Նա զոհվեց իր երկրի, իր Աշոցք աշխարհի համար…Մելիքի գեներալ որդու անունով դասարան բացվեց (լուսանկարներ)

Այսօր Աշոցքի միջնակարգ դպրոցի ռազմագիտության դասարանն անվականակոչեցին ավագ լեյտենանտ Շավարշ Մելիքսեթի Մելիքյանի անվամբ, ով զոհվել էր դեկտեմբերի 29-ին ՀՀ Տավուշի մարզի Չինարի գյուղից դեպի հարավ-արևելք ընկած պետական սահմանի հատվածում՝ ադրբեջանական զորքերի ձեռնարկած դիվերսիոն ներթափանցման փորձի ժամանակ:

Ինչպես հայտնում է NEWSPRESS.am-ի թղթակիցը, միջոցառման ընթացքում բարձր դասարանցիներն իրենց սրտի խոսքն էին ասում՝ հազիվ պահելով արցունքները, բայց երբ խոսքերին միացավ հայրենի մեղեդին, աշակերտներից մեկը հուզվեց, նրան դուրս բերեցին դասասենյակից:

Շավարշը 2007 թվականին ավարտելով դպրոցը՝ նույն տարում ընդունվել է Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտ: «Նրան մանկուց հարևաններն անվանում էին գեներալ, քանի որ տեսքով, կեցվածքով շատ էր նման գեներալի: Նա երբեք չէր տրտնջում, չէր բողոքում: Նա շատ լուրջ տղա էր, նույնիսկ պատանեկան տարիներին որևէ անմիտ, անհեթեթ, երեխայական քայլ արած չկար, նվիրված էր, հավատարիմ, հոգատար էր ու ընկերասեր»,- այսպես բնութագրեցին նրան հասակակիցները։

2011 թվականին ավարտելով Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտը՝ վիճակահանությամբ ծառայության է անցել Գորիսի զորամասում, այստեղ ճանաչվել էր դասակի լավագույն հրամանատար: 4 տարի ծառայելուց հետո, 2015 թվականին նրան տեղափոխել են Տավուշի մարզի Մեհրաբ զորամաս:

Շավարշի մայրը՝ տիկին Ռուզաննան, պատմեց, որ որդին որոշել էր Ամանորը սահմանին անցկացնել. «Մի անգամ հարցրի, թե ի՞նչ ձևով եք անցկացնելու, ասեց, որ գնումներ պիտի անի զինվորների համար: Նախորդ Նոր տարին էլ այնտեղ էր անցկացնել, շատ լավ Նոր տարի էր կազմակերպել զինվորների համար, ինչպես տանը, ամեն ինչ ցուցադրեց, նկարեց, ուղարկեց, ես շատ էի անհանգստանում: Ասաց՝ մամ, չանհանգստանաս, ամեն ինչ լավ է լինելու: Դիրքից իջնելուց անմիջապես հետո մի օրով տուն էր գալիս ու հաջորդ օրը վերադառնում»։

Շավարշի հայրը՝ Մելիքսեթ Մելիքյանն էլ ասաց, որ ինքը չի խոչընդոտել Շավարշին զինվորական դառնալուն, դա նրա ընտրությունն է եղել: «Երբեք մտքովս չէր անցնում, որ որդիս կզոհվի, ես միշտ հպարտ էի որդովս, չգիտեի, որ էսպիսի բան պիտի լինի… Թող մնացող սերունդը կապույտ երկնքի տակ լինի, ես պետք է հաշտվեմ, ազգին եմ տվել, նա միայն իմ որդին չէ, ազգինն էր, ազգի ժառանգն էր: Երբ ծնողները որդուն ազգին են տալիս, ուզում են, որ երկրի համար պիտանի մարդ լինի, նա զոհվեց իր երկրի, իր Աշոցք աշխարհի համար… Ձեռքերի վրա նրան հողին հանձնեցին, Աշոցքի առաջին հերոսին…»,- ասում է հայրը՝ մղկտալով, որ որդուն մի տարի չէր տեսել ու այդպես էլ չտեսավ: