Հովիկ Աբրահամյանի սինդրոմը
Երբ տարիներ առաջ Հովիկ Աբրահամյանի ուսուցիչներից մեկը, նկատի ունենալով նրա որոշակի կարողությունները, կարծիք հայտնեց, որ նա Դերենիկ Դեմիրճյանի տեղը կնստի, գրեթե մարգարեական եղավ։ Նա, իհարկե, բարձրացավ, հասավ ԱԺ նախագահի, վարչապետի պաշտոնին, սակայն ինչպես երևում է, մեկ քայլ հետ է գնացել, որ երկու քայլ առաջ գա։
Իսկ առջևում մնացել է միայն նախագահի պաշտոնը, որը դեռ չի ճաշակել Հովիկ Աբրահամյանը, այսինքն՝ շատ քիչ է մնացել՝ իր ուսուցչի կատակն իրականություն դարձնելու համար։ Արդյոք ցանկանո՞ւմ է Հովիկ Աբրահամյանը նախագահ դառնալ։ Չի բացառվում։ Անգամ հարազատ գյուղի բնակիչներից մեկն այդ մասին ակնարկեց, պատահականությո՞ւն է, երևի՝ ոչ։
Հայաստանում հենց այնպես քաղաքականությունից դուրս չեն գալիս, քաղաքականությամբ զբաղվելը և տնտեսությունը սերտ կապված են, դա լավ է, թե վատ այլ հարց է, սակայն ակնհայտ է, որ քաղաքականությունից դուրս գալը ազդելու է տնտեսական գործունեության վրա, որը և արդեն տեսանելի է Արարատի մարզում։ Այս մարզն արդեն բավական ժամանակ է հանդիսանում է Հովիկ Աբրահամյանի ընտանիքի, մերձավորների անձնական տիրույթը։ Իհարկե, այս տիրույթը վերանվաճելու փորձեր միշտ էլ եղել են, սակայն ժամանակներն ուրիշ էին, իսկ Հովիկ Աբրահամյանը ձիու վրա, իսկ հիմա խիստ կասկածելի վիճակում է և Արարատի մարզը ձեռքից գնում է նրա համար։
Ասում են, որ հարկայինն արդեն մարզում տևական ժամանակ է՝ ստուգումներ է իրականացնում նաև Աբրահամյանին ուղղակի կամ անուղղակի ենթակա տնտեսական օբյեկտներում։ Թիրախում են նաև Մխչյանում գործող խանութները։
Իսկ թե ինչ է սպասվում Երևան-Արարատի մարզ տրանսպորտային երթուղիներին, դեռ պարզ չէ․ Երևան-Արարատ երթուղիներն Աբրահամյանների տոհմական սեփականությունն են։
Կարճ ասած՝ գործարաններ, բենզալցակայաններ, ջերմոցներ, ձկնաբուծարաններ, հանքավայրեր, գյուղնշանակության հողեր․ Հովիկ Աբրահամյան տոհմը, ինչպես ասում են, քարից փող էր քամում և այդ ամենը քամուն չի տա, մնում է նախագահ դառնալը։
Ստացվում է, որ Աբրահամյանը կամա-ակամա իրականացնելու է ուսուցչի կանխատեսումը և փորձելու է իր ուժերը նախագահական ընտրություններում, նա ուղղակի այլընտրանք չունի, կյանքի հարց է։