Ինչի՞ մենակ գեներալն է թալանել․ ՀՀԿ պատգամավորի խոստովանությունը

ՀՀԿ պատգամավոր Համլետ Հարությունյանն այսօր ասել է, թե ինչի՞ մենակ գեներալն է թալանել։

Այսինքն՝ ՀՀԿ-ում հրաշալի տեղյակ են, որ մենակ գեներալները չեն թալանում, այլ՝ ով հասնում է։

Հետ գնանք 4 տարով․ «Ադբեջանական դիպուկահարի գնդակից զոհված հայորդիներից մեկի հայրն էսօր պատմում էր, թե պետության կողմից հատուցվող թաղման ծախսերի գումարը ստանալուց հետո, ինչպես է «ինչ որ մեկը» զանգել ու ասել, որ գումարը փաստաթղթերի հետ վերցնի գա իր նշած տեղը ու երբ սգի մեջ գտնվող հայրը ասել է «ի՞նչ խնդիր կա, ի վիճակի չեմ հիմա հասնել Երևան», խոսափողից այն կողմ լսել է «ձեր գործը մեր ձեռքի տակով կարող ա հլը էլի անցնի, բա չե՞ք ուզում գոնե մի զույգ կոշիկի փող թողնել» (մեջբերումը՝ Գոհար Աբրահամյանի ֆեյսբուքյան էջից)։

Այնպես որ` թալանը ոչ թե միայն գեներալներն են անում, այլ ում ձեռքը հասնում է։ Նախ կարող ենք ասել, որ խորհրդային շրջանում ցածր աշխատավարձերը մարդկանց մոտ սրեցին թալանի բնազդը, ինչը չկարողացավ անգամ անկախությունը կանխել, չէր էլ կարող, քանի որ անկախության շրջանում աշխատավարձերն ավելի վատ էին, ինչպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, միայն մի տարբերություն՝ մարդիկ ցանկանում էին լավ ապրել։ Հետո էլ 90-ականները երկրի կյանքում մնացին թալանի, կողոպուտի, պետական ունեցվածքի փոշիացման դասական և չգերազանցված օրինակ։

Հաստատվել է մի այնպիսի իրավիճակ, երբ ում ձեռքի տակ ինչ լինում է, տուն է տանում, ինչպես խորհրդային շրջանում․ ով որտեղ աշխատում էր, գողանում էր․ չգրված օրենք էր։

Մի անգամ մի ատամնաբուժարանի սեփականատեր դժգոհում էր՝ ասելով, որ աշխատում-աշխատում է, սակայն ունենալով սեփական ատամանաբուժարան՝ հազիվ ծայրը ծայրին է հասցնում։ Կարճ ասած՝ մնում է գողանալը, երկիրն իր վարած քաղաքականությամբ մարդկանց դրդում է հանցագործության, որն արդեն դարձել է երկրի մտածելակերպի մի մասը, և այստեղ բարոյականությունը, արդարությունը, ազնվությունը տեղ չունեն։

Այնպես չէ, որ աշխարհում այս բարիքներից շատ կան, իսկ Հայաստանում՝ քիչ․ պարզապես պետք է ղեկավարեն բարոյական բարձր արժեքներ ունեցողներ, ովքեր կարող են սերմանել իրենց մտքի արգասիքները, և քանի դեռ չկան նման մտածելակերպի մարդիկ, բոլորի համար միայն սեփական որկորն է ու գրպանը, կարող են անգամ հանուն 1000 դրամի սրբապղծություն անել․ չկա հանցանքի գիտակցումը՝ մինչև բռնվելը։

Երբ իշխանությունը խոսում է ազգային սրբությունների, արժեքների մասին՝ նստած ոսկեզօծ աթոռներին, որոնք գտնվում են շքեղաշուք դղյակներում, և որոնք պատված են հաստաբեստ պարիսպներով, որտեղ վազվզում են բրենդային հագուստներով թոռնիկները, ովքեր խաղում են եզակի ստեղծված խաղալիքներով, նման պայմաններում հնչած խոսքը պարսպից այն կողմ չի անցնում։

Կարճ ասած՝ երկրի իշխանությունները Համլետ Հարությունյանի շուրթերով ասում են՝ մենք էլ ենք գողանում՝ մեր չափով, դուք՝ ձեր չափով, այնպես որ՝ քիչ քննադատեք։

Այժմ Հայաստանում խաղի կանոններն այսպիսին են։ Ձուկը և′ պոչից, և′ գլխից հոտած է․ նոր ձուկ է անհրաժեշտ։

NEWSPRESS.am