Ֆրանսիայից՝ հայ զինվորին ու հայ մանուկներին (լուսանկարներ)

NEWSPRESS.am-ի զրուցակիցն է Ֆրանսիայի ԱՅԲ FMռադիոկայանի լրագրող, հաղորդավար Արտակ Թադևոսյանը:

-Արտակ, ե՞րբ և ինչպե՞ս որոշում կայացրիք մեկնել Ֆրանսիա:

-Հայաստանում սովորել եմ համալսարանում, հեռակա բաժնում: Միաժամանակ աշխատել եմ «Մենուա» ամսագրի խմբագրությունում, «Արձագանք» և «Ռադիոհայ» ռադիոկայաններում:

Այսինքն՝ գործունեությունս այնքան լայն է եղել, որ երեքը փորձում էի հասցնել ու միաժամանակ լավ սովորել և առաջադեմ ուսանող լինել: Բայց միևնույնն է՝ Հայաստանում որքան էլ աշխատես, որքան էլ կրթություն ունենաս, միևնույնն է՝ դժվար է կամ հնարավոր չէ ապրել լիարժեք: Մենք տեսնում ենք՝ ինչպիսին է այսօր Հայաստանի վիճակը, իսկ դրանից առաջ առավել ևս վատ էր: Ու, չտեսնելով ապագան քո երկրում, փորձում ես գտնել այն դրսում: Այդպես, մենք 2009 թվականին ընտանիքով որոշեցինք տեղափոխվել Եվրոպա:

-Դժվար չէ՞ր արդյոք հայրենիքից հեռու: Մտքերը գալի՞ս են Հայաստան:

-Այո՛, անկեղծորեն ասում եմ, ես հիշում եմ ամեն մի քար, թուփ ու փոս, ամեն անկյուն, որտեղով անցել եմ ու որտեղ անցել է իմ մանկությունը: Ես նույնիսկ մի պահ վճռել էի վերադառնալ հայրենիք, քանի որ այստեղ մի տեսակ խեղդված էի ինձ զգում, վարքերն ու բարքերը քոնը չեն, լեզուն քոնը չէ. փորձում ես սովորել լեզուն, շփվել մարդկանց հետ, ովքեր քեզ չեն հասկանում, որովհետև քեզ նման չեն մտածում, բայց … Արդեն 8 տարի է՝ այստեղ եմ, բնականաբար, ես էլ համակերպվել ու դարձել եմ նրանցից մեկը, բայց արմատներս հայրենիքում են, և կարոտում եմ իմ հայրենիքը ու ամեն անգամ, երբ խոսում եմ հայրենիքի մասին՝ անկեղծ հուզվում եմ:

-Ինչպե՞ս ընդունեց Ձեզ Եվրոպան: Այստեղ Ձեզ սպասո՞ւմ էին:

-Անկեղծորեն ասեմ՝ սխալ է այն կարծիքը, թե Եվրոպան բոլորին գրկաբաց է ընդունում: Դժավրությունների միջով իսկապես անցել եմ: Ժամանակ պահանջվեց, որ կարողանամ ինքնադրսևորվել՝ ցույց տալ, թե ով եմ ես, ինչ կարող եմ անել և որքանով կարող եմ օգտակար լինել տվյալ երկրին:

Երբ եկա Ֆրանսիա, մեկ տարի չանցած՝ 2010 թվականին ամուսնացա մի հայուհու հետ: 2011-ին արդեն առաջնեկս ծնվեց՝ Նարեկը, նա արդեն 6 տարեկան է: Չգիտեմ՝ ինչու այդքան արագ ամուսնացա, բայց դա իմ առաջին ձեռքբերումն էր այստեղ ու իմ հարստությունն է այսօր: Միշտ ասել եմ՝ Եվրոպան ինձ տվեց զավակ: Ունեմ նաև աղջիկ՝ Թամարան, 3 տարեկան:

-Դուք այսօր ունեք լավ աշխատանք, Ձեզ շրջապատող անկեղծ մարդիկ: Հե՞շտ է տրվել Ձեզ այդ ամենը:

-Իմ մասնագիտությամբ աշխատելու համար փորձել եմ ամենուր աշխատանք գտնել, շատ եմ փնտրել, բայց չէր ստացվում: Պատահաբար իմ հայաստանյան գործընկերների միջոցով արդեն 2011-ին գտա ԱՅԲ FM ռադիոկայանը, որտեղ սկզբնական շրջանում փորձեցի աշխատել: Աշխատեցի լավ մարդկանց հետ, ովքեր ինձ շատ օգնեցին: Շփվելով ինձ հետ՝ մարդիկ հասկացան, որ կարող եմ անմնացորդ տրվել աշխատանքիս ու արդյունք տալ իմ գործով: Այսօր արդեն 2 նոր ծրագրի հեղինակ եմ՝ «Այսօրը պատմության մեջ» և «Հայաստանի արահետներով»: Սրանք ծրագրեր են, որոնք պատմում են Հայաստանի մասին: Այսինքն՝ նույնիսկ այս ծրագրերով կապված եմ Հայաստանի հետ:

-Արտակ, բացի այդ ծրագրերից, Դուք կարծես զբաղվում եք նաև բարեգործական ծրագրերով, որոնք առնչվում են Ձեր մասնագիտության հետ ու նաև կապված են Հայաստանի հետ:

-2011-15թթ. աշխատելով ԱՅԲ FM-ում, ես դարձյալ իմ ընկերների միջոցով միաժամանակ ձեռնամուխ եղա բարեգործական համերգների կազմակերպչական աշխատանքներին: Ծրագրի նպատակն է օգնել այն մարդկանց, երեխաներին, ովքեր ունեն դրա կարիքը: Իսկ ավելի կոնկրետ՝ կազմակերպվում են բարեգործական համերգներ, որից ստացված հանգանակության միջոցով Եվրոպան օգնում է հայ զինվորներին և Հայաստանում բնակվող վատառողջ երեխաներին: Առաջին բարեգործական համերգը 2015-ին էր՝ Մարսել, Փարիզ և Վիննա քաղաքներում:

-Իհարկե, միայնակ աշխատել նման հսկայական ծրագրի վրա, դժվար կլիներ: Կայի՞ն անհատներ կամ կազմակերպություններ, որոնք Ձեր կողքին էին, օգնել են Ձեզ:

-Առաջին համերգի ժամանակ փորձեցինք աշխատել «ԷԽՈ» ՀԿ-ի հետ: Համերգի ժամանակ ծանոթացա մի մարդու հետ, ով ինչ-որ տեղ կարելի է ասել՝ դռներ բացեց իմ առաջ այս ոլորտում և ես կարողացա շարունակել իմ բարեգործական ծրագրերն ու օգնել մարդկանց: Այսինքն՝ այստեղ մամլո խոսնակի պաշտոն եմ զբաղեցնում: Աշխատեցի Ֆրանսիական «Bonheur retrouvée» կազմակերպության հետ, որի ղեկավարն է Հայկ Մելիքյանը:

Ինձ հնարավորություն ընձեռվեց «Ուղիղ կապ Եվրոպայի հետ» ծրագիր իրականացնել NEWSPRESS.am լրատվական կայքի շնորհիվ:

Իսկ վերջերս էլ իմ գործընկերներից Հայկ Մանուկյանի հետ համագործակցության արդյունքում հնարավորություն ընձեռվեց Վրաստանում բարեգործական համերգի կազմակերպման շուրջ պայմանավորվածություն ձեռք բերել:

Ես շնորհակալ եմ այդ մարդանց ու հատկապես «Bonheur retrouvée» կազմակերպության նախագահ Հայկ Մելիքյանին՝ ինձ վստահելու համար: Թիմը, որն աշխատում է այս ծրագրեի վրա, կարողացել է վստահություն ձեռք բերել:

-Կա՞ն արդյոք նոր ծրագրեր:

-Արդեն ասացի, որ «Bonheur retrouvée» կազմակերպության հետ համատեղ պատրաստվում ենք բարեգործական համերգ կազմակերպել Վրաստանում: Բացի այդ, փորձում եմ հիմնադրել «Արտակ Թադևոսյան» հիմնադրամ, որը կշարունակի նույն բարեգործական ծրագիրը: Այն իր մեջ կընդգրկի նաև օգնություն՝ ապրիլյան քառօրյա պատերազմում զոհված զինվորների ընտանիքներին:

-Ինչո՞ւ Ձեր մեջ ցանկություն առաջացավ, լրագրությունից բացի, զբաղվել նաև բարեգործական ծրագրերով:

-Բարեգործական ծրագրեր սկսել եմ անել դեռ Հայաստանում եղած ժամանակ, երբ ընկերներիս հետ ձեռնամուխ եղա օգնել մանկատան երեխաներին: Չգիտեմ, գուցե հենց այդտեղից մնաց օգնելու և դրանից լավ զգալու այդ զգացողությունը: Ու Եվրոպայում ապրելով՝ մտածում էի՝ ինչպես ես կարող եմ օգնել հայաստանաբնակ այն երեխաներին, ովքեր դրա կարիքն ունեն: Զգացողություններս չեմ կարող նկարագրել: Պարզապես կասեմ, որ ամեն անգամ բացելով արկղը՝ հպարտ եմ զգում, լավ եմ զգում և ասում եմ հետևյալը. Կարողացանք օգնել ևս մի ընտանիքի:

-Կարելի՞ է ասել, որ Ձեզ հաջողվել է կյանքում:

-Իհարկե՛, ինձ հաջողվել է և ես ինքս ինձ հաջողակ եմ համարում, քանի որ կարողանում եմ օգնել մարդկանց, երեխաներին, ովքեր ունեն բուժման կամ դեղերի կարիք:

-Կցանկանայիք, այնուամենայնիվ, փոխել Ձեր կյանքում ինչ-որ մի բան:

-Կցանկանայի պարզապես հետ տալ ժամանակը և մարդկանց ասել՝ եղեք բարի և ժամանակն ապրեք այնպես, ինչպես կյանքն այն ձեզ մատուցում է: Կյանքը դժվար է, բայց եթե ունեք հնարավորություն՝ փորձեք ձեր լուման ներդնել օգնության կարիք զգացողների կյանքը թեթևացնելու գործում: