Վրաստանի հայաբնակ գյուղում աշխատանք չկա, առևտուրն էլ ադրբեջանցիների հետ է

Ախկյորփին գյուղն այն հինգ հայաբնակ գյուղերից է, որ գտնվում է Հայաստանի և Վրաստանի սահմանին` Հայաստանից 5 քայլի վրա:

Ախկյորփին գյուղի բնակիչ Արայիկը պատմում է, որ իր բնակարանից Հայաստանի սահման ընդամենը 200 մետր է: Մի քանի տարի առաջ գյուղի բնակչությունը, նաև ինքը, կարողանում էր օգտվել գյուղի բարիքներից՝ փայտ էին բերում, հատապտուղներ հավաքում, այսօր չեն կարող: Խստացվել է հայ-վրացական սահմանային հսկողությունը, և եթե Արայիկը փորձի մտնել 200 մետր հեռու անտառը, ապա վրացի սահմանապահները կտուգանեն, մի երկու տարի կտան՝ պայմանական, կամ էլ բանտ կնստի:

Իհարկե, Արայիկը վստահեցնում է, որ ինքն այլևս անտառ չի մտնում, սակայն ապրելու տարբերակ էլ չունեն, զրկվել են ապրուստի միջոցից:

«Հիմա շատ վատ ա, աշխատանք չկա»,- ասում է նա՝ հավելելով, որ անցակետ կա տարածքում, որտեղից Ստեփանավան 38 կմ է, կարող են գնալ-գալ, սակայն հայկական անտառ չեն կարող մտնել:

Ախկյորփին գյուղը հայկական համայնքների հետ շփում ունի, աղջիկ առնել-տալ կա, գնում-գալիս են, սակայն այստեղ սահմանը ձգվում է հենց անտառի փեշով և հենց 200 մետր հեռավորության վրա՝ Արայիկի տանից: Չնայած Հայաստանի մոտիկ լինելուն՝ Ախկյորփինը հիմնական առևտուրն անում է Վրաստանի հետ:

Պատմում է, որ գյուղում միայն հայեր են ապրում, գործում է հայկական դպրոց, դպրոցի վիճակը նորմալ է, սակայն ինքը դժգոհ է ճանապարհներից:

Արայիկի խնդիրն աշխատանքն է, թեկուզ թույլ տան մտնել անտառ և փայտ կտրել: Այստեղ անտառից կարող են համապատասխան փաստաթղթերի առկայության դեպքում փայտ կտրել:

Արայիկը հիշում է, որ «Լենինի վախտով» Ախկյորփինը Հայաստանի կազմում էր, իսկ թե ինչ եղավ 1930-ականներին, որ Ախկյորփինը հայտնվեց Վրաստանի կազմում, հստակ չի հիշում:

Ախկյորփինի բնակիչ Սարգիսը ևս դժգոհեց ճանապարհների վատ վիճակից: Ձմռանը առանձին ճանապարհներ կան, որ փակվում են, այնքան ձյուն է գալիս: Գյուղում կով ու խոզ են պահում, ադրբեջանիցների հետ են առևտուր անում: Գյուղը գտնվում է Վրաստանի ադրբեջանաբնակ գյուղերի հարևանությամբ, և այլ տարբերակ էլ չկա:

Սարգիսը նաև նշեց, որ տարածաշրջանում տարբեր ազգերի միջև աղջիկ տալ-առնել կա: Իր հարսը վրացի է, հույների հետ ևս խնամիություն անում են, սակայն ոչ ադրբեջանցիների:

Այստեղ խնդիրն այն է, որ Ռուսաստան գնալ, աշխատելու համար չեն կարող մեկնել Վրաստանից, գալիս են Հայաստան, գրանցվում, ձեռք են բերում հայկական անձնագիր ու մեկնում ՌԴ: Սակայն երեխաներին Վրաստանում դպրոց ուղարկելու համար արդեն Հայաստանի քաղաքացի դարձած վրացաբնակ հայերը ստիպված պետք է վճարումներ կատարեն:

Ե′վ Արայիկը, և′ Սարգիսը պնդում էին, որ Ախկյորփինում ապրելը հեշտ կլինի, որ աշխատանք լինի, կարողանան ընտանիքները պահել: Թեկուզ կարողանան օգտվել 200 մետր հեռու գտնվող անտառից, սակայն սահմանը թույլ չի տալիս. կա′մ վրացի սահմանապահներն են բռնում, կա′մ հայ:

NEWSPRESS.am