Նաղդալյանի ֆոկուսները՝ ռուսական տափաստանում
Հայաստանում լավագույն աշխատատեղերից մեկը դեսպանի պաշտոնն է, վճարում են «էն գլխից» ու հանգիստ բիզնես անում․ ով` մեքենայի առուվաճառք, ով` տարատեսակ ապրանքների։ Շատ հարմար աշխատանք է․ չեն պահանջվում դիվանագիտական տարրական գիտելիքներ ու հմտություններ, միայն՝ բիզնես մտածելակերպ։
Ի դեպ, զարմանալի չէ, որ հայ դեսպանների զգալի մասն առասպելական հարստություն է կուտակել: Եթե դրա փոխարեն հայանպաստ գործունեություն իրականացներ, մեր երկիրի դիվանագիտությունն առնվազն կբարգավաճեր։
Հավելենք, որ Երևանի պետական համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը, որը համարվում է դեսպանների դարբնոց, երկրին նվիրում է անճար դեսպաններ, այսինքն՝ համարվելով «էլիտային» ֆակուլտետ՝ հայ «բիրդան» աղաների դասակարգի ամենատարատեսակ ներկայացուցիչները, որոնց առավելությունը կատարյալ դատարկության կարևորությունն ընդգծելն է, «ընդունվում», «սովորում» են այս ֆակուլտետում, սակայն ի վերջո հասկանալով, որ ա-ն բ-ից տարբերել է պետք՝ զբաղվում են իրենց տրված բաժին ճակատագրով․ ամուսնանում են կամ էլ երգչի կարիերա անում։
Սա մեր դիվանագիտական դպրոցի աբսուրդի պատմությունից։
Ինչ վերաբերում է դեսպանների աշխատանքին, ապա նրանք խիստ զբաղված են սեփական բիզնեսի և ազգուտակի բարգավաճումով։
Ահա այս տեսլականով էլ ԱԺ փոխխոսնակ Հերմինե Նաղդալյանը որոշել է ծանոթների կապերն օգտագործելով՝ վերածվել դեսպանի, այն էլ՝ Ռուսաստանում։
Կան մարդիկ, ովքեր ժամանակին են հասկանում, որ իրենք պարզապես պիտանի չեն, դա էլ ձեռքբերում է, սակայն տիկին Նաղդալյանը սիրում է ճակատագրի հետ խաղալ։ Բացի այդ, դեսպանի աշխատանքը նրա առջև կբացի ՌԴ անծայր տափաստանները՝ սեփական բիզնեսի համար, ինչը լավ է, սակայն ի՞նչ է սպասում հայ դիվանագիտությանը տիկնոջ ձեռամբ․ այն, ինչ նա «կարողացավ» անել ԱԺ-ում, նույնը կանի որպես դեսպան։
Տիկինը երևի թե զուրկ է մերձավորներից, քանի որ որևէ մի բարի մարդ տիկնոջը կհասկացներ՝ Նաղդալյա′ն, բա′վ է, կրկեսի համար հայաստանյան արենան էլ բավական է։