք է անձեռնմխելիություն, ոչ թե պատգամավորություն։ Նա ո′չ աշխատավարձի, ո′չ էլ օրենսդրական նախաձեռնությունների ջատագով է, թեև ասում են՝ մի քանի համալսարան միանգամից է ավարտել՝ մի քանի ֆակուլտետով․ բացառիկ հանճար։

Այսօր նրան անձեռնմեխլիություն է պետք, այդպես հաստատ որոշել է հայր Աբրահամյանը, նա այսօր զգուշանալու շատ բան ունի։ Եթե նախկինում Հովիկ Աբրահամյանն ԱԺ էր գործուղում անտառաճանաչ եղբորը, կամ համր ազգականուհուն, ապա այսօր նա որդուն է պաշտպանում։

Հաջորդ օրինակը` Միհրան Պողոսյան․ նրա կարողությունն, ասում են, 800 000 դոլար է, իսկ նա կյանքի 40 տասնամյակը չի բոլորել, երբ պետությունը նրան կտա՝ «որտեղի՞ց նման հարստություն» հարցը, նա կհայտնվի գողերի և կողոպտիչների հետ նույն խցում։

Նշենք, որ Պառլամենտ մոնիթորինգի վերջին դիտարկումերի համաձայն՝ Ազգային ժողովն անգործունակ է, թեև չճանաչված․ ո′չ օրենք է գրում, ո′չ էլ օրենսդրական նախաձեռնություններ․ միմյանց հայհոյում են, ՀՀԿ-ն իր օրենքներն է անցկացնում, ԱԺ-ում հանդիպում են՝ մի կտոր հաց ուտեն օրներն անցնի։

Մարդիկ կան, ովքեր վախենում են ոչ թե օրենքներից, այլ թիմակիցներից և ոչ իզուր, իսկ Ազգային ժողովում բոլոր վախվորածները կելնեն սարսափածների դեմ, և ոչ ոք չի գնա բանտ՝ երկարաժամկետ հանգստի։