Ինչո՞ւ է բարբաջում իշխանության կողմից ուղարկված «բամբիռ» Իսագուլյանը

Ժողովուրդը որոշել է չներել «Հաց բերող» Արթուր Սարգսյանի «սպանությունը», «սպանություն»՝ բոլոր առումներով: Եվ դա ճիշտ է. եթե ների, ապա կսպանի նաև Արթուր Սարգսյանի այն հավատն ու սկսած գործը, որ երկրում կարելի է ինչ-որ բան փոխել:

Ժողովրդի ինքնաբուխ պոռթկման ալիքը կարող է մեծանալ, քանի որ «Հաց բերողի» հետ կատարվածը Հայաստանում մարդու իրավունքների խախտման ամենամեծ օրինակներից է.

 իշխանության անօրինակության:

Տրամաբանական է, որ այս իրավիճակում, իշխանությունը պետք է շփոթվեր, հատկապես երբ, շրջանառվող լուրերի համաձայն, Արթուր Սարգսյանի մահը խառնում է նրանց «սցենարը»:

Տրամաբանական է նաև, որ Արթուրի մահվան պատճառները, վերևների թելադրանքով, պետք է ներկայացվեին անգրագետ, լղոզված ու անհեթեթ բացատրություններով:

Մեր երկրի համար ինչ-որ տեղ տրամաբանական կարելի էր համարել նաև այն, որ իշխանական թևի ներկայացուցիչներն ու նրանց համախոհները կսկսեին արդարացնել իրենց քայլը: Սակայն այն, որ այդ արդարացման հետ միաժամանակ կհնչեին նաև մեղադրանքներ՝ ուղղված Արթուր Սարգսյանի ու նրա մահը սգացող ազգի դեմ՝ պարզապես տրամաբանությունից դուրս է:

ՀՀ-ում ԼՂՀ մշտական ներկայացուցչության խորհրդական-խորհրդատու

Գառնիկ Իսագուլյանն, օրինակ, կամավոր սկզբունքով,

դարձել է իշխանության «բամբիռը»:

Օգտագործելով ձայնային լարերի բոլոր հնարավորությունները՝ նա փորձել է մեղավոր ճանաչել Արթուրին և, առանց ամոթի զգացողության, «վայնասուն» որակել նրա մահը սգացողների պահվածքը:

Այն, որ նա իշխանության կողմից ուղարկված «բամբիռ» է, ոչ ոք չի կասկածում, սակայն Իսագուլյանը գոնե պետք է հասկանար, թե ինչ ազդեցություն կունենա իր «ելևէջային բարբաջանքը»:

Նա նշում է, որ առաջին կալանավորումից հետո, իբր, տեսնելով, որ Արթուրը վատառողջ է, նրա նկատմամբ խափանման միջոց է կիրառվել, որպեսզի նա բուժվի: Բայց, իբր, Արթուրն սկսել է քաղաքական գործունեություն ծավալել, և նրան երկրորդ անգամ են կալանավորել:

Իհարկե, հաճոյանալու համար գուցե երբեմն կարելի է սիրաշահել ու շոյել վերադասի ականջը,

բայց ստորաբար սողալ, ստել ու կորցնել իր մարդ տեսակը, չարժե:

Այս պահին պարզապես անիմաստ է քննարկել այն ոչ հիմնավոր ու անարդարացի պատճառները, որոնք հիմք ընդունելով կալանավորեցին Արթուրին:

Պարզապես հարկ ենք համարում նշել, որ ինչ-որ արժեքների մասին խոսելուց առաջ, հարկավոր է հասկանալ դրա գինը:

Բայց ինչպե՞ս հասկանան Իսագուլյանն ու նրա նմանները, որ Արթուր Սարգսյանն իր մտածված, կամավոր քայլով վերականգնել է մեր հասարակության մեջ մարդու բարոյական, տեսակը:

Նրա քայլը հասկանալու համար հարկավոր է, ամենաքիչը, գոնե բարոյական լինել:

Աղճատված արժեհամակարգի ներկայացուցիչներն ու հասարակության կողմից չընդունվածները որտեղի՞ց հասկանան, որ Արթուրի տեսակը իրապես հավաքական կերպար է:

Ու եթե Գառնիկ Իսագուլյանը համարձակություն է ունեցել հասարակության աչքում Արթուրի մարդկային ու վեհ կերպարը նսեմացնելու փորձ անել, ապա թող համարձակվի նույն ոգևորությամբ խոսել նաև իր կողքի բռնաբարող, գնդակահարող, աթոռի համար իրար կոկորդ ու փոր ծակող տեսակի մասին:

Թե՞ վախենում է, որ նրանք իրենց այդ բոլոր հնարքները կկիրառեն իր վրա:

Ա. Մկրտումյան