Ազգովի սոված մնացինք

«Աննկարագրելի վտանգի պայմաններում խիզախություն ցուցաբերած մարդկանց երախտագիտություն հայտնելու նպատակով նախաձեռնեցինք «Ավրորա» միջազգային մարդասիրական մրցանակը: Մրցանակն ամեն տարի կտրվի այն անհատներին, ովքեր անցել են աննկարագրելի փորձությունների միջով՝ այլոց կյանքը փրկելու համար»:

Այդ մասին հայտնել են «Ավրորա» մրցանակի հիմնադիրները։ Մրցանակի հաղթողն ստանում է 100 հազար ԱՄՆ դոլար, ևս 1 մլն ԱՄՆ նա փոխանցվում է այն բարեգործական կազմակերպությանը, որը ոգեշնչել է իրեն:

«Ավրորա»-ի առաջին դափնեկիրը Մարգարիտ Բարանկիցեն է, նա հիմնել է «Խաղաղության տուն» որբանոցը՝ 1990-ականներին Բուրունդիի, Ռուանդայի և Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում տեղի ունեցող էթնիկ զտումներից երեխաներին փրկելու համար: Կորցնելով իր 7 զավակներին` նա փրկել է ավելի քան 30,000 երեխայի:

«Սա սիրո հաղթանակ է ատելության նկատմամբ»,-

ասել է նա՝ մրցանակը ստանալիս։

Իսկ մենք կարողացա՞նք հաղթահարել մեր իսկ ատելությունը՝ մեր նկատմամբ, չկարողացանք։ Այնպես ենք միմյանց ատում, որ անգամ մարդասիրական քայլը չի գնահատվում, այդ դեպքում որքանո՞վ ենք իրավասու նման մրցանակ շնորհել՝ աշխարհի աչքին մարդասեր և ցեղասպանված ժողովուրդ լինելու պատճառաբանությամբ։

Մենք մեզ ինքներս մեզնից չենք փրկում, մեր արյունը չենք փրկում, իսկ աշխարհի տարբեր անկյուններում փրկված արյան համար մրցանակ ենք տալիս։

Եվ սա կոչվում է մարդասիրությո՞ւն։

Ո՞րն էր Արթուր Սարգսյանի մեղքը. այն, որ նա սոված մարդկանց հաց էր տվել․ մենք ահա այսքան մարդասեր ենք, չենք ներում սովածին հաց տվողին, սակայն կարող ենք այլ երկրում սովածներին կերակրողին 100 000 դոլար տալ, իսկ մեր երկրում՝ բանտարկել ու սպանել։

Տարբեր կոչեր են հնչում, թե ովքեր են մեղավոր, սակայն մեր երկրում կա մեկ պատասխանատու, որն էլ երկրի Նախագահն է, առանց նրա գիտության և իմացության հաց բերող-տանողին չէին ձերբակալի:

 Իսկ դատավորներ, Արդարադատության նախարար, բժիշկներ,

երկրորդական անձինք են, կատարող։

Իհարկե, Արթուր Սարգսյանի ձերբակալությունը քաղաքական քայլ էր, իսկ քաղաքականության մեջ մարդասիրությունը գործ չունի, սակայն մենք պետք է հրաժարվենք «Ավրորա»-ից։ Մենք այն ժողովուրդը չենք, որն իրավասու է նման մարդասիրական մրցանակ հանձնելու։ Եթե մենք մարդասեր չենք, սովածին կերակրել չգիտենք, չենք կարող այլոց մարդասիրությունը գնահատել՝ ուղղակի այդ իրավունքը չունենք, անգամ գնահատելու կարողություն չունենք։

Ո՞րն էր Արթուր Սարգսյանի մեղքը՝ սովածին կերակրելը:

Եթե որևէ այլ երկրից նման տեղեկություն լիներ, որ սովածներին կերակրողին ձերբակալել են՝ բացասական արձագանքները չէին ուշանա Հայաստանից։

Մենք կարող ենք կանգնել և կռվել, կարող ենք մի քանի հոգով թշնամու զորքին դեմ գնալ՝ ապրել կամ մեռնել, կարող ենք երկիրը պահել արյան գնով, կարող ենք աշխարհին նվիրյալներ ու հերոսներ, հանճարներ տալ, սակայն որևէ մեկին մի կտոր հաց տալ չենք կարող։

Հաց բերող Արթուրն այլևս մեզ հետ չէ:

Նա էր միակը, ով խախտեց մեր եսասիրությունը՝ հաց տվեց սովածին. նման արարքի դեռևս ունակ չենք։ Նա մեր երկրի հացն էր ու նա չկա՝ մենք սոված մնացինք:

 Մեզ հաց տվող այլևս չկա։

NEWSPRESS.am