Ազգի կեսը՝ պատգամավոր

ԱԺ 2017թ. ընտրությունները որոշ փոփոխություններ են մտցրել ընտրական գործընթացներում, որոնցից են բոլորովին նոր անունները։

Առաջադրվել են այնպիսի անձինք, որոնց անուններն անհայտ են ոչ միայն շարքային քաղաքացուն, նաև ավելի նեղ շրջանակներին։ Քաղաքականությունը ենթադրում է որոշակի հասարակական, քաղաքական աշխատանք, նվիրվածություն որոշակի գաղափարների, օրենսդրական առաջարկների գաղափարներ, կուսակցական կողմնորոշում, ի վերջո՝ երկրում որևէ փոփոխության ցանկություն։ Սակայն այս անգամ նորարարություն է անհայտ-նորելուկ անձանց հայտնվելը կուսակցությունների ցուցակներում՝ խմբակային։

Տեսակետ կա, որ դա լավ է, սերնդափոխություն է տեղի ունենում. ավագները կգնան, որոնցից հանրությունը մինչև կոկորդը կուշտ է, փոխարենը կգան երիտասարդները։ Կարելի է ասել՝ վատ չէ, սակայն ովքեր ցանկանում են լինել Ազգային ժողովում, պետք է որոշակի ճանապարհ անցնեն՝ ազգընտիր դառնալու համար։ Թե չէ մեկ օր արթնանալ կուսակցական ցուցակներում, առնվազն տարօրինակ է։

Տեսակետ կա, որ նման պատահական և ոչինչ չասող անունների կողքին իրենց դարն ապրած կուսակցականներն ավելի վառ ու պայծառ կշողշողան, և հիմարների ֆոնին պակաս հիմարները գոնե քիչ հիմար կթվան։ Սա էլ քաղաքականություն է։

Հիշենք, որ Խորհրդային միության ժամանակ կթվորուհիները, բանվորները, նախրապաններն էին զարդարում Ազգային ժողովը, որոնց արժանիքն իրենց մասնագիտությունն էր, ոչ թե կատարած օրենսդրական աշխատանքը։

Ժողովուրդ, լավ, ի՞նչ կա Ազգային ժողովում, գուցե մատա՞ղ են բաժանում։

Սովորաբար, ազգընտիրներ են դառնում, որպեսզի բարեփոխումներ, օրենսդրական փոփոխություններ, ի վերջո՝ տարածաշրջանի բնակիչների ձայնը հասցնեն ԱԺ, սակայն Հայաստանում, կարծես թե, պատգամավորական նստատեղի վրա մեղր է քսված, իսկ հայաստանցիներն էլ բան ու գործ չունեն՝ վազում են մեղրի հետևից։ Այս աշխատանքը ծանրագույնն է, և յուրաքանչյուր ոլորտային մասնագետի համար իսկական գլլխացավանք, քանի որ օրերով կտրվում են աշխատանքից, զբաղվում են հանդիպումներով, զեկույցներ գրելով ու լսելով բախտակից ազգընտիրներին՝ պաշտպանվելով մամուլից և այլն։

Կարող ենք մտաբերել, թե ովքեր հանրության մեջ ունենալով որոշակի հարգանք, դառնալով պատգամավոր՝ կորցրին իրենց և արժանապատվությունը։ Հանրությունը քննարկում է խոսելոճը, հագուստը, պահվածքը, գործելաոճը և այլն․ այս ճնշմանը ոչ բոլորն են դիմանում․ ոմանց հայերենն է կաղում, ոմանց հագուստը, ոմանց անգործությունը։

Կարճ ասած՝ հեշտ գործ չէ, սակայն ազգի կեսը կարծես թե ցանկանում է այս տարի հայտնվել ԱԺ-ում՝ թեկուզ սեփական խայտառակության հաշվին։

Ազգընտիրնե′ր, ախր շատ արագ մարդիկ կհասկանան, որ հայերենին, ինչպես հարկն է, չեք տիրապետում, չունեք շփման կուլտուրա, ձեր անճոռնի շարժուձևը կհայտնվի մամուլի էջերում, ուշադրություն կդարձնեն ձեր գործունեությանն ու պահվածքին, կփորփրեն ձեր ոչ մաքրամաքուր անցյալը, ձեզ գտնեն երկրի յուրաքանչյուր անկյունում՝ զանցանք գործելիս։

Պատգամավոր երազելուց առաջ պետք է նորելուկ-նորաթուխ պատգամավորացուներին պարզապես հարց տալ՝ արժե՞…

NEWSPRESS.am