Վիգեն Սարգսյանի արդարացումը ոչ ոքի հետաքրքիր չէ

Հայաստանն այսօր գտնվում է այն իրավիճակում, որ իրեն թույլ տալ չի կարող բանակում չծառայած Պաշտպանության նախարար ունենալ: Եթե անկախությունից հետո անընդհատ ոչ միայն խոսքով, այլ գործով առնչվում ենք պատերազմին և նրա հետևանքներին և այսօր էլ խաղաղ չենք վերջին հաշվով, այս դեպքում ժամանակի հրամայականն է, որ ՊՆախարարը ծառայած լինի:

Կարելի է ասել ամեն ինչ, բերել բոլոր հնարավոր պատճառաբանությունները, պարզաբանումները, որոնք առոչինչ են ժամանակի հրամայականի առջև: Եթե առողջ ՀՀ քաղաքացին իր պարտքը չի կատարել երկրի, հայրենիքի առջև, ապա նրա յուրաքանչյուր խոսքը հայրենասիրության, հայրենիքի, զինվորի մասին հավատ չի ներշնչի:

Անընդհատ շրջանառվում է, որ պետք է բանակում ծառայել, որպեսզի տղամարդ դառնալ, իսկ եթե բանակում չեն ծառայել, ապա ի՞նչ են….:

Այդ «ապա ի՞նչ են…»-ն այսօր Հայաստանի իշխանական օղակներում հաճախ է հանդիպում, որը նաև իր հերթին նշանակում է՝ իշխանության մոտ են կանգնած բանակից փախածները, ամեն պատրվակով չծառայածները, «նիգոդնիները»:

Ահա թե ինչպիսի օրինակ է հրամցվում երկրին ու երիտասարդ տղաներին:

Եվ յուրաքանչյուր մայր, ում որդին սահմանին կանգնած է, արդարացի հարց կարող է բարձրացնել՝ պարո′ն Պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյան, Դուք խուսափել եք ծառայությունից՝ օգտագործելով Ձեր կապերը, ապա իմ որդուն ի՞նչ իրավունքով եք հայրենասիրության կոչեր անում, բանակի մասին պաթետիկ խոսքեր շռայլում, որոնց արժեքը երբեք չեք զգացել Ձեր իսկ մաշկի վրա: Երբեք զենք չեք վերցրել ու չեք զգացել հողը պաշտպանելու պատվախնդրությունը:

Ի դեպ, արդարացումը ոչ ոքի հետաքրքիր չէ…

NEWSPRESS.am