ՏԻՄ ընտրություններում ՀՀԿ մետաստազները կրկին գլուխ են բարձրացնում
Սեպտեմբերի 18-ին Հայաստանի համայնքների զգալի մասում անցկացվելու են տարածքային ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններ, որոնք, երևի թե, ողջ ընտրությունների համակարգում ամենակարևորն են: ՏԻՄ ընտրություններով է ձևավորվում այն հիմքը, որի վրա Հայաստանը կառուցելու է աշխատանք, գործելաոճ և ի վերջո ժողովուրդ-պետություն հարաբերություններ:
Նախ նշենք, որ ՏԻՄ ընտրություններում, այն է՝ համայնքներում և քաղաքներում հիմնական թեկնածուները ՀՀԿ-ականներ են, եթե ՀՀԿ-ականներ չեն, ապա նրանք շնորհազրկվել են իշխանությունների կողմից:
Հիմնականում քաղաքապետի կամ գյուղապետի պատկառելի ավանդույթներով թեկնածուներ են: Եթե գյուղապետեր կան, որոնք անգամ 20 տարվա համայնքի գյուղապետ են, ապա ընտրությունների գումար ծախսելն ուղղակի շքեղություն է: ՀՀԿ-ն որդեգրել է այնպիսի գործելաոճ, որ պիտի նախ ՀՀԿ-ական լինես, նաև մշտապես լինես քո տեղում՝ ձայներ ապահովելու համար:
Նման կրկնվող պատմությունների պարագայում գյուղը և նրա խնդիրները հետին պլանում են, քանի որ գյուղին արժանի ղեկավար լինելով չէ պայմանավորված գյուղապետ ընտրվելը:
Գուցե սա է պատճառը, որ միջազգային տարբեր կառույցներ դրամաշնորհներ, սեմինարներ են կազմակերպում, որպեսզի այս դինաստիական շղթան կտրվի, սական վերարտադրման բնազդն ավելի ուժեղ է:
Եվ չի բացառվում, որ ՏԻՄ մշտական վերընտրությունների հետևանքով հայ գյուղը, գյուղատնտեսությունը չի զարգանում, քանի որ գյուղապետերի զգալի մասը հետաքրքրված չէ գյուղի զարգացմամբ: Չէ՞ որ իր վերընտրությունը կախված է ՀՀԿ-ական տեղի իշխանավորների, իշխանավորների վարորդների, վերին իշխանավորներին գոհացնելով, որն էլ, ի դեպ, գրեթե բոլոր ՀՀԿ գյուղապետերն անում են: Այսպես և′ էժան է, և′ որակով: Թե չէ՝ ոռոգում, մշակություն, բերքի իրացում:
Նման հարցերը քննարկվում և վերաքննարկվում են, սակայն երբեք լուծում չեն ստանում և չեն էլ ստանա, եթե ՏԻՄ ընտրություններն ընթանան արդեն բրենդ դարձած ՀՀԿ սցենարով՝ «Քոռ լինի, քաչալ լինի, միայն ՀՀԿ-ի շահերը պաշտպանի»:
Իսկ հայկական գյուղը մեռնում է, քանի որ գյուղերից մարդիկ արտագաղթել են: Գյուղեր կան, որտեղ մի քանի տուն է մնացել, այն էլ ծերեր:
Ինչպես երևում է՝ այս նախընտրական ՀՀԿ-ական ՏԻՄ ընտրություններից, գյուղաբնակները կամ պետք է ապավինեն սեփական հնարամտությանը, կամ էլ մեկնեն ավանդական խոպան: