Հայկական դիվանագիտության ևս մի խայտառակ պարտության հետևանքները

«Լապշինին հանձնեցին ազերիներին Հայաստանի գործընկեր Բելառուսի ձեռքերով: Հանձնեցին մեր երկրի դիվանագիտական մարմինների բացառիկ անգործության և դիվանագիտության իսպառ բացակայության շնորհիվ: Տարիներ առաջ Իլհամ Ալիևը նման դեմարշ կազմակերպեց իմ և Սլովակիայի Ազգային Խորհրդի առաջին նախագահ Ֆրանտիշեկ Միկլոշկոյի դեմ, Արցախում խորհրդարանական ընտրություններին դիտորդի կարգավիճակով մասնակցելու համար: Ալիև կրտսերն առավել մեծ ախորժակ ուներ և Ինտերպոլից պահանջել էր ձերբակալել պարոն Միկլոշկոյին և հանձնել Ազերստանին: Մենք անմիջապես նախահարձակ եղանք. Եվրոպայի հայկական միությունների ֆորումը և սլովակյան պատկան կազմակերպությունները բարձրաձայնեցին խնդրի շուրջ:

Ներգրավեցինք ՀՀ Ինտերպոլին, Սլովակիայի Ներքին գործերի նախարարությանը և Ազգային Խորհրդին: Մեր՝ ԵՀՄՖի իրավաբանները պատրաստեցին փաստաթղթեր Ալիևի անհիմն հարձակումների դեմ: Արդյունքում, Սլովակիայի ԱԳ նախարարության և Եվրոպայի հայկական միությունների ֆորումի կատարած քայլերի շնորհիվ Ադրբեջանի համար այնպիսի ծանր իրավիճակ առաջացավ, որ Ալիևը կոտր ընկավ, իսկ պարոն Միկլոշկոն շահեց. ամենուր խոսվեց այս դեպքի մասին ու ազերիները ծաղրի առարկա դարձան…Միակ լռողն այս դեպքի հետ կապված՝ ՀՀ ԱԳՆ էր՝ իր դիվանագետ֊տուրիստ նախարարի հետ միասին… իսկապես «ձայն բարբառո հանապատի» բացարձակ անգործություն և լռություն՝ այսպես կոչված ՀՀ ԱԳ նախարարի կողմից: ՀՀ այսպես կոչված նախագահից սպասելիքներ չունեինք նույնիսկ և հարցերը լուծեցինք առանց այս պետական այրերի օգնության: Ինտերպոլն արագ արձագանքեց մեր իրավաբանների ճնշմանը և ցուցակից հանեց Ֆրանտիշեկ Միկլոշկոյի անունը:

Այժմ, համանման վիճակում պետք էր Հայաստանի միջամտությունը և այն հաստատ մեծ արդյունք կտար: Հարկավոր էր լուրջ դիվանագիտական հարձակում կազմակերպել և իրավական դաշտում կոտրել Ալիևի դիմադրությունը: Ընդամենը պետք էր գործել և աղմկել. գոնե բարձրաձայնել: Միաժամանակ պետք էր խոսել «բատկայի» կողմից կատարած ստորության շուրջ: ԵՄ-ի երկրներն այդ աղմուկին կարձագանքեին ըստ արժանավույնս, և խնդիրը կստանար միջազգային արձագանք: Հարցը կլուծվեր ճիշտ սլովակյան տարբերակով, և Հայաստանի հեղինակությունը կբարձրանար… Բայց ավաղ…:

Ցավալի է, բայց նման պասիվության հետևանքով ոչ միայն ալիևները հպարտորեն քայլում են առաջ՝ գլուխները բարձր պահած, այլև սերժիկները մնում են գլխիկոր, ձեռնունայն և մեր երկիրը գլորվում է քայլ առ քայլ դեպի անդունդ… Սա ազերի մարդասպան սաֆարովի դեպքից հետո հերթական խայտառակ պարտությունն էր և կարծես դա դեռ վերջը չէ: Որքան հանդուրժենք այս ռեժիմին, այնքան դեռ խայտառակ պարտություններ դնեք գրանցելու և դիվանագիտական ճակատում և այլուր»:

ԵՀՄՖ-ի մամլո քարտուղարություն