Հայաստանում լինել օլիգարխ և միևնույն ժամանակ ընդդիմություն՝ ուտոպիա է

«Ծառուկյան քաղաքական դերակատարը մեր երկրի համար դարձել է չարիք»: Հանրապետության նախագահի՝ 2015-ի փետրվարի 12-ի ելույթում արված այս խոսքերից հետո, «Բարգավաճ Հայաստանի» հիմնադիր Գագիկ Ծառուկյանը հեռացավ քաղաքականությունից: Իսկ ավելի ճիշտ՝ նրան վտարեց ՀՀԿ-ն, նույն ինքը՝ իշխող կուսակցությունը:

Իշխանությունից երկու տարի պահանջվեց, որպեսզի նա հասկանա, որ «Դոդի Գագո» եզրույթով «չարիք» կոչվող այդ մարդն իրականում «պետության համար կենսական անհրաժեշտություն է»: Դե, համենայնդեպս հենց այս հայտարարություններով ու Ծառուկյանի վերադարձի պահանջով էլ «Բարգավաճի» գաղտնի ու բացահայտ «երկրպագուներն» ակցիաներ էին կազմակերպում:

Պարզից էլ պարզ է, որ Գագիկ Ծառուկյանը՝ որպես ֆինանսական աղբյուր, որպես ուժ, ու վերջապես, որպես լայն ընտրազանգված ունեցող ղեկավար՝ վերադառնում է ոչ թե որպես ընդդիմադիր, այլ իշխանության գործընկեր:

Ինչպե՞ս եք պատկերացնում՝ Հայաստանում լինել օլիգարխ և միևնույն ժամանակ ընդդիմություն. դա անհեթեթություն է, ուտոպիա... հատկապես եթե հաշվի առնենք նաև այն, որ ՀՀԿ անդամները, ովքեր թունդ հակածառուկյանական ելույթներով էին հանդես եկել ու անձնական վիրավորանքներ հնչեցրել, այսօր հատուկ, ընդգծված տեքստերով են ողջունում Գագիկ Ծառուկյանի վերադարձը:

Չենք մեջբերում Հանրապետական այնպիսի մանր-մունր ֆիգուրների տեսակետները, ինչպիսին է Կարեն Ավագյանը, ով առույծի սիրտ կերած հայտարարում էր, թե եթե Սերժ Սարգսյանն իրեն թողնի՝ ավելի շատ բաներ կասի: Մինչդեռ, այսօր մուկ դարձած՝ փակվել է բնում:

ԱԺ փոխխոսնակ Էդուարդ Շարմազանովը, ով ժամանակին, վկայակոչելով Աստվածաշունչը, Ծառուկյանի մասին ասել էր, թե «խոզերի առաջ մարգարիտներ չեն փռում» ու հայտարարել էր, որ «տգիտությունը, զոռբայությունը, բիլակներով հարցեր լուծելը, պոպուլիզմը, դեմագոգիան տեղ չունեն քաղաքականության մեջ», ավելին՝ ասել էր, թե Ծառուկյանի մասին ասված «իր բոլոր խոսքերի տակ ինքը ստորագրում է», այսօր արդեն զերծ է մնում իր հարուստ լեքսիկոնով գնահատականներ հնչեցնելուց: Նա հասկացել է կամ նրան գլխի են գցել, որ անձնական վիրավորանքներ ու որակումներ հնչեցնելն «իր լիազորությունների շրջանակում չէ»:

Իսկ Արմեն Աշոտյանն էլ, ով ժամանակին Ծառուկյանին որակել էր՝ «տգետ», «տեքստերն առանց հասկանալու արտասանող», «նիստերին քնող», «դավաճան» ու «կոլբայի մեջ աճող հրեշ», այսօր դրական է վերաբերվում նրա վերադարձին ու հայտարարում, որ Գագիկ Ծառուկյանի հայտարարությունն ընտրություններին մասնակցելու հայտ էր, որը կարող է օգուտ բերել քաղաքական մրցակցությանը:

Այստեղ չի քննարկվում արդեն, թե ավելի շատ ո՞ւմ պետք է օգուտ բերի՝ ժողովրդի՞ն, թե՞ իշխանությանը: Պարզապես հարկավոր է հիշել, որ եթե Ծառուկյանին փնովելիս Արմեն Աշոտյանը հիշեցնում է «Անառակ որդու վերադարձը» և պատմում, որ նա եկավ, երբ տեղը նեղ էր ու այլընտրանք չուներ և համեմատում էր այդ երևույթը դավաճանության հետ, ապա այսօր իշխանությունն է ընդունում Ծառուկյանին, որովհետև տեղը նեղ է, հիրավի այլընտրանք չունի, իշխանությունն ընդունում է Ծառուկյանին՝ ինքնապահպանման համար:

Ու ստացվում է, որ Ծառուկյանն իրո՛ք «պետության համար կենսական անհրաժեշտություն է»:

Արմինե Մկրտումյան